Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Monika Kramek, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2020 r. sprawy ze skargi M B i A Ś na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego M B kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych oraz na rzecz A Ś kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r., Nr [...], znak: [...] Wojewoda [...] (dalej: "organ II instancji", "Wojewoda") na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), po rozpatrzeniu odwołania A Ś, M B, A S i A B od decyzji Starosty [...] (dalej: "organ I instancji", "Starosta") z [...] lipca 2019 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni z wewnętrzną instalacją wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazowej i elektrycznej oraz na budowę niezbędnej infrastruktury technicznej, umorzył postępowanie odwoławcze od rozstrzygnięcia organu I instancji.

Decyzja organu II instancji zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 10 grudnia 2018 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek inwestora – A S o pozwolenie na budowę samoobsługowej myjni samochodowej projektowanej na działce nr ew. [...], obręb [...], położonej w [...] przy ul. [...] wraz z wewnętrzną instalacją wodociągową, kanalizacją sanitarną, kanalizacją deszczową, gazową, elektryczną oraz budowę niezbędnej infrastruktury technicznej w zakresie: 1 zbiornika retencyjnego na wody deszczowe o pojemności 10 m³, 2 separatorów, budowę 5 miejsc postojowych, rozbiórkę drewnianego budynku gospodarczego oraz likwidację istniejącej studni.

Po przeanalizowaniu przedmiotowego wniosku, organ I instancji postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych w nim nieprawidłowości. Braki te zostały uzupełnione w dniu 23 stycznia 2019 r. Następnie, w związku z wnioskiem inwestora oraz pozostałych stron postępowania, Starosta [...] postanowieniem z [...] lutego 2019 r. zawiesił przedmiotowe postępowanie, które zostało następnie podjęte postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. Ponadto w dniu 26 czerwca 2019 r. do siedziby organu wpłynął ostatecznie poprawiony i uzupełniony projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycji. Po jego rozpatrzeniu Starosta [...] decyzją z [...] lipca 2020 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni samochodowej oraz rozbiórkę drewnianego budynku gospodarczego i studni.

Odwołania od powyższego rozstrzygnięcia wnieśli: A Ś, M B, A S, A B B W, I K, B K, Z R, K S oraz S S, wskazując, że z uwagi na uciążliwości, jakie spowoduje planowana inwestycja, nie wyrażają zgody na jej realizację. Odwołujący się wskazali na zwiększony hałas i natężenie ruchu oraz zatruwanie środowiska. Biorąc pod uwagę okoliczność, że wyżej wskazane osoby, nie były stronami postępowania przed organem I instancji, Wojewoda [...] pismami z 21 sierpnia oraz 9 września 2019 r., wezwał A Ś, M B, A S i A B do wskazania skonkretyzowanego przepisu prawa materialnego, z którego wywodzą swój interes prawny w postępowaniu odwoławczym oraz do przedłożenia oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentu, z którego wynika posiadanie przez nich prawa własności, użytkowania wieczystego lub zarządu w stosunku do działki znajdującej się w sferze oddziaływania inwestycji. Wojewoda [...] wskazał, że odpowiedzi na powyższe wezwanie udzielili jedynie A Ś oraz M B. Do daty wydania decyzji przez organ odwolawczy, nie wpłynęła do tego organu odpowiedź na wezwanie skierowane do A B i A S. Jednocześnie w związku z brakiem adresów na odwołaniu B W, I K, B K, Z R, K S oraz S S, organ II instancji pozostawił ich odwołanie bez rozpoznania.

