Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Po 712/19 w sprawie ze skargi Gminy D. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia w sprawie unieważnienia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od Gminy D. na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Po 712/19 oddalił skargę Gminy D. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], którym stwierdzono nieważność zarządzenia Burmistrza Miasta D. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w sprawie unieważnienia konkursu na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w C.

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny, czy pracownik urzędu będący jednocześnie osobą powołaną na stanowisko Zastępcy Burmistrza mógł być członkiem komisji konkursowej w konkursie na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w C. Komisja ta powołana została w oparciu o art. 63 ust. 14 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2018 r. poz. 996 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.o., który przewiduje w niej udział "przedstawicieli organu prowadzącego szkołę", a w takim charakterze miała uczestniczyć w komisji M. C.

Zdaniem Sądu nie można doszukać się żadnych racji na poparcie tezy o konieczności wyłączenia z komisji osoby tylko z tego powodu, że powołana została na stanowisko zastępcy organu wykonawczego (w niniejszej sprawie Zastępcy Burmistrza). Po pierwsze, zastępca organu wykonawczego gminy nie jest organem wykonawczym zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 506) zwanej dalej w skrócie u.s.g. Po drugie, całokształt przepisów ustawy o samorządzie gminnym wskazuje, że zastępca organu wykonawczego, o ile w społecznym postrzeganiu jest osobą ważną w strukturze organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego, ustrojowo jest po prostu osobą zatrudnioną w urzędzie wspierającą organ wykonawczy, przy czym od niego zależną w zakresie podmiotowym powołania i odwołania (art. 26a ust. 1 u.s.g.) oraz w zakresie przedmiotowym dotyczącym powierzonych obowiązków realizowanych z upoważnienia w funkcji zastępcy (art. 33 ust. 4, art. 39 ust. 2 u.s.g.). Jedyna szczególna regulacja, która dotyczy zastępcy "personalnie", to art. 28g u.s.g., który przewiduje, że w wyjątkowych sytuacjach określonych w tym przepisie, zastępca (lub pierwszy zastępca) tymczasowo przejmuje w własnym imieniu zadania i kompetencje organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego.

W przypadku Miasta D. obowiązki i uprawnienia zastępcy Burmistrza wynikają z regulaminu organizacyjnego Urzędu Miejskiego w D., a w rozważanym przypadku jest to konkretnie reprezentowanie Gminy i Urzędu na zewnątrz podczas nieobecności Burmistrza i wykonywanie innych zadań powierzonych (§ 12a regulaminu). M. C. wykonuje – jako pracownik gminy – zadania Zastępcy Burmistrza w wymiarze tylko 1/5 etatu co oznacza, że poza pracowniczymi zadaniami zastępcy, a nawet w większości czasu swego zatrudnienia, realizuje czynności w innym charakterze.

Sąd wyjaśnił także, że zbyt daleko idącym jest twierdzenie strony skarżącej, że zastępca burmistrza zawsze musi być traktowany jako osoba, której wszelkie działania są niejako emanacją zadań i kompetencji samego burmistrza. Zastępca jest przede wszystkim pracownikiem urzędu gminy, który może w powierzonym zakresie występować w imieniu organu wykonawczego, ale może też realizować szereg innych funkcji w innej roli. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby osoba, będąca w zakresie części swoich obowiązków zastępcą organu wykonawczego, została jako pracownik urzędu gminy powołana do komisji konkursowej mającej na celu wybór kandydata na stanowisko dyrektora szkoły. W takiej komisji działa wówczas nie na zasadzie art. 33 ust. 4 u.s.g., czyli w granicach powierzenia w granicach funkcji zastępcy, ale jako "przedstawiciel organu prowadzącego szkołę" w oparciu o powołanie umocowane w przepisach szczególnych Prawa oświatowego (art. 63 ust. 14 pkt 1 lit. a P.o.).

Odnosząc się do regulacji z art. 28g u.s.g. wskazano, że nie znalazła ona zastosowania, gdyż w okresie od 29 marca 2019 r. do 15 kwietnia 2019 r. Zastępca Burmistrza M. C. nie przejmowała tymczasowo zadań i kompetencji organu wykonawczego jako własnych. Ponadto art. 28g u.s.g. potwierdza zasadę, że zastępca organu wykonawczego w normalnym trybie ma za zadanie wspierać ten organ w realizacji zadań i kompetencji z upoważnienia. Poza tym czyni to tylko w powierzonym zakresie.

