Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Siedlecka, Sędziowie Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel (spr.), Sędzia WSA - Alicja Palus, , Protokolant Daria Burdzyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w D. na uchwałę Rady Miejskiej w P. G. z dnia 4 października 2013 nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy P. G. przedłożonych przez A. Spółka z o.o. w D. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Gminy P. G. na rzecz strony skarżącej kwotę 557 zł (słownie: pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 23 sierpnia 2013 r. A. Sp. z o.o. w D. (zwane dalej: spółką lub przedsiębiorstwem) przedłożyła do zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków na terenie gminy P. G. na okres od dnia 3 listopada 2013 r. do dnia 2 listopada 2014 r.

Zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 123, poz. 858 ze zm., dalej jako ustawy lub w skrócie u.z.z.w.), w celu weryfikacji przedłożonego wniosku, Burmistrza P. G., zwrócił się do spółki o przedstawienie dokumentów i informacji dotyczących:

1) tabeli amortyzacyjnych za okres obrachunkowy objęty wnioskiem taryfowym wraz z informacją dotyczącą kosztów amortyzacji w tym okresie przypadającą na gminę P. G. oraz znajdującą się w gminie D. miejscowość P. D.;

2) braku wykazania kosztów amortyzacji w okresie obrachunkowym, a wskazanie ich w okresie obowiązywania nowej taryfy;

3) kalkulacji opłat środowiskowych dla usług zaopatrzenia w wodę oraz odprowadzania ścieków, w tym zakresie zobowiązano przedsiębiorstwo do podania wyliczeń zawierających ilości oraz stawki jednostkowe z uwzględnieniem zaopatrzenia w wodę miejscowości P. D.;

4) stanowisk pracy na których zatrudnione są osoby, których wynagrodzenie stanowi koszt bezpośredni dla taryf wraz z ilością etatów z wyszczególnieniem osób zatrudnionych na ujęciach wody oraz SUW "[...]";

5) pozostałych kosztów bezpośrednich zaopatrzenia w wodę zgodnie z tytułami określonymi w tabeli D wniosku, tzn. energią, materiałami, opłatami środowiskowymi, podatkami i pozostałymi opłatami oraz usługami obcymi;

6) zapisów księgowych dla wszystkich gmin na terenie których działa spółka, dotyczących wyliczenia procentowej wartości kosztów pośrednich przypadających na gminę P. G. wg opisanego we wniosku klucza;

7) klucza podziału oraz wyliczenie wysokości kosztów pośrednich przypadających na usługi zaopatrzenia w wodę oraz odprowadzenia ścieków;

8) wysokości osiągniętych w roku obrachunkowym, a także planowanych w roku obowiązywania taryfy przychodów z tytułu opłat za przyłączenie do urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych w podziale na przychody uzyskane przez przedsiębiorstwo na poszczególne gminy;

9) zasadności utworzenia grup taryfowych wraz z jej udokumentowaniem;

10) różnicy kosztów pomiędzy odprowadzaniem ścieków dla gospodarstw domowych oraz dla pozostałych odbiorców;

11) kwartalnych sprawozdań za II półrocze 2012 r. oraz I półrocze 2013 r., a także przedstawienia wyniku za okres obrachunkowy w podziale na poszczególne gminy, na terenie których działa spółka;

12) przyczyn (uzasadnienie) dla których w przypadku określenia kosztów pośrednich i ogólnych nie zastosowano metod podziału określonych § 11 pkt 5 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 127, poz. 886, dalej jako rozporządzenie taryfowe lub w skrócie r.M.B. z 2006 r.) oraz podanie dla okresu obrachunkowego wielkości kosztów ogólnych przypadających na poszczególne gminy;

13) ilości wody dostarczonej z ujęć zlokalizowanych w P. G. do P. D. w okresie obrachunkowym, a także planowanej ilości w okresie obowiązywania taryfy; sprawozdania M-06 za rok 2012, a także informacji dotyczących kształtowania się ilości wody pobranej oraz sprzedanej w poszczególnych gminach objętych działalnością spółki w okresie obrachunkowym.

W udzielonej w dniu 20 września 2013 r. odpowiedzi spółka wyjaśniła:

ad. 1) żądane informacje zawiera dołączony do odpowiedzi załącznik nr 1;

ad. 2) koszty amortyzacji w roku obrachunkowym wynoszą: dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę 252 796 zł; dla zbiorowego odprowadzania ścieków 176 949 zł. Wyjaśniono, że wartość amortyzacji nie została wykazana w tabeli C przez niedopatrzenie (podkreślono, iż dane te spełniają wyłącznie cel informacyjny). Wartość amortyzacji w okresie obrachunkowym poprzedzającym okres obowiązywania nowych taryf została wykazana w załączonej do wniosku taryfowego w tabeli 1, oraz w punkcie 4 taryf dla zbiorowego w części pt. Zmiany warunków ekonomicznych w roku obowiązywania taryf w tabelach, na stronie 21 i 22. W załączeniu spółka przesyła tabelę C uwzględniającą wysokość amortyzacji w okresie obrachunkowym poprzedzającym okres wprowadzenia nowych taryf.

ad. 3) i ad. 4) żądane informacje zawiera dołączony do odpowiedzi załącznik – odpowiednio nr 2 i nr 3;

ad. 5) informację o zapisach księgowych kosztów bezpośrednich i kosztów wydziałowych na kontach księgowych, według miejsc powstawania dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków za rok obrachunkowy dla mieszkańców P. G. oraz naliczenie kosztów ogólnozakładowych (załącznik nr 9). W załączniku nr 4 spółka przedstawiła koszty bezpośrednie i koszty wydziałowe wg. miejsca powstawania oraz w załącznik nr 9 zapisy księgowe wg miejsc powstawania koszt.

ad. 6) i ad. 7) żądane informacje zawiera dołączony do odpowiedzi załącznik nr 5;

ad. 8) przychody z tytułu opłat za przyłączenie do urządzeń wodociągowych I kanalizacyjnych w roku obrachunkowym poprzedzającym rok obowiązywania nowych taryf, na terenie gminy P. G. wyniosły 6642 zł netto. Plan przychodów w roku obowiązywania nowych taryf z tytułu opłat za przyłączenie wynosi kwotę 6642 zł netto. Zarówno przychody jak i koszty uzyskania przychodów, a dotyczące opłaty za przyłączenie są ewidencjonowane na wyodrębnionych kontach księgowych , innych niż ewidencjonowane są koszty będące podstawą do wyliczeń niezbędnych przychodów, stanowiących podstawę do obliczenia stawki opłaty abonamentowej oraz ceny za 1 m³ wody i ścieków. W ramach prowadzonej działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę oraz zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy P. G. o wartość planowanych przychodów z tej opłaty została pomniejszona wartość niezbędnych przychodów stanowiących podstawę do obliczenia stawki opłaty abonamentowej oraz ceny za 1 m ³ wody i 1 m³ ścieków.

ad. 9) wyjaśnienie zasadności utworzenia grup taryfowych zostało opisane na stronie 5 taryf. Spółka wskazała, że dokumentację będącą podstawą do wyodrębnienia określonych grup odbiorców usług w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, potwierdzającą zasadność ich wyodrębnienia stanowią:

1. umowy zawarte z odbiorcami usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, w których określono sposób rozliczenia dostarczonej wody oraz sposób rozliczenia odprowadzonych ścieków (dla przykładu dołączono kserokopię wzoru umowy);

2. pozabilansowa ewidencja kosztów , na podstawie której ustalono:

a/ koszty utrzymania w gotowości urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych, załącznik: tabele pomocnicze w których wyliczono koszty utrzymania urządzeń wodociągowych oraz koszty utrzymania urządzeń kanalizacyjnych,

b/ koszty odczytu wodomierza lub urządzenia pomiarowego,

c/ koszty rozliczenia należności za wodę i ścieki (w załączeniu spółka przesyła tabele, w których przedstawiono wysokość kosztów określonych w punktach a, b i c),

3. tabele TF1, TF2, TF4, TF5, TF6, TF7, TF8, w których przedstawiono sposób wyliczenia oraz wysokość poszczególnych składników opłaty abonamentowej dla określonych grup w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

