Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Sławomir Kozik Sędziowie WSA Teresa Liwacz NSA Zbigniew Romała /spr./ Protokolant Marzena Cybulska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 25 października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 2 797,30 (dwa tysiące siedemset dziewięćdziesiąt siedem 30/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

I SA/Gd 2411/01

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia 20 lipca 2001 r. Nr [...] Pierwszy Urząd Skarbowy w B. określił "A" Spółce z o.o. z siedzibą w B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r. w kwocie 26.687,00 zł, wysokość zaległości w tym podatku w kwocie 20.057,00 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od tej zaległości na dzień wydania decyzji w kwocie 18.841,50 zł uznając, iż Spółka zaniżyła wysokość dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym o kwotę 55.714,09 zł, na co złożyły się nieprawidłowości wynikające z:

• zaniżenia przychodów o wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń z tytułu użytkowania pomieszczenia dla potrzeb siedziby Spółki w kwocie 726 zł, czym naruszono art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 z późn. zm.);

• zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 54.988,09 zł, na którą składają się:

- wydatki nie związane z działalnością Spółki, poniesione na cele prywatne w kwocie 319,14 zł, czym naruszono art. 15 ust. 1 cyt. ustawy;

- wydatki dotyczące roku 1999 ujęte w kosztach roku 1998 w kwocie 21,28 zł, czym naruszono art. 15 ust. 4 cyt. ustawy;

- wydatki poniesione na modernizację kotłowni w kwocie 42.760,00 zł, czym naruszono art. 16 ust. 1 pkt 1 lit.b cyt. ustawy;

- wydatki poniesione na rzecz Prezesa – A. K. z tytułu używania prywatnego samochodu na potrzeby Spółki w kwocie 11.887,67 zł, czym naruszono art. 16 ust. 1 pkt 51 cyt. ustawy.

Spółka nie zgadzając się w całości z powyższą decyzją złożyła odwołanie, w którym wniosła o jej uchylenie w całości.

Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 25 października 2001 r. Nr [...] uchyliła decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. w całości i określiła wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r. w kwocie 26.497,00 zł, wysokość zaległości podatkowej w tym podatku w kwocie 19.867,00 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od tej zaległości na dzień wydania decyzji w kwocie 18.681,50 zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał – w kwestii zaniżenia przychodu Spółki o wartość nieodpłatnych świadczeń związanych z użytkowaniem pomieszczenia mieszkalnego przy ul. [...] w B. w kwocie 726,00 zł – iż w wyjaśnieniach z dnia 4 grudnia 2000 r. Spółka oświadczyła, że wynajmowała na cele służbowe prywatne pomieszczenie (bez podpisanej umowy) o powierzchni 11 m2. Wobec tego, że Spółka z tego tytułu nie ponosiła żadnych wydatków otrzymała nieodpłatne świadczenie, jakim było używanie wydzielonego pomieszczenia dla celów działalności, jako siedziby Spółki. W konsekwencji czego, stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, uzyskała przychód, który winna uwzględnić przy wyliczeniu przychodu do opodatkowania w 1998 r.

W celu ustalenia wysokości powyższego świadczenia organ podatkowy pierwszej instancji przyjął wielkości kwot czynszu obowiązujące w 1998 r. za najem lokali użytkowych na cele biurowe stosowane przez "B" oraz "C" w B., ustalając wysokość przychodu w kwocie 726,00 zł.