Podsumowując Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie doszło do naruszenia § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1587) zwanego dalej rozporządzeniem konkursowym, gdyż trafnie Wojewoda Wielkopolski skonstatował, iż nie było przeciwwskazań, aby M. C. była członkiem komisji konkursowej w konkursie na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w C. Nie było zatem podstaw do unieważniania konkursu w oparciu o przywołany przepis.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina D., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

1) art. 33 ust. 4 u.s.g. w związku z art. 63 ust. 14 pkt 1 lit. a P.o. poprzez przyjęcie, iż zastępca burmistrza (niezależnie od wielkości etatu) w zakresie działania w komisji konkursowej nie działa w granicach tego powierzenia, tj. jako zastępca burmistrza realizujący kompetencje Burmistrza (przez co wykluczony jest jego udział w komisji konkursowej), ale działa właśnie jako "przedstawiciel organu prowadzącego szkołę", podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna doprowadzić Sąd do wniosku, że postępowanie, w którym brał udział zastępca, zostało prawidłowo przez Burmistrza unieważnione;

2) art. 28g u.s.g. w związku z art. 28d i 28e u.s.g. poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że brzmienie zawartej w nim normy potwierdza tezę, że poza przypadkami opisanymi w przedmiotowym przepisie nie dochodzi do realizacji kompetencji Burmistrza przez zastępcę, podczas gdy wykładnia systemowa wskazuje, iż funkcja zastępcy jest ściśle powiązana z wykonywaniem funkcji burmistrza, co potwierdza, że zastępca nie realizuje swoich zadań samodzielnie, ale w granicach scedowanych na niego kompetencji burmistrza;

3) § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia konkursowego poprzez dorozumiane przyjęcie, że powołanie w skład Komisji zastępcy Burmistrza nie stanowiło innej nieprawidłowości, mogącej mieć wpływ na wynik konkursu, podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego i wyżej przywołanych przepisów w sprawie niniejszej prowadziłaby do odmiennego wniosku;

4) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że ziściła się podstawa do jej uwzględnienia z uwagi na naruszenie prawa stanowiące podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody, to jest okoliczność, że udział Zastępcy Burmistrza w składzie komisji konkursowej przeprowadzającej konkurs na dyrektora szkoły powinien być uznany za wystarczającą przyczynę dla unieważnienia przedmiotowego konkursu, a w konsekwencji zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody w przedmiocie unieważnienia zarządzenia Burmistrza, powinno być uchylone wskutek uwzględnienia skargi.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa ta podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną po wniesieniu skargi kasacyjnej zrzekła się rozprawy wyrażając zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Także strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej wyraziła zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy osoba powołana na stanowisko zastępcy burmistrza może wchodzić w skład komisji konkursowej powołanej celem wyłonienia kandydata na dyrektora szkoły publicznej.

Zgodnie z art. 63 ust. 14 P.o. w celu przeprowadzenia konkursu organ prowadzący szkołę lub placówkę powołuje komisję konkursową w składzie: 1) po trzech przedstawicieli: a) organu prowadzącego szkołę lub placówkę, b) organu sprawującego nadzór pedagogiczny, 2) po dwóch przedstawicieli: a) rady pedagogicznej, b) rady rodziców, 3) po jednym przedstawicielu organizacji związkowych reprezentatywnych w rozumieniu ustawy o Radzie Dialogu Społecznego wyłonionym spośród członków ich jednostek organizacyjnych albo jednostek organizacyjnych organizacji związkowych wchodzących w skład reprezentatywnych organizacji związkowych, zrzeszających nauczycieli, obejmujących swoim zakresem działania szkołę lub placówkę, w której konkurs się odbywa. Stosownie do art. 63 ust. 15 P.o. łączna liczba przedstawicieli opisanych powyżej w art. 63 ust. 14 pkt 1 P.o. nie może być mniejsza niż łączna liczba przedstawicieli pozostałych organów objętych tym przepisem.

Tym samym powołany art. 63 ust. 14 pkt 1 lit. a P.o. stanowi tylko, że organ prowadzący szkołę powołuje do składu takiej komisji trzech swoich przedstawicieli. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 P.o. w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego zadania i kompetencje organu prowadzącego, określone, m.in. w art. 63 ust. 14 pkt 1 lit. a tej ustawy wykonuje odpowiednio wójt, burmistrz, prezydent miasta, zarząd powiatu i zarząd województwa. Nie ulega więc wątpliwości, że w tej sprawie czynności organu prowadzącego do powołania swoich przedstawicieli do komisji konkursowej zobowiązany był wykonywać Burmistrz Miasta D..