Dla potwierdzenia prawidłowości wyodrębnienia grup odbiorców usług spółka podkreśliła, że stawka opłaty abonamentowej jest elementem wyodrębniającym grupy taryfowe. Wskazano, że jeżeli odbiorcy usług płacą nawet tę samą cenę za dostawę wody lub odprowadzane ścieki, jednakże ponoszą różny koszt z tytułu opłaty abonamentowej, to winni znaleźć się w różnych grupach taryfowych. Nie jest dopuszczalne stosowanie dwóch albo większej ilości stawek opłaty abonamentowej w ramach jednej grupy. Spółka powołała się na orzecznictwo sądowe: wyroki WSA w Gliwicach z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt II SA/GI 437/10 i z dnia 23 marca 2009 r., sygn. akt II SA/GI 2/09, oraz wyrok NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1258/09.

ad. 10) Dla alokacji niezbędnych przychodów będących podstawą do ustalenia ceny za 1m³ w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków zastosowano, zgodnie z § 15 ust. 2 rozporządzenia taryfowego, kryterium ilościowe sprzedaży usług odbioru ścieków, według którego obliczenie cen i stawek opłat następuje poprzez podzielenie odpowiadających im planowanych rocznych niezbędnych przychodów przez planowaną roczną ilość świadczonych usług.

ad. 11) Sprawozdanie finansowe za rok 2012 wykazujące zysk na działalności przedsiębiorstwa ogółem nie powinno być utożsamiane ze stratą na działalności w ramach zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, prowadzonej na terenie gminy P. G.. Sprawozdanie finansowe roczne za dany rok, stanowiące załącznik do wniosku o zatwierdzenie taryf, dotyczy działalności gospodarczej spółki ogółem. Wskazano, że nie sporządza się rocznych sprawozdań finansowych z działalności w poszczególnych gminach. Spółka wyjaśniła, ze uzyskuje przychody z kilku rodzajów działalności: zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie sześciu gmin, działalności usługowej w ramach wpisu do KRS , pozostałej działalności operacyjnej (sprzedaż zbędnego majątku itp.), działalności finansowej. Działalność usługowa prowadzona na terenie gminy P. G. jest jedną z wielu. Strata w ramach działalności zbiorowego zaopatrzenia na terenie gminy P. G. obniża zysk przedsiębiorstwa wypracowany na innej wyżej wymienionej działalności. Podkreślono, iż pokrywanie straty na określonej działalności wypracowanym zyskiem z innej działalności jest niezgodne z obowiązującymi przepisami. Przedsiębiorstwo nie może świadczyć usług na terenie P. G. poniżej ponoszonych kosztów, gdyż jest to działanie na szkodę przedsiębiorstwa. Kalkulując taryfę na planowany okres, wartość niezbędnych przychodów zaplanowano w wysokości zapewniającej odpowiednią jakość świadczonych usług, oraz pozwalającej pokryć wydatki związane z eksploatacją, utrzymaniem i rozwojem systemu wodno-kanalizacyjnego na terenie gminy. Spółka w taryfie na planowany okres, na terenie gminy zaplanowała zysk na minimalnym poziomie 0,5%. Według wniosku taryfowego planowany poziom wysokości kosztów na terenie gminy dla omawianej działalności zapewnia przedsiębiorstwu uzyskanie niezbędnych przychodów gwarantujących funkcjonowanie i prowadzenie działalności zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym regulowanie obowiązkowych obciążeń z tytułu między innymi podatku od nieruchomości. Wysokość strat w ramach wyżej wymienionej działalności wynosi: w roku 2012: za wodę – 294.647,95 zł; za ścieki -94.744,53 zł, w I-VII 2013 r.: odpowiednio – 230.316,50 zł i -72.182,24 zł.

ad. 12) Według spółki w przypadku podziału kosztów ogólnych zastosowana metoda ich podziału według § 11 pkt 5 ppkt 2 rozporządzenia taryfowego jest w pełni uzasadniona. Wysokość kosztów ogólnozakładowych planowanych na rok obowiązywania nowych taryf przedstawiono w tabeli 3. Wynoszą one 2.965.320 zł. Alokowanie tych kosztów na koszty działalności podstawowej w poszczególnych gminach oraz na koszty innej działalności, prowadzonej przez przedsiębiorstwo, odbywa się na podstawie technicznego kosztu wytworzenia dla określonej działalności. Techniczny koszt wytworzenia stanowią koszty bezpośrednie produkcji (materiały bezpośrednie, wynagrodzenia bezpośrednie oraz inne koszty bezpośrednie) powiększone o narzut kosztów wydziałowych. Alokowanie kosztów ogólnozakładowych (według opisanego klucza) na rzecz działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków prowadzonej na terenie gminy wynosi 218.644 zł tj. 7,37%. Wskazano, że zgodnie z przyjętą polityką rachunkowości, przedsiębiorstwo stosuje rozliczenie kosztów ogólnych na rzecz działalności podstawowej na podstawie klucza podziałowego, który stanowi techniczny koszt wytworzenia. Koszty ogólne czyli utrzymania zarządu jednostki, oraz komórek ogólnej obsługi, koszty administracyjno-gospodarcze tj. koszty wynagrodzenia zarządu, koszty podróży służbowych, koszty biurowe, a także koszty ogólnoprodukcyjne (koszty magazynów, koszty informatyki), nie mają ścisłego związku z wielkością świadczonych usług. Wobec powyższego w przypadku alokowania kosztów ogólnych zastosowanie znajdują przepisy § 11 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia taryfowego. Odnosząc się do prośby o wskazanie i podanie przyczyn, dla których niemożliwy jest podział wszystkich kosztów rodzajowych spółki, wyjaśniono natomiast, że podział ten jest możliwy i został przeprowadzony, zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 5 ppkt 1 i 2 rozporządzenia taryfowego. Na jego podstawie dokonano alokacji kosztów na taryfowe grupy odbiorców usług.

ad.13) żądane informacje zawiera dołączony do odpowiedzi załącznik nr 7.

Po zapoznaniu się z przedłożoną odpowiedzią Burmistrz P. G. uznał złożony przez spółkę wniosek o zatwierdzenie taryf jako przygotowany niezgodnie z przepisami ustawy oraz z rozporządzeniem taryfowym i występując do Rady Miejskiej o podjęcie odmownej uchwały w sprawie przedłożonych taryf wskazał, że spółka nie podała informacji dotyczących:

-kalkulacji opłat środowiskowych dla usług zaopatrzenia w wodę zawierających ilości oraz stawki jednostkowe, z uwzględnieniem zaopatrzenia w wodę miejscowości P. D.

-wysokości wynagrodzeń przypadających na ujmowanie i uzdatnianie wody oraz jej przesył (dystrybucję), z podziałem na gminę P. G. oraz na gminę Wiejską D. - miejscowość P. D. oraz klucza podziału w/w wynagrodzeń dla obu gmin;

-informacji o pozostałych kosztach bezpośrednich zaopatrzenia w wodę, zgodnie z tytułami określonymi w tabeli D wniosku tzn. energii, materiałów, opłat środowiskowych, podatków i pozostałych oraz usług obcych dla obu gmin;

-zapisów księgowych dla wszystkich gmin, na terenie których działa spółka, dotyczących wyliczenia procentowej wartości kosztów pośrednich, przypadających na gminę P. G., wg opisanego we wniosku klucza;

-wysokości osiągniętych w roku obrachunkowym, a także planowanych w roku obowiązywania taryfy, przychodów z tytułu opłat za przyłączenie do urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, w podziale na przychody uzyskane przez przedsiębiorstwo na poszczególne gminy;

-zasadności utworzenia grup taryfowych, w których występują takie same ceny wskaźnikowe wraz z jej udokumentowaniem;

- różnicy kosztów pomiędzy odprowadzaniem ścieków dla gospodarstw domowych oraz dla pozostałych odbiorców;

-kwartalnych sprawozdań za II półrocze 2012 oraz I półrocze 2013, a także przedstawienia wyniku za okres obrachunkowy, w podziale na poszczególne gminy, na terenie których działa spółka;

-wielkości ilości sprzedanej wody i odebranych ścieków za okres obrachunkowy, w rozbiciu na poszczególne gminy, bądź wskazania i podania przyczyn dla których w jakiejkolwiek z gmin, na których terenie działa spółka niemożliwy jest podział kosztów ogólnych wg ilości sprzedanych usług, w rozbiciu na wszystkie koszty rodzajowe;

-wysokości dla okresu obrachunkowego kosztów ogólnych przypadających na poszczególne gminy;

- ilości wody pobranej oraz sprzedanej w poszczególnych gminach objętych działalnością spółki w okresie obrachunkowym.