Zdaniem organu odwoławczego argumentacja strony, że zgłoszenia adresu działalności Spółki przy ul. [...] w B. jest tylko formalnością wynikającą z przepisów Kodeksu handlowego oraz z konieczności wskazania adresu do korespondencji jest chybiona i nie znajduje uzasadnienia prawnego. To, że zgodnie z rejestrem handlowym siedzibą Spółki jest pomieszczenie przy ul. [...] w B., które jest jednocześnie miejscem zamieszkania Prezesa Spółki jest w sprawie bezsporne. Organ zauważa, że na wszystkich dowodach (deklaracjach podatkowych, fakturach, rachunkach, umowach i innych urządzeniach księgowych) Spółka wskazuje jako adres swojej siedziby ul. [...] w B., zaś fakt, że "wszelkie sprawy księgowe i podatkowe prowadzi księgowy z zewnątrz" pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a zatem nieodpłatne korzystanie z lokalu jest otrzymaniem nieodpłatnego świadczenia, które stanowi przychód Spółki w myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W kwestii zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o wydatki poniesione na cele prywatne, tj. na naprawę ładowarki w kwocie 23,64 zł, na zakup i montaż zestawu głośno-mówiącego w kwocie 262,00 zł oraz na zakup głośników do samochodu w kwocie 33,50 zł, Izba Skarbowa uważa, że wydatki te nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów, gdyż nie zostały poniesione w celu uzyskania przychodu, gdyż zgodnie z art. 15 ust. 1 cyt. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, co oznacza to, że dla celów podatkowych można odliczyć wszelkie koszty pod warunkiem, iż wykaże się ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Samochód osobowy stanowi własność prywatną Prezesa Spółki, czyli służy osobistym celom osoby prywatnej, a zestaw głośno-mówiący ma za zadanie ułatwiać przeprowadzanie rozmów telefonicznych podczas jazdy samochodem. W związku z tym, że samochód nie jest wprowadzony do ewidencji środków trwałych a jedynie jest używany dla potrzeb działalności Spółki, oraz biorąc pod uwagę art. 16 ust. 1 pkt 51 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym podatnikowi z tytułu używania samochodu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej przysługuje zwrot wydatków do wysokości określonej ww. przepisem, zwrot tych wydatków stanowi swoistego rodzaju ekwiwalent pieniężny za korzystanie z własnego samochodu (łącznie z jego wyposażeniem) na cele Spółki, a zatem rekompensuje podatnikowi koszty związane z jego używaniem i eksploatacją, tym samym powyższe okoliczności nie stanowią podstawy do uznania tego wydatku za koszt uzyskania przychodów w świetle art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Odnośnie ustalenia dotyczącego nie uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych na modernizację kotłowni w M. i w G. organ odwoławczy wskazał, że Spółka w 1998 r. zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na nabycie oraz montaż trzech kotłów grzewczych (dwóch kotłów w kotłowni w M. i jeden w kotłowni w G.) w kwocie 42.760,00 zł. Powyższe wydatki zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie refaktury Nr [...] z dnia 30 września 1998 r. otrzymanej od "D" Spółka z o.o. w B.

Z akt sprawy, a w szczególności z protokołów konieczności spisanych na okoliczność remontu kotłowni w M. z dnia 3 września 1998 r. i w G. z dnia 8 września 1998 r. wynika, że eksploatowane od kilkunastu lat kotły były w bardzo złym stanie technicznym i kwalifikowały się jedynie do złomowania. Jednocześnie zgodnie z umową zawartą w dniu

2 stycznia 1998 r. z "D" Spółka z o.o. w B., Spółka "A" przyjmuje do eksploatacji kotłownie lokalne wymienione w załączniku nr 1 do umowy. Do obowiązków Spółki (§ 3) należy w szczególności: prowadzenie eksploatacji kotłowni, bezpośredni nadzór nad obsługą kotłowni, dokonywanie zakupów paliw, prowadzenie wymaganych dokumentów, utrzymanie kotłowni w stałej sprawności technicznej, wykonywanie bieżących konserwacji, remontów, usuwanie awarii oraz uczestniczenie w procesie modernizacji kotłowni.

Ponadto, strony ustaliły (§ 7 pkt 9 umowy), że "Środki trwałe powstałe w procesie modernizacji przeprowadzonej na koszt zleceniodawcy (tj. "D") stanowią własność zleceniodawcy i podlegają u niego amortyzacji.

Środki trwałe powstałe w procesie modernizacji przeprowadzonej na koszt zleceniobiorcy (tj. Spółki "A") stanowią jego własność i podlegają u niego amortyzacji. Po zakończeniu umowy zleceniobiorca zobowiązuje się do nieodpłatnego przekazania tych środków na rzecz właścicieli kotłowni".