Następnie skarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r., Wojewoda [...], umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu decyzji, organ II instancji wskazał, że legitymację strony do wniesienia odwołania od decyzji należy co do zasady oceniać według przepisów art. 28, art. 29 i art. 30 k.p.a. Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, a więc sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Co więcej, postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu, o ile w wyniku takiego postępowania wydaje się decyzję, która dotyczy jego praw i obowiązków. Oceny, czy dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu administracyjnym należy dokonać w oparciu o zasady teorii obiektywnej (materialnej) pojęcia strony, a nie na podstawie teorii subiektywnej opartej na przekonaniu, że stroną jest każdy, kto twierdzi wobec organu administracyjnego, że postępowanie dotyczy jego interesu prawnego (obowiązku lub uprawnienia). Wojewoda dodał, że interes prawny oparty jest na przepisach prawa materialnego, z których wynikać musi norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu administracyjnego. Interes prawny jest indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie w określonej sprawie oraz musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu zgłaszającego. Przyznanie statusu strony postępowania zmierzającego do wydania w indywidualnej sprawie decyzji administracyjnej musi mieć zatem za podstawę ustalenie, czy rozstrzygnięcie o konkretnym stanie faktycznym będzie miało wpływ na prawa lub obowiązki prawne osób, które zgłaszają swą legitymację jako strony postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że w związku z powyższymi ustaleniami zobowiązany był w pierwszej kolejności zbadać formalne przesłanki dopuszczalności wniesionego odwołania. Podkreślił przy tym, że niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuację wniesienia odwołania przez jednostkę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka albo wniesienia odwołania przez jednostkę nie mającą zdolności do czynności prawnych. W przypadku gdy odwołanie wniósł podmiot, który twierdzi, że posiada przymiot strony w toczącym się postępowaniu, organ odwoławczy obowiązany jest rozpoznać jego odwołanie bądź zażalenie. Jeżeli w wyniku rozpoznania odwołania organ stwierdzi, że podmiot ten nie ma w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, to wydaje on wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy Wojewoda stwierdził, że był on zobowiązany przeprowadzić postępowanie w celu ustalenia, czy odwołującym się przysługuje przymiot strony w toczącym się postępowaniu. W związku z tym pismami z dnia 21 sierpnia i 9 września 2019 r. wezwał A Ś i M B a także A B i A S do wykazania interesu prawnego w niniejszej sprawie, a także o wskazanie skonkretyzowanego przepisu prawa materialnego, z którego wywodzą oni swój interes prawny. Organ stwierdził, że w odpowiedzi na powyższe wezwanie, M B wskazał, że jest właścicielem działki o nr ew. [...], zaś A Ś działki o nr ew. [...]. Wojewoda po przeanalizowaniu odwołania, jak również całego zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, organ II instancji stwierdził, że kwestionowana decyzja nie nakłada na odwołujących się, żadnych obowiązków, ani nie przyznaje im jakichkolwiek uprawnień. Wskazał także, że działki M B i A Ś, nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, dlatego zdaniem Wojewody [...] nie są oni stronami postępowania w oparciu o art. 28 k.p.a. Ponadto organ II instancji podniósł, że interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania, musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć skarżących. Z kolei podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Organ dodał, że w przypadku wystąpienia interesu faktycznego, dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć więc każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie, jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej. Biorąc pod uwagę ustalenia poczynione w przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] stwierdził, że odwołujący się nie posiadają przymiotu strony w sprawie dotyczącej decyzji Starosty, stąd zasadnym jest umorzenie postępowania odwoławczego od tej decyzji.

Odrębne lecz tożsame w swej treści skargi na decyzję Wojewody, złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M B oraz A Ś ( dalej: "skarżący"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W każdej ze skarg, zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili:

I. obrazę przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu, w sytuacji gdy myjnia samochodowa, pracująca w godzinach 6:00 - 22:00 będzie oddziaływać na działki sąsiednie poprzez hałas, mgłę wodną, zapachy detergentów, zanieczyszczenie środowiska oraz wzmożony ruch samochodowy zwłaszcza w godzinach późno wieczornych, a co za tym idzie poprzez immisję wskazanych wyżej zanieczyszczeń, co jest podstawą do dochodzenia przez skarżących swoich uprawnień jako strony w niniejszym postępowaniu z uwagi na umocowanie w tym zakresie, jakie wywodzą z przepisów szczególnych tj. oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego;

II. obrazę przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 138 §1 pkt 3 w związku art. 107 §1 k.p.a. przez wydanie decyzji nie zawierającej rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, a mianowicie rozpatrzenia odwołania skarżących od decyzji o pozwoleniu na budowę bezdotykowej myjni samochodowej w ramach toczącego się postępowania;

w konsekwencji:

III. obrazę przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 w zw. z 77 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy przez organ, a co za tym idzie jej nieprawidłowe załatwienie;

IV. obrazę przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie stron o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i możliwości ostatecznego wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów, co wobec faktu prowadzenia przez organ II instancji postępowania, naruszyło zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu;

V. obrazę przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 8 k.p.a. poprzez działanie organu administracji w sposób podważający zaufanie do władzy publicznej:

VI. obrazę przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez działanie organu administracyjnego z uchybieniem wyżej wymienionych przepisów postępowania administracyjnego oraz z uchybieniem przepisów Prawa budowlanego;

VI. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego z uwagi na pominięcie przez organ zagadnienia oddziaływania obiektu na działki skarżących a co za tym idzie nieuznanie ich za strony postępowania;

VIII. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 7 ust. 7 pkt 2 Uchwały [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]- część [...] (Dziennik Województwa [...], poz. [...]), poprzez naruszenie dyspozycji niniejszego aktu prawnego traktujących o zasadach ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego w kontekście ochrony przed hałasem przez obowiązek traktowania terenów oznaczonych symbolami literowymi: 1) MN jako terenów: "na cele zabudowy mieszkaniowej" w rozumieniu przepisów odrębnych; 2) MNU jako terenów "pod zabudowę mieszkaniowo-usługową" w rozumieniu przepisów odrębnych, przy czym niniejsza inwestycja określona w zaskarżonej decyzji położona jest na obszarze MNU, gdyż uciążliwość wynikająca z działalności obiektu i urządzeń usługowych wykracza poza granice terenu, do którego prowadzący działalność ma tytuł prawny.

W uzasadnieniu swoich skarg, obaj skarżący powołując się na poglądy doktryny prawa administracyjnego, zaprezentowali pogląd, że rozważania Wojewody są nietrafne albowiem podporządkował on stricte przesłanki płynące z art. 28 k.p.a., jedynie koncepcji wywodu materialnoprawnego umocowania legitymacji procesowej w przypadku skarżących. Zdaniem skarżących, zarówno interes czysto ludzki związany z oddziaływaniem inwestycji na "codzienność" żyjących wokół niej ludzi jest podstawą do ingerowania w zakres przedmiotowego przedsięwzięcia przez zainteresowanych ale również samo jej oddziaływanie wychodzące poza zakres działki na której jest zlokalizowane. Sama inwestycja jest uciążliwa dla życia sąsiadów poprzez hałas, mgłę wodną zapachy detergentów, zanieczyszczenie środowiska oraz wzmożony ruch samochodowy zwłaszcza w ciszy nocnej co za tym idzie poprzez immisję wskazanych wyżej zanieczyszczeń a to jest podstawą aby skarżący dochodzili swoich uprawnień jako strony w niniejszym postępowaniu z uwagi na umocowanie w tym zakresie jakie wywodzą z przepisów szczególnych tj. oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Skarżący przywołując na poparcie swojej argumentacji orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazywali jak w ich ocenie należy określać obszar oddziaływania inwestycji, podnosząc między innymi, że inwestycja będzie w sposób negatywny oddziaływać na nieruchomość sąsiednią np. stanowiąc źródło nadmiernej emisji hałasu, w tym wpływać na sposób jej zagospodarowania, a także podnosząc, że dla ustalenia, czy skarżącym przysługuje status strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, nie jest konieczne wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na ich nieruchomość, lecz samo ustalenie możliwości takiego negatywnego oddziaływania. Wskazali także na naruszenie przez organ przepisów postępowania oraz brak odniesienia do obowiązujących na terenie planowanej inwestycji przepisów planistycznych.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...] wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej " p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja Wojewody, narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W ocenie Sądu, obie skargi są zasadne, choć nie wszystkie podniesione w nich zarzuty i argumentacja okazały się słuszne.

Na wstępie należy wskazać, że wydanym na rozprawie postanowieniem Sąd w oparciu o art. 111 § 1 p.p.s.a., zarządził połączenie sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 2/20 ze skargi M B ze sprawą o sygn. akt VII SA/Wa 3/20 ze skargi A Ś do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia, ponieważ mogły być one objęte jedną skargą i prowadził postępowanie z obu skarg pod sygn. akt VII SA/Wa 2/20.

Podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, jest posiadanie przez skarżących statusu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Wskazać w tym miejscu należy, że obowiązkiem organu odwoławczego, było ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. W ocenie Sądu, organ odwoławczy uchybił normom określonym w art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., bowiem nie wyjaśnił w dostateczny sposób, dlaczego w jego ocenie, skarżącym nie przysługuje status strony. Wojewoda obszernie wyjaśnił pojęcie strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Rozważania te, pozostają jednak w oderwaniu od realiów rozpoznawanej sprawy. Organ odwoławczy, ograniczył bowiem swoje rozważania dotyczące statusu strony do niepopartego żadną argumentacją stwierdzenia, że skarżący nie posiadają interesu prawnego uprawniającego ich do wniesienia odwołania. Tak lakoniczne uzasadnienie rozstrzygnięcia, prowadzi do wniosku o naruszeniu przez organ zasady pogłębiania zaufania wyrażonej w art. 8 k.p.a. Należy podkreślić, że ocena przymiotu strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, nie ogranicza się wyłącznie do kryteriów wskazanych w art. 28 k.p.a. Trzeba pamiętać, że krąg stron takiego postępowania, ograniczony jest dodatkowo przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stronami w sprawach pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Kluczową więc kwestią dla rozstrzygnięcia czy skarżący są stronami postępowania, było precyzyjne wskazanie, czy ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Podkreślić należy, że przepis art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, zawiera otwartą definicję obszaru oddziaływania obiektu. Odsyła bowiem do przepisów odrębnych, którymi są przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego, a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Wszystkie te regulacje, jeśli mają zastosowanie do planowanej inwestycji, powinny być uwzględnione przy określaniu obszaru oddziaływania obiektu. Ustalenie granic tego obszaru, powinno następować każdorazowo na podstawie indywidualnych cech obiektu budowlanego oraz jego przeznaczenia. Tymczasem organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie uwzględnił powyższych elementów. W uzasadnieniu nie ma jakiegokolwiek odniesienia do usytuowania planowanego obiektu, jego specyfiki związanej z emitowaniem zanieczyszczeń i hałasu oraz położenia działek skarżących. O ile organ I instancji, choć zbyt lakonicznie i wyłącznie na podstawie projektu określił obszar oddziaływania obiektu, o tyle w decyzji Wojewody, brak jest jakiegokolwiek odniesienia do tej kwestii. Należy podkreślić, że na potrzeby konkretnej inwestycji organ powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Jeżeli przepisy prawa materialnego nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2747/19, LEX nr 3040913). Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy i konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Oznacza to, że w zależności od indywidualnych cech obiektu budowlanego, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, w otoczeniu tego obiektu wyznaczona zostanie strefa, nazwana przez ustawodawcę obszarem oddziaływania obiektu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1321/06, LEX nr 347949). Należy też pamiętać, że "Przymiot strony zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie zawsze jest ściśle uzależniony od tego, czy oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz wynika z samego faktu potrzeby zbadania oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości sąsiednich. Stroną tego postępowania mogą zatem być nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie osoby, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, a w postępowaniu administracyjnym organ ma obowiązek sprawdzić, czy zostały spełnione wszystkie wymagania wynikające z przepisów Prawa budowlanego i przepisów odrębnych."( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3199/17, LEX nr 2783390). Mając na uwadze wyżej przytoczone orzecznictwo i argumentację podniesioną w skardze, Sąd wskazuje, że przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, stanowi jedynie definicję obszaru oddziaływania. Nie jest on natomiast, jak wskazano w skardze, przepisem szczególnym, z którego wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości lub ograniczenia z jej korzystania. Takimi przepisami są przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej, z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego, a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego.

Nie przesądzając wyniku sprawy oraz tego czy skarżący powinni być uznani za strony postępowania, organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę powinien dokonać szczegółowej analizy planowanej inwestycji, uwzględnić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu działek skarżących i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania inwestycji oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Ocena ta powinna być dokonana przy uwzględnieniu wzajemnego położenia działki inwestycyjnej oraz działek skarżących. Jeżeli w wyniku dokonanej w oparciu o powyższe kryteria oceny obszaru oddziaływania nieruchomości inwestycyjnej, organ dojdzie do wniosku, że skarżącym nie przysługuje status strony, powinien swoje stanowisko w tym zakresie uzasadnić przy spełnieniu wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Zastrzec też należy, że w sytuacji ustalenia, że skarżącym przysługuje status strony lub też, że krąg stron postępowania jest szerszy, organ powinien rozważyć uchylenie decyzji organu I instancji, celem ponownego przeprowadzenia postępowania i zapewnienia stronom stosownie do treści art. 10 k.p.a. czynnego udziału w postępowaniu. Wówczas organ rozpoznając przedmiotową sprawę, powinien ustalić krąg stron niniejszego postępowania w oparciu o aktualny stan prawny wszelkich nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania nieruchomości inwestycyjnej i dopuścić do udziału w sprawie, właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.