Rada Miejska w P. G. uchwałą z dnia 4 października 2013 r., nr [...], odmówiła zatwierdzenia ww. taryf. W uzasadnieniu uchwały odmawiającej zatwierdzenia taryf Rada Miejska wskazała na naruszenie:

-art. 24 ust 3 u.z.z.w. ze względu na nie dołączenie do wniosku taryfowego aktualnego planu określonego w art. 21 ustawy;

- § 3 ust. 1 pkt c oraz § 13 ust. 2 i ust. 7 r.M.B. z 2006 r., ze względu na występujące w przedstawionej taryfie subsydiowanie skrośne, w wyniku którego w razie uchwalenia zaproponowanych taryf odbiorcy z terenu gminy P. G. będą ponosić koszty, odbiorców z gminy P. D.;

- art. 20 ust. 2 i ust. 3 u.z.z.w., poprzez nieprawidłowe ustalenie przychodów usługi zaopatrzenia w wodę, pomiędzy grupami taryfowymi gospodarstw domowych. W tym zakresie według Rady, z przedstawionych we wniosku taryfowym danych w postaci ceny wskaźnikowej w wysokości 5,72 zł (tabela A) dla grupy gospodarstwa domowe III, w której sprzedaż wody określona w tabeli E wynosi 1.196 m³ wynika, że przychody, winny wynieść 6.841,72 zł. Tymczasem w tabeli E w wierszu 1 podaje się zbliżoną do w/w kwoty natomiast w wierszach 1 a i 2b podaje się wartość przychodów z tytułu opłaty abonamentowej 108 zł, natomiast z tytułu ilości sprzedanej wody 6.136 zł, co w sumie stanowi 6.244 zł. Powoduje to sytuację, w której ceny dla gospodarstw domowych III są niższe niż powinny o 50 groszy za m³. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku grupy gospodarstwa domowe I (1,5 grosza m³) i pozostali odbiorcy II (0,26 zł za m³), a odwrotna dla grupy pozostali odbiorcy (0,17 zł za m³) oraz gospodarstwa domowe II (0,01 zł za m³). Powyższe potwierdzają rozbieżności pomiędzy tabelami E i G. Stwierdzono, że stanowi to naruszenie § 13 ust. 2 i ust. 7 r.M.B. z 2006 r., ponieważ "(...) taryfowe ceny i stawki opłat powinny być kalkulowane i zróżnicowane w taki sposób, aby zapewnić eliminację subsydiowania skrośnego(...)". Powyższe błędy w kalkulacji naruszają § 13 ust. 6 rozporządzenia taryfowego, zgodnie z którym przy kalkulowaniu cen za wodę, koszty eksploatacji winny być pomniejszone o koszty utrzymania w gotowości urządzeń wodociągowych, włączonych do stawki opłaty, gdy tymczasem spółka, jak wynika to z wniosku, pomniejszyła powyższe koszty jeszcze o koszty odczytów i rozliczeń.

- § 11 pkt 5 r.M.B. z 2006 r., poprzez zastosowanie niezgodnej z prawem alokacji kosztów wydziałowych i działalności pomocniczej dokonanych w stosunku do odbiorców z terenu gminy P. G.. Zgodnie z w/w przepisem alokacja kosztów pośrednich winna być dokonywana w oparciu o ilość świadczonych usług lub w oparciu o ewidencję kosztów dla poszczególnych grup w przypadku gdy niemożliwym jest w/w podział. Z opisu zawartego we wniosku wynika, że alokacji tych kosztów na poszczególne gminy dokonuje się na podstawie ilości godzin pracy wykonywanej na rzecz danej gminy, co nie jest tożsame ani z ilością świadczonych usług, w rozumieniu rozporządzenia (oznacza to ilość sprzedanej wody i/lub odprowadzonych ścieków) tym bardziej nie jest tożsame z kosztami, ponoszonymi przez działy pomocnicze na rzecz poszczególnych gmin. Ponadto przedstawione dokumenty świadczą o dużej zmienności w/w współczynnika co jest niezgodne z § 11 pkt 4 ppkt 4 ustawy, stanowiącym o stabilności metod alokacji.

-§ 11 pkt 5 r.M.B. z 2006 r., poprzez zastosowanie nieprawidłowej alokacji kosztów ogólnych, w stosunku do odbiorców z terenu gminy P. G., dla których w zastosowano metodę podziału określoną w rozporządzeniu taryfowym w § 11 pkt 5 ppkt 2 rozporządzenia taryfowego, podczas gdy podstawową metodą podziału jest określona w § 11 pkt 5 ppkt 1 rozporządzenia taryfowego a zastosowana przez przedsiębiorstwo metoda może być stosowana jedynie w wyjątkowym przypadku niemożliwości określenia wielkości ilości sprzedanych usług dla poszczególnych gmin. W ocenie Rady, uwzględniając przedstawione przez spółkę ogólne ilości sprzedanej wody i odebranych ścieków w sprawozdaniu M-06 w powiązaniu z ilościami przedstawionymi we wniosku oraz wskazanymi zasadami podziału kosztów pomiędzy gminy wynika, że udział gminy Piława w w/w kosztach ogólnych winien wynosić odpowiednio 6 % dla wody i 6 % dla ścieków, a proporcje podziału pomiędzy wodę i ścieki odpowiednio 55% i 45%. Stąd biorąc pod uwagę w/w rachunek przyjęto, że poniesione w roku 2012 koszty ogólne wyniosły dla wody 97.944 zł oraz 80.083 zł dla ścieków. W przypadku obu rodzajów działalności prognozowane koszty zawyżono ok. 30 000 zł dla wody i 10.000 zł dla ścieków, co nie zostało uzasadnione we wniosku taryfowym a stanowi naruszenie § 3 pkt 1b rozporządzenia taryfowego.

Według Rady, wzrost cen dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę dla gospodarstw domowych o 59,84% z 3,21 zł netto na 5,13 zł netto, stawek opłat dla wszystkich odbiorców usług wodociągowych od 8,70% do 65,19% i wzrost cen dla zbiorowego odprowadzania ścieków dla gospodarstw domowych o 20,46% z 3,41zł netto na 4,11 zł netto, stanowi nieuzasadniony wzrost cen i stawek opłat, w szczególności w kontekście stosowanych metod alokacji kosztów pośrednich, co narusza przepis § 3 pkt lit. b) rozporządzenia taryfowego. Taryfy winny przede wszystkim zapewniać ochronę odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem opłat i cen, a wzrost ten powinien być uzasadniony w świetle zapisów art. 20 oraz art. 24 ustawy. Dodatkowo wniosek nie zawiera jasnego uzasadnienia zastosowania wyższych stawek w stosunku do poprzedniej taryfy, co więcej zaproponowane stawki są wyższe niż stawki w okolicznych gminach u tego samego operatora. Potwierdza to wcześniej podniesiony zarzut dotyczący stosowania nieprawidłowych metod alokacji kosztów pośrednich.

Pismem złożonym w dniu 2 grudnia 2013 r. spółka, działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., dalej w skrócie u.s.g.), po uprzednim wezwaniu organu gminy do usunięcia naruszenia prawa, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższą uchwałę domagając się stwierdzenia jej nieważności. Zaskarżonej uchwale pełnomocnik spółki zarzucił naruszenie prawa materialnego tj.:

1) art. 24 ust. 5 u.z.z.w., do którego miało dojść w wyniku odmowy zatwierdzenia taryf, w sytuacji gdy zostały one sporządzone zgodnie z przepisami prawa;

2) art. 24 ust. 4 i ust. 5 u.z.z.w., poprzez odmowę zatwierdzenia taryf z uwagi na brak przedłożenia przez wnioskodawcę dokumentów dotyczących działalności przedsiębiorstwa w innych gminach, których nie dotyczy wniosek taryfowy oraz odmowę zatwierdzania wniosku taryfowego z uwagi na niezgodność z przepisami innych elementów wniosku taryfowego, a nie wyłącznie taryf;

3) § 11 ust. 5 pkt 1) i pkt 2) r.M.B. z 2006 r., poprzez uznanie, że reguły alokacji kosztów zawarte we wskazanych przepisach mają obligatoryjne zastosowanie do podziału kosztów w zakresie prowadzenia przez przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne działalności w wielu gminach, dla których są tworzone odrębne taryfy, a nie tylko do alokacji ustalonych kosztów na taryfowe grupy odbiorców usług, w ramach konkretnej taryfy;

4) art. 3 ust. 2 u.z.z.w., poprzez odmowę zatwierdzenia wniosku taryfowego z uwagi na różnice pomiędzy taryfowymi cenami i stawkami opłat ustalonymi dla Gminy P. G., a obowiązującymi w innych gminach obsługiwanych przez skarżącą.