Zgodnie z obowiązującą w 1998 r. Klasyfikacją Rodzajową Środków Trwałych stanowiącą załącznik do Zarządzenia nr 51 Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia

17 grudnia 1991 r. (Dz.U. GUS Nr 21, poz. 132), która określa granice poszczególnych obiektów uważanych za środki trwałe, a stosowanie tych granic ma istotne znaczenie, zwłaszcza w odniesieniu do tzw. zbiorczych obiektów środków trwałych, którymi mogą być np. zespół przewodów rurociągowych lub zespół latarni, czy zespół komputerowy, organ odwoławczy uznał, że obiektem (odrębną jednostką) jest poszczególny kocioł grzewczy (piec) łącznie z jego wyposażeniem, a zatem zakupione piece należy traktować jako odrębne środki trwałe podlegające amortyzacji zgodnie z obowiązującymi w 1998 r. w tym zakresie przepisami, tj. rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz.U. Nr 6, poz. 35

z późn. zm.).

Bezspornym zdaniem organu odwoławczego w sprawie jest, iż zamontowane kotły grzewcze stosownie do przedstawionych unormowań prawnych § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia – spełniają wszystkie kryteria zaliczenia do środków trwałych tj. zdatne do użytku, kompletne, stanowią własność Spółki (zgodnie z § 7 pkt 9 umowy) oraz przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok. Tym samym winny być przyjęte do ewidencji środków trwałych. Konsekwencją czego jest wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na ich nabycie w kwocie 42.760,00 zł, stosownie bowiem do art. 16 ust. 1 pkt 1 lit.b cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za koszt uzyskania przychodów nie uważa się wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Jednocześnie zgodnie z art. 15 ust. 6 cyt. ustawy kosztami uzyskania przychodów są dokonane odpisy amortyzacyjne na podstawie cyt. rozporządzenia w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Od przedmiotowych kotłów grzejnych odpisy amortyzacyjne w 1998 r. stanowią kwotę 530,60 zł.

Wobec powyższego za koszt uzyskania przychodów organ nie uznał kwoty

42.229,40 zł zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit.b cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 16 ust. l pkt 51 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych organ odwoławczy stwierdził, iż nieprawdziwe są twierdzenia Spółki odnośnie prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu. Wprawdzie ewidencja, o której mowa w wytycznych Ministra Finansów ma charakter standardowy, niemniej musi zawierać wszystkie elementy (rubryki) wymienione w pkt 1 wytycznych. Spółka jednakże takiej ewidencji nie prowadziła, jako dowód używania prywatnego samochodu osobowego na potrzeby działalności gospodarczej przedłożyła tylko "Polecenia wyjazdów służbowych", które jej zdaniem stanowią comiesięczne zestawienia przebiegów pojazdu (a w których brak jest adresu zamieszkania właściciela pojazdu jak i pojemności silnika samochodu).

Wobec nie prowadzenia takiej ewidencji przebiegu wymaganej przez przepis art. 16 ust. 1 pkt 51 cyt. ustawy, nie ma podstaw, zdaniem organu odwoławczego, do uznania tych wydatków za koszt uzyskania przychodu w kwocie 11.887,67 zł.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego Spółka "A" z siedzibą w B, zaskarżyła je do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że zgłoszenie adresu Spółki nie można utożsamiać z jej siedzibą, gdyż wynika z wymogów prawnych Kodeksu handlowego oraz z konieczności wskazania adresu do korespondencji. Powołując się na art. 41 Kodeksu cywilnego uważa, że siedzibą osoby prawnej jest miejscowość a nie konkretny adres. Pod wskazanym adresem nie są prowadzone żadne spotkania i rozmowy, brak jest typowego wyposażenia technicznego, które pozwoliłoby uznać pomieszczenie mieszkalne za biuro, a wszelkie sprawy księgowe i podatkowe prowadzi księgowy z zewnątrz. Zatem wskazanie jako adresu Spółki prywatnego mieszkania Prezesa było – zdaniem skarżącej – wyrazem gospodarności.