Stosownie do art. 63 ust. 10 P.o. kandydata na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki wyłania się w drodze konkursu i tak wyłonionemu kandydatowi nie można odmówić powierzenia stanowiska dyrektora. Tym samym organ wykonawczy gminy powierza, w przypadku szkół prowadzonych przez gminy, stanowisko dyrektora szkoły osobie wybranej przez komisję konkursową. W związku z tym należy stwierdzić, że sam organ wykonawczy gminy (wójt, burmistrz, prezydent miasta) nie może wchodzić w skład komisji konkursowej, ponieważ taka osoba pełni funkcję odrębnego organu, a art. 63 ust. 14 pkt 1 lit. a P.o. stanowi, że w skład komisji konkursowej wchodzą przedstawiciele organu, a nie sam organ. Taki pogląd wyrażono już w orzecznictwie sądowym (np. NSA w wyroku z 4 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 602/19, LEX nr 3056263; NSA w wyroku z 27 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 603/19, LEX nr 2722273) i Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie stanowisko to podtrzymuje.

Określenie "organ prowadzący szkołę" nie jest synonimem pojęcia "przedstawiciel organu prowadzącego szkołę". Tym samym należy przyjąć, ze skoro burmistrz ma obowiązek wyznaczenia osób reprezentujących ten organ w komisji konkursowej i żaden z przepisów nie określa, jakie to mają być osoby, to należy przyjąć, że taką osobą może też być zastępca burmistrza, o ile zostanie ona wskazana do takiej komisji przez organ wykonawczy gminy. Także w orzecznictwie sądowym zdecydowanie dominuje pogląd, zgodnie z którym nie ma przeszkód, by w skład komisji konkursowej wyłonionej zgodnie z treścią art. 63 ust. 14 pkt 1 lit. a P.o. została powołana - jako przedstawiciel organu prowadzącego szkołę - osoba pełniąca funkcję zastępcy tego organu (tak np. NSA w wyroku z 27 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 603/19, LEX nr 2722273; NSA w wyroku z 4 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 602/19, LEX nr 3056263; jak też w analogicznym stanie prawnym obowiązującym na podstawie ustawy o systemie oświaty - NSA w wyroku z 14 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 324/13, LEX nr 1344475).

Przechodząc do szczegółowego ustosunkowania się do zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 33 ust. 4 u.s.g. w związku z art. 63 ust. 14 pkt 1 lit. a P.o. poprzez błędną wykładnię ww. przepisów polegającą na przyjęciu, że Zastępca Burmistrza (niezależnie od wielkości etatu) w zakresie działania w komisji konkursowej nie działa w granicach tego powierzenia, tj. jako zastępca burmistrza realizujący kompetencje burmistrza (przez co wykluczony jest jego udział w komisji konkursowej), ale działa właśnie jako "przedstawiciel organu prowadzącego szkołę", podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna doprowadzić Sąd do wniosku, że postępowanie, w którym brał udział Zastępca, zostało prawidłowo przez Burmistrza unieważnione.

Zgodnie z art. art. 33 ust. 4 u.s.g. burmistrz ma prawo do powierzenia swoich kompetencji do prowadzenia określonych spraw gminy w swoim imieniu zastępcy burmistrza lub sekretarzowi miasta/gminy. Powierzenie określonych zadań lub kompetencji przez organ innej osobie nie oznacza, że taka osoba staje się odrębnym organem. Jest to przykład tzw. dekoncentracji wewnętrznej polegającej na udzielaniu upoważnienia przez organ pracownikom kierowanej jednostki do wykonywania w imieniu organu określonych kompetencji. Osoba (np. zastępca burmistrza), na rzecz której nastąpiła dekoncentracja kompetencji nie staje się odrębnym organem, a działa zawsze w imieniu i na rzecz organu. Dekoncentracja kompetencji nie oznacza pozbycia się przez burmistrza możliwości wkroczenia w tok czynności powierzonych, a przy tym nie powoduje przeniesienia na zastępcę statusu organu wykonawczego. Realizacja tak powierzonych obowiązków następuje w imieniu burmistrza. Takie stanowisko zajęto w orzecznictwie sądowym (por. np. NSA w wyroku z 15 marca 2019 r. sygn. akt I GSK 1072/18, LEX nr 2655972; NSA w wyroku z 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1458/08, LEX nr 512719) i Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie je także podtrzymuje.

Nie jest zasadnym zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 28g u.s.g. w związku z art. 28d i art. 28e u.s.g. poprzez przyjęcie, że tylko w tych przypadkach zastępca burmistrza staje się odrębnym organem, mimo że prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna wskazywać, że funkcja zastępcy jest ściśle powiązana z wykonywaniem funkcji burmistrza, a zastępca nie realizuje swoich zadań samodzielnie, ale w granicach scedowanych na niego kompetencji burmistrza.