Ponadto zarzucono naruszenie art. 24 ust. 5 u.z.z.w., poprzez brak rozpatrzenia i oceny całości materiału oraz uniemożliwienie skarżącej odniesienia się do zarzutów organu przed podjęciem uchwały.

W uzasadnieniu pierwszego z zarzutów skargi pełnomocnik spółki, wskazał, że Rada Miejska z naruszeniem art. 24 ust. 5 ustawy odmówiła zatwierdzenia taryf, w sytuacji gdy zostały one sporządzone zgodnie z przepisami prawa. Według autora skargi, nie jest prawdziwe twierdzenie Rady dotyczące braku udostępnienia szeregu informacji, co uniemożliwiło weryfikację wniosku taryfowego. Wskazał, że spółka zarówno w przedłożonych wraz z wnioskiem o zatwierdzenie taryf, jak i w piśmie z dnia 20 września 2013 r., zawarła wyjaśnienia odnośnie wszystkich kwestii stanowiących podstawę odmowy zatwierdzenia taryf. Pełnomocnik podkreślił przy tym, że gmina nie wnosiła o uzupełnienie bądź dodatkowe informacje w tym zakresie.

Uzasadniając drugi z zarzutów skargi jej autor podniósł, że art. 24 ust. 4 ustawy wskazuje, iż Burmistrz P. G. ma prawo do weryfikacji wniosku taryfowego dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków dotyczącego terenu gminy P. G.. Również kontrola działalności gospodarczej przez wspomniany organ, o której mowa w art. 18e ust. 1 ustawy, następuje zgodnie z udzielonym zezwoleniem. W przypadku działalności spółki na terenie gminy P. G. jest to decyzja Zarządu Miasta P. G. z dnia 23 września 2002r. nr [...]. Żądanie od spółki na etapie weryfikacji wniosku taryfowego dokumentów dotyczących działalności gospodarczej prowadzonej w innych gminach wykracza poza uprawnienia weryfikacyjne z art. 24 ust. 4 ustawy, jak i uprawnienia kontrolne, o których stanowi art. 18e ust. 1 ustawy. Według pełnomocnika, powoływany przez organ wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2013r., sygn. akt II OSK 2306/12 w żadnym razie nie potwierdza prawa Burmistrza do żądania w/w dokumentów. Jest wręcz odwrotnie, przedmiotowy wyrok dotyczy tylko jednego, wyraźnie sprecyzowanego uprawnienia organu do żądania od przedsiębiorstwa przedłożenia materiałów źródłowych w postać ewidencji księgowej. Uzasadnienie wyroku wskazuje, iż dodatkowe materiały mają służyć weryfikacji prawidłowości sporządzenia taryfy, a nie całej działalności przedsiębiorstwa wodociągowo- kanalizacyjnego. Stąd oczywistym jest, iż powinny mieć związek z konkretnymi taryfami, a nie innymi obszarami działalności przedsiębiorstwa, np. żądanie podania przychodów z tytułu opłat za przyłączenie w innych gminach, nie pozostaje w żadnym związku z taryfą dla gminy P. G.. Wspomniane przychody są związane wyłącznie z działalnością wykonywaną przez spółkę na terenie konkretnej gminy. Podobnie nie wiadomo jaki związek z taryfą dla tej gminy ma ilość dostarczonej wody i odebranych ścieków w innych gminach, dla których obowiązują odrębne taryfy. Tak samo brak związku z taryfą Gminy P. G. danych w zakresie wielkości kwoty kosztów ogólnych przypadających na poszczególne gminy, zwłaszcza w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo podało wielkość kosztów przypadających na gminę P. G. wraz z przekazaniem zapisów księgowych dla tej gminy oraz metodologii podziału tych kosztów obowiązującej w spółce dla wszystkich gmin. Dodatkowo żądanie rocznych sprawozdań finansowych z działalności w poszczególnych gminach, w sytuacji braku tworzenia przez skarżącą takich dokumentów, wykracza poza rolę weryfikatora, o której mowa w art. 24 ust. 5 ustawy. Dalej pełnomocnik spółki wyjaśnił, że drugą stronę niniejszego zarzutu stanowi wykładnia art. 24 ust. 5 ustawy pod kątem sprecyzowania podstaw odmowy zatwierdzenia taryf przez radę gminy. Brzmienie tego przepisu jest jednoznaczne i przesądza, że rada gminy jest uprawniona do podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. W tym wymiarze jest to przepis prawa materialnego, który tworzy podstawę wydania rozstrzygnięcia o określonej treści. Zdaniem skarżącego ustawa nie uprawnia do odmowy zatwierdzenia taryf, gdy niezgodny z przepisami jest wniosek taryfowy lub inny dokument przedkładany w ramach procedury weryfikacyjnej. Taryfy zgodnie z definicją legalną (art. 2 pkt 12 ustawy), to zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania. Taryfy są przy tym tylko jednym z elementów wniosku taryfowego, o czym jednoznacznie przesądza treść § 19 rozporządzenia taryfowego. Nie ulega wątpliwości, że organ wykonawczy gminy, a następnie rada gminy dokonują oceny całego wniosku taryfowego, ale tylko niezgodność z przepisami prawa samych taryf uprawnia do odmowy ich zatwierdzenia. Stąd prawnie relewantna, jako podstawa do odmowy zatwierdzenia taryf, jest tylko taka niezgodność z przepisami prawa innych elementów wniosku taryfowego, która w swoim następstwie powoduje niezgodność z przepisami prawa samych taryf.

Pełnomocnik skarżącej spółki w uzasadnieniu trzeciego z zarzutów skargi, powołując się na treść § 11 ust. 5 rozporządzenia taryfowego, wskazał że opisane w tym przepisie metody alokacji znajdują obligatoryjne zastosowanie wyłącznie w ramach konkretnego wniosku taryfowego, składanego do organu wykonawczego i dotyczą odbiorców objętych zastosowaniem takich taryf. W żadnym przepisie powszechnie obowiązującego prawa nie zawarto obowiązku stosowania § 11 ust. 5 rozporządzenia taryfowego do podziału przez przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne całości kosztów prowadzonej działalności na poszczególne gminy objęte jego działalnością, dla których zgodnie z ustawą tworzone są odrębne wnioski taryfowe, następnie przedkładane organom wykonawczym każdej z gmin. W takiej sytuacji gminy nie są taryfowymi grupami odbiorców, o których mowa w ustawie. Wyodrębnienie każdej z gmin i składanie odrębnego wniosku taryfowego dla danej gminy nie następuje ze względów wymienionych w art. 2 pkt 13 ustawy, ale wynika z zasad ustrojowych, gwarantujących odrębność każdej z gmin oraz będących tego następstwem postanowień art. 24 ustawy. Nie może być tu mowy o jakichś de facto grupach taryfowych, na które powołuje się organ. W ocenie skarżącego tym samym organ nie może skutecznie zarzucać spółce naruszenia wymienionego przepisu prawa w kontekście podziału kosztów działalności spółki na poszczególne gminy, na obszarze których skarżąca prowadzi działalność z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Jeżeli organ uznał, iż doszło do niezgodnego z prawem podziału takich kosztów, powinien wskazać stosowny przepis, który powinien być zastosowany do ich podziału oraz wskazać w jaki sposób spółka spowodowała jego naruszenie. Nie jest takim przepisem § 11 ust. 5 rozporządzenia taryfowego, gdyż wnioskodawca nie ma obowiązku go stosować w omawianej płaszczyźnie. Dalej pełnomocnik przekonywał, że nawet gdyby przyjąć, jako wzorzec kontroli podziału kosztów na obsługiwane gminy, wymieniany § 11 ust. 5 rozporządzenia taryfowego to nie można zarzucić skarżącej jego naruszenia. Podział kosztów działalności pomocniczej (pośrednich), który jest dokonywany w spółce, jest przyjęty w polityce rachunkowości obowiązującej u skarżącej zgodnie z zasadami rachunkowości, które były wielokrotnie przekazywane organowi wykonawczemu gminy P. G.. Dokonując podziału kosztów pośrednich na poszczególne gminy Spółka kieruje się treścią § 11 ust. 5 ppkt 2 rozporządzenia. Zgodnie z uregulowaniami w nim zawartymi koszty, których nie można podzielić na poszczególne taryfowe grupy odbiorców w oparciu o wielkość świadczonych usług, dzieli się według współczynników alokacji kosztów ustalonych w oparciu o ewidencję księgową kosztów prowadzoną zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości. Działy produkcji pomocniczej to działy: automatyki i energetyki, transportu, laboratorium. Jedynym właściwym współczynnikiem alokacji kosztów przyjętych w ewidencji księgowej jest ich faktyczna praca wykonywana na rzecz poszczególnej z Gmin i taki współczynnik jest zgodny z § 11 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia taryfowego.