Nie zgadzając się, z nie uznaniem za koszt uzyskania przychodu zestawu głośno-mówiącego skarżąca Spółka podniosła, że obowiązujące przepisy zobowiązują kierowcę, korzystającego z telefonu komórkowego w samochodzie osobowym do używania zestawu głośno-mówiącego. Wobec tego, aby móc korzystać z telefonu komórkowego będącego własnością Spółki, w czasie jazdy samochodem, zakupiono zestaw głośno-mówiący. Umożliwia on tym samym prowadzenie rozmów związanych z działalnością gospodarczą.

Spółka podniosła także, iż nie jest zasadna kwalifikacja Izby Skarbowej wydatków poniesionych na remont kotłowni w M. i w G. poprzez uznanie, że kotły grzewcze to środki trwałe podlegające amortyzacji. Zdaniem Spółki kotły nie są urządzeniem samodzielnym, lecz stanowią część składową instalacji grzewczej, a naprawa części składowej instalacji winna być uznana za remont.

Odnośnie zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o wydatki poniesione w związku z używaniem prywatnego samochodu na potrzeby prowadzonej działalności, wobec braku ewidencji przebiegu pojazdu skarżąca twierdzi, iż taka ewidencja była prowadzona i spełnia wszelkie wymogi jak: określenie trasy, datę podróży, ilość przejechanych kilometrów, z załączonego druku wynika również nr rejestracyjny pojazdu oraz kto go użytkował. Zatem cel prowadzenia ewidencji, jakim jest możliwość sprawdzenia rzeczywistego przebiegu pojazdu został spełniony.

Izba Skarbowa w B. odpowiadając na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 ze zm.) przychodem jest m.in. wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń związanych z używaniem środków trwałych.

Ponieważ ustawodawca nie sprecyzował dla potrzeb tego podatku jakie świadczenia mogą być uznane za nieodpłatne, to przede wszystkim pojęcie to jako związane ze stosunkami prawnymi o charakterze zobowiązaniowym musi być rozumiane szeroko jako każde świadczenie, z którym nie jest związania jakakolwiek zapłata w formie pieniężnej lub innym świadczeniu ekwiwalentnym.

Jednak nawet takie szerokie ujęcie kwalifikacji świadczeń jako odpłatnych nie pozwala na uwzględnienie skargi.

Nie może nasuwać wątpliwości, że nieodpłatnie używany lokal stał się siedzibą skarżącej Spółki. Obowiązek posiadania siedziby był warunkiem koniecznym do zarejestrowania Spółki w rejestrze handlowym, a więc do zaistnienia tego podmiotu.

Bez znaczenia dla sprawy jest możliwość prowadzenia biurowości (rachunkowości) Spółki poza miejscem jej siedziby (neseser w samochodzie, księgowy z "zewnątrz"). Bez siedziby Spółka nie mogłaby prowadzić działalności gospodarczej, zatem wydatek lub nieodpłatne świadczenie związane z zapewnieniem osobie prawnej siedziby pozostaje w oczywistym związku przyczynowo-skutkowym z przychodami Spółki.

Nie nasuwa wątpliwości tut. Sądu sposób wyliczenia wartości nieodpłatnego świadczenia. Organy przyjęły tu wolnorynkowe czynsze za lokale użytkowe stosowane przez spółdzielnie mieszkaniowe. Wyliczenie takie jest zgodne z przepisem art. 12 ust. 6 pkt 3 cyt. wyżej ustawy.

Bezzasadne były także zarzuty skargi w odniesieniu do wyłączenia przez organy z kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakupy kotłów grzewczych.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie we własnym zakresie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W ocenie tut. Sądu zakupione przez skarżącego kotły stanowiły środki trwałe podlegające amortyzacji na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz.U. Nr 6, poz. 35 ze zm.).