Art. 28d u.s.g. dotyczy wygaśnięcia mandatu wójta (burmistrza, prezydenta miasta) przez upływem kadencji i wynikających stąd skutków w postaci bądź to zarządzenia przez Prezesa Rady Ministrów przedterminowych wyborów bądź wyznaczenia osoby pełniącej funkcje wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do końca kadencji. Taka sytuacja w tej sprawie nie zachodzi i trafnie Sąd pierwszej instancji nie stosował tego przepisu. Z kolei zgodnie z art. 28e u.s.g. wygaśnięcie mandatu wójta (burmistrza, prezydenta miasta) przed końcem kadencji skutkuje odwołaniem jego zastępcy lub zastępców. Także i ten przepis ani nie przyznaje odrębnych kompetencji zastępcy burmistrza, ani nie czyni go odrębnym organem i prawidłowo także i tego przepisu nie stosował w tej sprawie Sąd pierwszej instancji.

Natomiast zgodnie z art. 28g u.s.g. w przypadku pojawienia się tymczasowej przeszkody wymienionej enumeratywnie w tym przepisie, zastępca burmistrza lub pierwszy zastępca burmistrza przejmuje kompetencje burmistrza. Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że gdyby taka sytuacja w tej sprawie zachodziła, tzn. Burmistrz Miasta D. zostałby pozbawiony swoich kompetencji na podstawie art. 28g u.s.g., to wówczas Zastępcę Burmistrza (gdyby był tylko jeden zastępca) lub w przypadku kilku zastępców pierwszego zastępcę burmistrza należałoby traktować jako organ. Taka jednak sytuacja w tej sprawie nie miała miejsca.

Ponadto należy stwierdzić, że niezależnie od tego, kogo wskazałby burmistrz do składu komisji konkursowej i tak byłby to przedstawiciel burmistrza. Każda osoba wskazana na podstawie art. 63 ust. 14 pkt 1 lit. a P.o. do składu komisji konkursowej przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) reprezentowałaby organ wykonawczy gminy w tej komisji. Przyjęcie jako zasadnym argumentacji strony skarżącej kasacyjnie prowadziłoby do konstatacji, że w skład komisji konkursowej nie mógłby wejść zastępca burmistrza, ale mógłby być powołany sekretarz gminy lub inny pracownik tego urzędu, którego kierownikiem i przełożonym jest właśnie burmistrz. To burmistrz (tak jak i wójt lub prezydenta miasta) jest organem administracyjnym, organem ustrojowym gminy i kierownikiem urzędu miasta (urzędu gminy) i ponosi pełną odpowiedzialność za działalność pracowników urzędu miasta. Burmistrz ma prawo wydawania poleceń każdemu pracownikowi zatrudnionemu w urzędzie miasta (poza pewnymi ograniczeniami wobec skarbnika gminy), a tym samym pracownicy takiego urzędu nie wykonują własnych kompetencji lub zadań.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że niezasadnym jest także zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia konkursowego poprzez dorozumiane przyjęcie, że powołanie w skład komisji konkursowej Zastępcy Burmistrza nie stanowiło innej nieprawidłowości, mogącej mieć wpływ na wynik konkursu, podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego i wyżej przywołanych przepisów w sprawie niniejszej prowadziłaby do odmiennego wniosku.

Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia konkursowego organ prowadzący publiczną szkołę unieważnia konkurs i zarządza ponowne jego przeprowadzenie w razie stwierdzenia innych niż wymienione w § 8 ust. 2 pkt 1-3 tego rozporządzenia nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu. Skoro nie było nieprawidłowością powołanie w skład komisji konkursowej osoby zatrudnionej w Urzędzie Miejskim w D. na stanowisku sekretarza tej Gminy i zarazem Zastępcy Burmistrza, to tym samym ta okoliczność nie mogła stanowić podstawy do unieważnienia na podstawie § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia konkursowego konkursu na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w C.

W związku z tym należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo oddalił, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę Gminy D. na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] orzekające nieważność zarządzenia Burmistrza Miasta D. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. w sprawie unieważnienia konkursu na dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w C. Zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 151 P.p.s.a. jest wiec także niezasadny.

W związku z tym stosując art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. zgodnie z którym w razie oddalenia skargi kasacyjnej, strona która wniosła tę skargę obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W związku z tym w tej sprawie należało od Gminy D. zasądzić na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę 240 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmują wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony przeciwnej do skarżącej kasacyjnie obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).