Odnosząc się do treści pkt 4 uzasadnienia do uchwały, gdzie Rada podniosła zarzut dotyczący braku tożsamości ilość godzin pracy wykonywanej na rzecz danej gminy z ilością świadczonych usług w rozumieniu rozporządzenia, skarżąca strona wskazała, iż to stwierdzenie odnosi się do § 11 ust. 5 pkt 1 r.M.B z 2006 r., czyli do kosztów, które są wprost proporcjonalne do wielkości świadczonych usług, a na pewno takimi nie są koszty działalności pomocniczej (koszty pośrednie). Według spółki, gdyby dzielić wspominane koszty stosownie do ilości świadczonych usług (rozumianych jako dostawa wody i odbiór ścieków), odbiorcy z gminy o największej ilości świadczonych usług (dostawy wody i odbioru ścieków) ponosiliby największy procent kosztów, co jednak nie odnosi się do rzeczywistych kosztów pomocniczych ponoszonych dla danej gminy. Według pełnomocnika spółki, nieprawidłowość stanowisko organu można zobrazować następującym przykładem kosztów transportu. Metoda narzucana przez organ oznaczałaby, iż odbiorcy z gminy o największej ilości usług z zakresu dostawy wody i odbioru ścieków powinni ponosić największą część tych kosztów, przy czym bez znaczenia byłoby ile rzeczywiście wynosiły koszty transportowe poniesione przez Spółkę w celu świadczenia usług zaopatrzenia dla tej gminy. Koszty ogólne (pośrednie) czyli utrzymania zarządu jednostki oraz komórek ogólnej obsługi administracyjno-gospodarcze tj. wynagrodzenia zarządu, podróże służbowe, koszty biurowe, koszty finansowe, a także koszty ogólnoprodukcyjne (koszty magazynów, informatycznych), nie posiadają ścisłego związku z wielkością świadczonych usług w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, dlatego spółka odwołuje się do przepisu § 11 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia taryfowego. Zastosowanie w tym przypadku alokacji na podstawie § 11 ust. 5 pkt 1 r.M.B z 2006 r. jej zdaniem nie znajduje uzasadnienia.

W dalszej części skargi jej autor wyjaśnił, że w polityce rachunkowości spółki zgodnie z rozporządzeniem przyjęto uregulowanie, że koszty ogólne (pośrednie) spółki dzielone są do kosztu własnego wskaźnikiem opartym na technicznym koszcie wytworzenia na poszczególne gminy i pozostałą działalność, z czego dla gminy Miejskiej P. G. w roku obrachunkowym wyniósł on 7,4% kosztów ogólnych spółki. I tak: koszty ogólne roku obowiązywania nowych taryf są przyjęte na poziomie 2.965.320 zł, z czego przypisane gminie P. G. (zaokr.) 218.644 zł tj. 7,4%. Alokacja kosztów ogólnych przypisanych P. G. na wodę i ścieki wyniosła kwotowo (zaokrąglenie do pełnych tysięcy): na zaopatrzenie w wodę 128.610 zł (tj. 58,8% kwoty 218.644 zł), na odprowadzanie ścieków 90.034 zł (tj. 41,2% kwoty 218 644 zł). Dlatego wskazywanie, że koszty zawyżono po ok. 30.000 zł dla wody i 10.000 zł dla ścieków jest całkowicie bezpodstawne, gdyż właśnie przy zastosowaniu metodologii proponowanej przez organ dochodziłoby do subsydiowania odbiorców z P. G. przez mieszkańców pozostałych gmin obsługiwanych przez spółkę. Powiązanie wspomnianych kosztów z wielkością świadczonych usług powodowałoby, iż wymienione kwoty, stanowiące rzekome zawyżenie kosztów zostałyby "zapłacone" w kosztach innych gminy, mimo braku związku z usługą dla nich świadczoną.

Reasumując, autor skargi wywodził, że spółka nie jest zobligowana do stosowania § 11 ust. 5 rozporządzenia taryfowego w zakresie podziału kosztów działalności całego przedsiębiorstwa na poszczególne gminy, nie tworzy jednego, wspólnego wniosku taryfowego dla tych gmin, a one nie są taryfowymi grupami odbiorców. W tym względzie decydujące są postanowienia ustawy o rachunkowości i obowiązującej polityki rachunkowości. Organ nie wskazał, iż ostatnie z wymienionych uregulowań zostały naruszone przy sporządzeniu wniosku taryfowego. Ogólne sformułowania o braku oparcia w prawodawstwie nie wypełniają wymogu wskazania konkretnego przepisu prawa z którym taryfy są niezgodne.

W zakresie zarzutu naruszenia art. 3 ust. 2 ustawy, poprzez odmowę zatwierdzenia wniosku taryfowego z uwagi na różnice pomiędzy taryfowymi cenami i stawkami opłat ustalonymi dla gminy P. G., a obowiązującymi w innych gminach obsługiwanych przez skarżącą, autor skargi podniósł, że organ powinien posiadać wiedzę, że gmina P. G. wraz z pozostałymi gminami obsługiwanymi przez spółkę nie tworzą porozumienia komunalnego albo związku międzygminnego. Stąd zgodnie z art. 3 ustawy, brak podstaw do składania wspólnych wniosków taryfowych dla wszystkich gmin. W przypadku każdej gminy tworzony jest odrębny wniosek taryfowy, gdzie ceny i stawki opłat są kalkulowane na podstawie kosztów ponoszonych przy świadczenia usług dla odbiorców z danej gminy. Dlatego zarzut o odrębności wniosku taryfowego dla gminy P. G. oraz innych wniosków taryfowych składanych przez spółkę nie może być traktowany jako zasadny, zwłaszcza w zakresie braku podania przepisu prawa, który został rzekomo naruszony przy sporządzaniu taryf.