Zamontowane kotły grzewcze stanowiły samodzielne urządzenia objęte Klasyfikacją Rodzajową Środków Trwałych, spełniające definicję środka trwałego z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z 17 grudnia 1997 r.

Całkowicie bezpodstawne jest twierdzenie, że zakup nowego środka trwałego (urządzenia) w miejsce poprzednio istniejącego może stanowić wydatek o charakterze remontowym. Natomiast uzasadniony był zarzut skargi dotyczący bezpodstawnego wyłączenia przez organy podatkowe wydatków związanych z zakupem i montażem zestawu głośno-mówiącego w samochodzie będącym własnością Prezesa Zarządu Spółki. W ocenie Sądu wydatek ten należało powiązać nie tyle z samochodem ale z telefonem, a przede wszystkim z ustaleniem związku pomiędzy korzystaniem z zestawu a działalnością Spółki. Skoro samochód (czego nie kwestionują organy) był wykorzystywany do potrzeb działalności gospodarczej Spółki, to oczywistym jest, że do tej działalności był wykorzystywany zestaw głośno-mówiący. Stanowisko organów jest tu o tyle wątpliwe, że nie zakwestionowały one w kosztach uzyskania przychodów wydatków na rozmowy telefoniczne z telefonu komórkowego, ani też zakupu tegoż telefonu.

Także uzasadniona była skarga w zakresie naruszenia art. 16 ust. 1 pkt 51 cyt. wyżej ustawy, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków z tytułu kosztów używania dla potrzeb działalności gospodarczej samochodów osobowych nie stanowiących składników majątku podatnika w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach obowiązujących w przedsiębiorstwach państwowych; podatnik jest obowiązany prowadzić, według obowiązującego wzoru, ewidencję przebiegu pojazdu. Stosowny wzór określają wytyczne Ministerstwa Finansów z dnia 18 grudnia 1996 r. w sprawie stosowania wzoru ewidencji przebiegu pojazdu (Dz. Urz. Min. Fin. Nr 25, poz. 137). Ewidencja powyższa powinna zawierać co najmniej numer kolejnego wpisu, datę wyjazdu, numer rejestracyjny pojazdu, pojemność silnika, trasę wyjazdu, cel wyjazdu, liczbę faktycznie przejechanych kilometrów, stawkę za 1 km przebiegu i wartość, dane pracownika.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał (np. wyroki z dnia 4 lutego 1997 r. SA/Sz 3190/95; z 26 listopada 1994 r. I SA/Lu 1162/96 czy z dnia 29 października 1999 r. I SA/Gd 443/98 – LEX nr 40138), że brak ewidencji przebiegu pojazdu według obowiązującego wzoru lub prowadzenie jej w sposób nie pozwalający na stwierdzenie danych wymaganych we wzorze ewidencji powoduje, że wydatek poniesiony z tytułu używania samochodu osobowego nie stanowiącego składnika majątkowego podatnika nie może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.

Jednak w niniejszym przypadku ewidencja prowadzona przez stronę skarżącą, chociaż nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w obowiązującym zbiorze, bez trudności umożliwia ustalenie wszystkich danych dla weryfikacji czy podatnik poniósł wydatek z tytułu używania samochodu prywatnego dla celów gospodarczych Spółki (w związku z uzyskaniem przychodów) w szczególności polecenie wyjazdu służbowego, trasę przejazdu, ilość przejechanych kilometrów oraz identyfikowały pojazd (nr rejestracyjny) w sytuacji, gdy jedyną osobą korzystającą z samochodu był jego właściciel – Prezes Zarządu Spółki to brak w ewidencji marki pojazdu i adresu zamieszkania właściciela nie mógł mieć żadnego wpływu na jednoznaczne powiązanie wydatku z celem uzyskania przychodu i wyliczenie kwoty zaliczanej do kosztu uzyskania przychodu (załączniki do poleceń wyjazdu zawierały w podsumowaniu "stawkę za 1 km" oraz "wartość ogółem".

Mając powyższe na względzie należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, art. 152 oraz art. 209 w zw. z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

AW