Uzasadniając ostatni z zarzutów skargi jej autor wyjaśnił, że zarzucają naruszenie art. 24 ust. 5 ustawy jako przepisu proceduralnego, ma świadomość, iż w dotychczasowej praktyce przedmiotowy przepis był traktowany przede wszystkim jako przepis prawa materialnego. Jednakże z uwagi na brak zastosowania w procedurze odmowy zatwierdzenia taryf przez radę gminy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, omawiane rozwiązanie jako jedyna wypowiedź ustawodawcy w tej kwestii, musi mieć charakter mieszany, w tym dotyczący postępowania. Na proceduralne oblicze art. 24 ust. 5 ustawy uwagę zwrócił m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2306/12. Według strony skarżącej, stwierdzenie nieprawidłowości pomiędzy taryfą a konkretnym przepisem prawa wymaga od rady gminy przeprowadzenia analizy stanu faktycznego sprawy i odniesienia go do przepisów regulujących problematykę ustalania taryf za dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków. W tym właśnie działaniu ujawnia się proceduralny aspekt art. 24 ust. 5 ustawy, jako obowiązek ustalenia przez radę gminy stanu faktycznego umożliwiającego stwierdzenie naruszenia konkretnego przepisu prawa. A to może nastąpić wyłącznie po rozpatrzeniu i wyczerpującej ocenie całości zgromadzonego materiału oraz umożliwieniu wnioskodawcy odniesienia się do zarzutów formułowanych w stosunku do przedłożonego wniosku taryfowego. Pozbawienie wnioskodawcy możliwości wypowiedzenia się co do zarzutów przed podjęciem uchwały odmownej znacząco ogranicza gwarancję składającego wniosek, iż zostanie one rozpoznany zgodnie z prawem. Jest to niezwykle istotne z uwagi na brak prawa wnioskodawcy do ponownego rozpatrzenia sprawy (odwołania), gdyż po podjęciu uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf pozostaje ewentualna kontrola nadzorcza ze strony wojewody lub skarga do sądu administracyjnego w trybie art. 101 u.s.g. W pierwszym przypadku wnioskodawca nie jest stroną postępowania nadzorczego i nie ma żadnego wpływu na podejmowane w nim rozstrzygnięcia. Jeżeli chodzi o drugą procedurę, to sam czas jej trwania (wezwanie do usunięcia prawa, czas na odpowiedź organu, wniesienie skargi i jej rozpoznanie przez sąd) przekracza 90-dniowy okres przedłużenia obowiązywania dotychczasowych taryf, o którym mowa w art. 24 ust. 5a ustawy, co w konsekwencji oznacza, iż przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne pozostaje bez obowiązującej taryfy. Ponadto nie ulega wątpliwości, iż kognicja sądu jest tu znacznie zawężona, w porównaniu z tradycyjnym postępowaniem odwoławczym (a nawet nadzorczym), gdzie organ rozpoznaję sprawę ponownie. Powyższe uwidacznia, jak ważne jest, z uwagi na skąpą regulację ustawową procedury zatwierdzenia albo odmowy zatwierdzenia taryf, interpretowanie art. 24 ust. 5 ustawy w duchu obowiązku organu zebrania materiału, rozpatrzenia go w całości i umożliwiania wnioskodawcy ustosunkowania się do istniejących zarzutów co do prawidłowości taryf. W innym przypadku mamy do czynienia z procedurą, która nie gwarantuje wnioskodawcy zgodnego z prawem rozpatrzenia jego wniosku. Podmiot jest zaskakiwany rozstrzygnięciem odmownym rady gminy i zarzutami podanymi dla jego uzasadnienia, nie mając możliwości ich weryfikacji w procedurze odwoławczej. Dodatkowo wszelkie wyjaśnienia zawarte w samej skardze do sądu administracyjnego są traktowane przez sąd jako spóźnione (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 22/13), co w zasadzie wyklucza możliwość zaprezentowania przez przedsiębiorstwo własnego stanowiska i polemikę z zarzutami rady gminy. W przedmiotowej sprawie ze strony organu zabrakło właściwego rozpatrzenia całości materiału, szczególnie w kontekście obszernych, pisemnych wyjaśnień spółki. Ponadto spółka nie miała możliwości wypowiedzenia się co do stawianych taryfom zarzutów, jeszcze przed podjęciem uchwały o odmowie zatwierdzenia. Dopiero wraz z otrzymaniem uzasadnienia uchwały skarżąca poznała stanowisko organu i formułowane zastrzeżenia. Działanie organu, zwłaszcza w kontekście istniejących między skarżącą a gminą relacji w zakresie zatwierdzania taryf związanych z bezpodstawną odmową zatwierdzenia poprzednich siedmiu wniosków taryfowych, powinno być szczególnie staranne i mieć na względzie wyjaśnienie wszelkich wątpliwości. Organ wykazał się odmiennym podejściem, dążąc do zakwestionowania uchwały pod byle pretekstem.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w P. G. wniosła o jej oddalenie uznając podniesione przez stronę skarżącą zarzuty za bezzasadne.

Na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał wnioski skargi, uzupełniając ją o argumentację dotyczącą naruszenia interesu prawnego spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wskazać w tym miejscu należy, że w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie u.p.p.s.a.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wyliczone w przywołanym przepisie postanowienia, a także inne akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej oraz organy samorządu terytorialnego, w tym akty prawa miejscowego, a także akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego i bezczynność organów we wskazanych w ustawie przypadkach. Stosownie z kolei do art. 147 § 1 u.p.p.s.a sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 u.p.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Badając formalną dopuszczalność wniesionej skargi wskazać nadto należy, że z mocy art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl z kolei art. 53 § 2 u.p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. też uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07).

W pierwszej kolejności tut. Sąd rozważył zatem czy skarga poprzedzona została wniesieniem do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz czy skarga wniesiona została w przewidzianym prawem terminie. Zdaniem składu orzekającego wymogi te zostały w niniejszej sprawie dochowane, skarga została bowiem poprzedzona stosownym wezwaniem i wniesiona została z zachowaniem ustawowego terminu.

Rozważając z kolei legitymację strony skarżącej do wniesienia skargi wskazać należy, że w odróżnieniu od postępowania prowadzonego na podstawie art. 28 k.p.a., w którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być podmiot prawa, w tym osoba fizyczna, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarga w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie daje podstawy do wniesienia sprawy w interesie publicznym. Musi dotykać interesu prawnego i uprawnienia skarżącego indywidualnie, konkretnie a naruszenie prawa istnieć w dacie wniesienia skargi. Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę znane są poglądy orzecznictwa dotyczące braku dysponowania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne interesem prawnym, a przez to legitymacją do samodzielnego zaskarżania w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. uchwały rady gminy o odmowie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Jako argument świadczący jedynie na możliwość naruszenia interesu faktycznego przedsiębiorstwa, który nie został uwzględniony w przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. wskazuje się konsekwencje związane z odmowa zatwierdzania taryf przez radę gminy w sposób nienaruszający prawa. W takim przypadku, zgodnie z art. 24 ust. 5 a u.z.z.w., następuje przedłużenie czasu obowiązywania dotychczasowych taryf w sposób w tym przepisie określony oraz powinność podjęcia przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne czynności, o których mowa w przepisie art. 24 ust. 2 ustawy (por. np. wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 217/13, z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 733/13 i z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 405/12).

Powyższego stawiska nie można podzielić. Zdaniem Sądu, interes prawny przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego w skarżeniu uchwały odmawiającej zatwierdzenia taryf można w rozpatrywanej sprawie wywodzić przede wszystkim z przepisów ustawy. Punktem wyjścia dla tych rozważań uczynić należy pozycję i rolę jaką ustawa przypisuje przedsiębiorstwu wodno-kanalizacyjnemu. Przyjdzie zatem zauważyć, że prawodawca przyznał kompetencję do określenia taryf opłat za wodę wyłącznie przedsiębiorstwu wodno-kanalizacyjnemu (art. 20 ustawy). Postępowanie taryfowe inicjuje więc wniosek takiego przedsiębiorstwa, składany wójtowi (burmistrzowi) w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia w życie taryf (art. 24 ust. 2 ustawy). Prawodawca uprawnienie do ich zatwierdzenia przyznał natomiast radom gmin, które dokonują tego w drodze uchwały (art. 24 ust. 1 ustawy). Zatwierdzenie bądź odmowa zatwierdzenia przedłożonych taryf ma zatem bezpośredni związek z wypełnianiem przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne ustawowych zadań. Dlatego też, skoro ustawowym przedmiotem działalności przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego jest świadczenie usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków w oparciu o stawki opłat przedstawione we wniosku taryfowym, ewentualna niezasadna odmowa zatwierdzenia taryf stanowi bezpośrednie naruszenie interesu prawnego takiego przedsiębiorstwa, które zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy, musi prowadzić rozliczenia za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków z odbiorcami usług na podstawie cen i stawek opłat określonych w taryfach (tak też WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1123/13).

Nie można także nie zauważyć, jak słusznie podkreślił NSA w wyroku z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2306/12, że uchwała w przedmiocie zatwierdzania taryf nie jest aktem prawa miejscowego, lecz aktem indywidualno-konkretnym. W konsekwencji tego dokonane taką uchwałą zatwierdzenie lub odmowa zatwierdzenia taryf nie jest kierowane do mieszkańców gminy i nie rozstrzyga bezpośrednio o ich prawach i obowiązkach, lecz dotyczy wyłącznie stosunku między przedsiębiorstwem wodno-kanalizacyjnym a właściwym organem gminy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 417/12).

W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że podmiot skarżący wykazał, że w wyniku podjętej uchwały doszło do naruszenia jego interesu prawnego polegającego na istnieniu związku między będącą podstawą zakwestionowanej uchwały regulacją prawną a jego własną, indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z przepisów ustawy. Ustawa bowiem nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek opracowania taryf, które to taryfy mają zapewnić uzyskanie przez taki podmiot niezbędnych przychodów, które zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy, stanowią wartość przychodów w danym roku obrachunkowym, zapewniającym ciągłość zbiorowego zaopatrzenia w wodę odpowiedniej jakości i ilości i zbiorowego odprowadzania ścieków, które przedsiębiorstwo powinno osiągnąć na pokrycie uzasadnionych kosztów, związanych z ujęciem i poborem wody, eksploatacją, utrzymaniem i rozbudową urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, oraz osiągnięcie zysku. Nie można przy tym nie zauważyć, że skarżący podmiot, mimo posiadania stosownego zezwolenia wydanego przez Burmistrza P. G. na prowadzenie na terenie gminy działalności polegającej na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków, spotkał się już z kolejną (siódmą) odmową zatwierdzenia wniosku taryfowego. Wobec tego Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie uznaje za zasadne dokonanie wykładni art. 101 ust. 1 u.s.g. również przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa strony do sądu (art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej).

O tym, że nie można rozpatrywać interesu takiego przedsiębiorstwa wyłącznie w kategoriach interesu faktycznego nie świadczą także konsekwencje odmowy zatwierdzenia taryf, w tym w szczególności wynikająca z art. 24 ust. 5a ustawy możliwość przedłużenia czas obowiązywania dotychczasowych taryf lub w razie braku taryf możliwość dochodzenia wynagrodzenia na podstawie przepisów o bezpodstawnym wynagrodzeniu. W powołanym przypadku, jak już zauważono wyżej, przedłożony do zatwierdzenia wniosek taryfowy jest już kolejnym wnioskiem, który spotkał się z odmowną uchwałą, natomiast zgodnie z ustawą, to w taryfach, a nie na drodze roszczeń cywilno-prawnych powinno nastąpić określenie publicznych cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków oraz warunków ich stosowania (art. 2 pkt 12 ustawy). Dla realizacji zatem celu opisanego w art. 1 ustawy, koniecznym jest zapewnienie skutecznego prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne, do czego niezbędnym jest prawidłowe kształtowanie dochodów i wydatków takiego podmiotu w sferze określonej w art. 1 ustawy oraz podmiotów korzystających ze zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

Przyjdzie w końcu zauważyć, że również na tle podobnych spraw, gdzie ze skargą do sądu administracyjnego na uchwałę odmawiającą zatwierdzenia taryf zwracało się przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne, zapadały merytoryczne rozstrzygnięcia (vide: wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1123/13, z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 22/13, z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 34/13, z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 521/12, z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 210/12, z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 437/10 i z dnia 25 października 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 88/07).

Wobec powyższego skarga podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu polegającemu na zbadaniu zgodności uchwały z obowiązującym prawem.

Przechodząc zatem do oceny legalności zaskarżonej uchwały należy zauważyć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż sprzeczność z prawem uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego zachodzi w sytuacji, gdy doszło do jej wydania z naruszeniem przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię, a także z naruszeniem przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. m.in. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97). To spostrzeżenie jest o tyle istotne, że kontrola Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie sprowadza się do kontroli zaskarżonej uchwały – nie zaś do kontroli taryf, których zatwierdzenia odmówiono tą uchwałą (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 437/10).

Materialno-prawną podstawę podjęcia przez organ gminy zakwestionowanej uchwały stanowią przepisy art. 24 ust. 1 ustawy, w myśl których taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy. Rada gminy posiada także kompetencje do odmowy zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami (art. 24 ust. 5 ustawy). Wymieniony przepis ma charakter blankietowy, na co wskazał WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/GL 312/08. Cechą takich przepisów jest to, że zaistnienie skutków prawnych wiążą z okolicznościami określonymi w innych przepisach. Przepisy blankietowe nie rozstrzygają samodzielnie pewnych kwestii, lecz wydawane rozstrzygnięcia uzależniają od ustanowionych w innych przepisach. Podjęcie przez radę, na postawie art. 24 ust. 5 ustawy, uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf musi się więc łączyć ze stwierdzeniem, jaki konkretnie przepis prawa taryfy naruszają, przy czym chodzi tutaj o przepisy dotyczące sporządzania taryf. Aby zatem ocenić, czy taryfy zostały sporządzone "niezgodnie z przepisami" należy sięgnąć do norm, które wyznaczają standardy legalności taryf lub inaczej, określają standardy według których taryfy mają być sporządzone.

Dokonując zatem w niniejszej sprawie kontroli legalności uchwały, Sąd administracyjny nie obejmuje kontrolą treść niezatwierdzonych taryf, ale obowiązany jest zbadać uchwałę odmawiającą tego zatwierdzenia, przy czym kontrola ta prowadzona jest z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa. Rada gminy podejmując wskazaną uchwałę decyduje o jej treści po analizie zgodności sporządzenia taryf z przepisami prawa. Badanie zgodności taryf z przepisami prawa nie oznacza badania celowości stawek w niej zamieszczonych, nie daje również kompetencji do ich zmiany ani radzie gminy ani sądowi. Odmawiając zatwierdzenia taryf rada gminy winna zatem wykazać ich sprzeczność z przepisami w sposób jednoznaczny. Przepisy te powinny być wskazane w podstawie prawnej lub w uzasadnieniu uchwały, który może mieć formę załącznika do uchwały i stanowić jej integralną część (por. wyrok NSA z dnia 5 maca 2009 r., sygn. akt II OSK 1824/08).

W przesłanych Sądowi aktach sprawy znajduje się uzasadnienie do zaskarżonej uchwały, z którego wynika, że powody niezatwierdzenia przedłożonych taryf można w zasadzie podzielić na dwie grupy. Na pierwszą grupę składają się braki dotyczące przesłanych wraz z taryfami dokumentów, co według Rady uniemożliwiło dokonanie oceny legalności przedłożonych taryf. Drugą grupę zarzutów tworzą zastrzeżenia dotyczące skonstruowania treści samych taryf i braku podania istotnych danych, w tym kalkulacji opłat środowiskowych, kosztów bezpośrednich zaopatrzenia w wodę, zapisów księgowych, kwartalnych sprawozdań, wielkości ilości sprzedawanej wody i odbieranych ścieków, wysokości kosztów ogólnych, ilości wody pobieranej i sprzedawanej, z uwzględnieniem poszczególnych gmin obsługiwanych przez skarżące przedsiębiorstwo.

W ocenie Sądu, w świetle dołączonego do zaskarżonej uchwały uzasadnienia, nie można uznać, że w sprawie Rada Gminy w sposób jednoznaczny wykazała spełnienie wypełniającej wymóg z art. 24 ust. 5 ustawy, przesłanki odmowy zatwierdzenia taryf.

Przede wszystkim należy zauważyć, że zaskarżoną uchwałą Rada Miejska w Piławie Górniej na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy, posiada wyłączną kompetencję do badania zgodności z przepisami prawa taryf za wodę, które mają obowiązywać na terenie gminy P. G.. Przepis art. 24 ust. 4 ustawy nie nakłada na przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne, w przypadku prowadzenia przez niego działalności polegającej na zbiorowym dostarczaniu wody i zbiorowym odprowadzaniu ścieków na terenie więcej niż jednej gminy, obowiązku przedłożenia dokumentów dotyczących działalności gospodarczej prowadzonej w innych gminach. Do wniosku o zatwierdzenie taryf przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne obowiązane było zatem dołączyć szczegółową kalkulację cen i stawek zaproponowanych opłat wyłącznie na terenie gminy P. G.. Co więcej, również na podstawie art. 18 e ustawy wójt gminy jest uprawniony do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorstwa w zakresie zgodności jej wykonywania z udzielonym zezwoleniem, wyłącznie na terenie objętym wydanym przez niego zezwoleniem. W takim przypadku przedkładane wraz wnioskiem taryfowym przez przedsiębiorstwo materiały, które służyć mają weryfikacji prawidłowości sporządzonych taryf, dotyczyć mają wyłącznie działalności takiego przedsiębiorstwa prowadzonej na terenie gminy objętej danym wnioskiem taryfowym. Żaden zatem z przepisów ustawowych nie nakłada obowiązku podziału przez przedsiębiorstwo całości kosztów prowadzonej działalności na poszczególne gminy objęte przez nie działalnością gospodarczą. Podstaw do nakładania takiego obowiązku nie można również wywieść z treści § 11 ust. 5 rozporządzenia taryfowego. Opisane w tym przepisie zasady dokonywania metod alokacji kosztów na taryfowe grupy odbiorców znajdują zastosowanie wyłącznie w ramach konkretnego wniosku taryfowego. Nie znajduje jednak zastosowania w przypadku tworzenia dla poszczególnych gmin odrębnych wniosków taryfowych. Przyjęcie prawidłowości wynikającego z uzasadnienia zaskarżonej uchwały stanowiska prowadziłoby do traktowania poszczególnych gmin za taryfowe grupy odbiorców, którymi przecież w rozumieniu ustawy one nie są. Rację ma zatem pełnomocnik strony skarżącej wskazując, że Rada Gminy nie możne skutecznie zarzucać przedsiębiorstwu wodno-kanalizacyjnemu naruszenia § 11 ust. 5 rozporządzenia taryfowego, w kontekście podziału kosztów działalności na poszczególne gminy, na obszarze których prowadzi działalność gospodarczą z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Wbrew stanowisku Rady Gminy wzorcem kontroli w przypadku podziału kosztów przedsiębiorstwa nie jest § 11 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia taryfowego, jako wprowadzający nakaz podziału kosztów na poszczególne gminy. Zgodnie z tym przepisem koszty, których nie można podzielić na poszczególne taryfowe grupy odbiorców w oparciu o wielkość świadczonych usług, dzieli się według współczynników alokacji kosztów ustalonych w oparciu o ewidencję księgową kosztów prowadzoną zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości. Rację ma zatem strona skarżąca wskazując na bezpodstawności stawiania przez Radę Miejską zarzutu dotyczącego naruszenia § 11 ust. 5 rozporządzenia taryfowego w zakresie podziału kosztów działalności całego przedsiębiorstwa na poszczególne gminy. Aprobata stanowiska Rady oznaczałaby konieczność tworzenia jednego wspólnego wniosku taryfowego dla wszystkich gmin, w sytuacji gdy nie są one taryfowymi grupami odbiorców. Z tych samych powodów nie znajduje podstaw w przepisach prawa wyartykułowany w zaskarżonej uchwale zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt c oraz § 13 ust. 2 i ust. 7 rozporządzenia taryfowego. Kwestii eliminacji subsydiowania skośnego nie można bowiem odnosić do gminy, które nie tworzą odrębnych grup taryfowych. W tym kontekście podkreślić należy, że w rozpatrywanym przypadku nie mamy do czynienia z porozumieniem komunalnym albo związkiem międzygminnym. Stąd również brak jest podstaw do składania wspólnych wniosków taryfowych dla wszystkich gmin, o których mowa w art. 3 ustawy.

Nie znajduje również podstaw w obowiązujących przepisach prawa podniesiony w uchwale zarzut dotyczący naruszenia art. 24 ust. 3 ustawy, polegający na braku dołączenia do wniosku taryfowego aktualnego planu określonego w art. 21 ustawy. W tym zakresie przyjdzie zauważyć, że zgodnie z art. 21 ust. 7 ustawy, obowiązek opracowania wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych będących w posiadaniu przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego nie jest obligatoryjny, ponieważ nie dotyczy przedsiębiorstwa, które nie planuje budowy urządzeń wodociągowych lub urządzeń kanalizacyjnych.

Zgodzić się należy z autorem skargi co do zasadności jego zarzutu naruszenia przez Radę Miejską art. 20 ust. 3 ustawy poprzez przyjęcie nieprawidłowego ustalenia przychodów usługi zaopatrzenia w wodę pomiędzy grupami taryfowymi gospodarstw domowych. Zgodnie z § 13 ust. 3 rozporządzenia taryfowego, stawkę opłat abonentowych kalkuluje się na podstawie kosztów: 1) utrzymania w gotowości urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych, 2) odczytu wodomierzy lub urządzenia pomiarowego oraz 3) rozliczenia należności za wodę lub ścieki. Zgodnie z ust. 4 tego paragrafu, koszty, o których mowa w ust. 3 pkt 1, nie są uwzględniane w stawce opłaty abonamentowej kalkulowanej dla osób korzystających z lokali w budynku wielolokalowym, które rozliczane są zgodnie z umową zawartą z przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym. Natomiast na podstawie ust. 5 tej jednostki redakcyjnej r.M.B. z 2006 r., koszty, o których mowa w ust. 3 pkt 2, nie są uwzględniane w stawce opłaty abonamentowej kalkulowanej dla odbiorców usług rozliczanych na podstawie przepisów dotyczących przeciętnych norm zużycia wody i dla odbiorców usług odprowadzających ścieki opadowe i roztopowe kanalizacją deszczową. Koszty przyjęte do ustalenia wysokości opłaty abonentowej mogły zatem zostać pomniejszone o koszty eksploatacji i utrzymania. Dopuszczalne jest także ustalenie ceny jednostkowej w grupach odbiorców na podstawie podziału kosztów według zużycia jednostkowego oraz na podstawie różnicy w kosztach opłat za pobór wody.

Ponadto należy zauważyć, że Rada Miejska w P. G., odmawiając zatwierdzenia taryf ze względu na wzrost cen dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę dla gospodarstw domowych o 59, 84%, stawek opłat dla wszystkich odbiorców usług wodociągowych od 8,70 % do 65,19% i wzrost cen dla zbiorowego odprowadzania ścieków dla gospodarstw domowych o 20,46% co według niej stanowiło nieuzasadniony wzrost cen i stawek opłat, wskazała na naruszenie ogólnych przepisów mówiących o konieczności ochrony odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen oraz naruszenie § 3 ust. 1 pkt b rozporządzenia taryfowego polegającego na stosowaniu metody alokacji kosztów pośrednich. Zabrakło jednak rozważań czy zaproponowany przez skarżącą spółkę wzrost cen jest rzeczywiście nieuzasadniony. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 210/12, wskazującym iż "odmowa zatwierdzenia taryf nie może być oparta wyłącznie na subiektywnej ocenie wysokości zaproponowanej taryfy lub na samym przekonaniu, że sporządzona ona została na podstawie nierzetelnych kalkulacji i danych - wymaga natomiast wykazania jej nielegalności". Kwestionując konkretne ustalenia taryf, czy też ustalenia faktyczne w oparciu o które zostały one sporządzone, Rada powinna wykazać, który przepis prawa zostały naruszony i precyzyjnie wskazać na czym owo naruszenie polega. Tylko wówczas możliwie jest dokonanie kontroli legalności uchwały.

W końcu przyjdzie zauważyć, że rola Burmistrza Gminy P. G. sprawdza się do sprawdzenia, czy przedłożone taryfy zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy i weryfikacji kosztów, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 ustawy, pod względem celowości ich ponoszenia (art. 24 ust. 4 ustawy). Rola organu wykonawczego gminy na tym się kończy. W rozpatrywanym przypadku przyjdzie natomiast zauważyć, że pod uzasadnieniem podjętej przez Radę Miejska w P. G. uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, figuruje podpis Burmistrza a nie Przewodniczącego Rady Miejskiej. Skoro uzasadnienie stanowi integralną cześć uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf to pod takim uzasadnieniem powinien podpisać się przewodniczący rady gminy nie zaś organ wykonawczy gminy. W przekonaniu Sądu podpisanie uzasadnienia zaskarżonej uchwały przez Burmistrza oznacza naruszenie nie tylko art. 30 ust. 2 pkt 1 u.s.g., ale również art. 24 ust. 5 ustawy.

Z tych też względów kwestionowana uchwała nie mogła się ostać i podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 147 § 1 u.p.p.s.a. Nadto w myśl art. 152 u.p.p.s.a. określono, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 u.p.p.s.a., a także § 14 ust. 2 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1349 ze zm.), postanowiono jak w pkt III sentencji, zasądzając od Gminy P. G. na rzecz spółki kwotę 557,00 zł, obejmującą wpis od skargi w kwocie 300,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 240,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17,00 zł.