Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 117/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 20 grudnia 2024 r., nr SKO.4100.1534.2024 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie.

K. K., dalej także: "Skarżący", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 20 grudnia 2024 r., nr SKO.4100.1534.2024, w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2025 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka sądowa zawierająca pismo wzywające do uzupełnienia braku formalnego skargi została doręczona Skarżącemu w dniu 11 marca 2025 r. (k. 18).

Jak wynika z adnotacji z dnia 11 kwietnia 2025 r., do tego dnia Skarżący nie uzupełnił ww. braku formalnego skargi (k. 19).

Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 117/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę.

Sąd wskazał, że Skarżący został wezwany prawidłowo do uzupełnienia braków formalnych skargi. Ponadto, został pouczony o konsekwencjach procesowych nieuzupełnienia braków skargi. Termin na wykonanie powyższych czynności upływał z dniem 18 marca 2025 r. Skoro Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie nie usunął braku formalnego skargi, nie było możliwe nadanie jej dalszego biegu. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "P.p.s.a.") odrzucił skargę.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Skarżący wskazał, że 14 marca 2025 r. podpisał i wysłał drogą elektroniczną (przez ePUAP) pismo uzupełniające brak formalny w wymaganym terminie. Na potwierdzenie Skarżący załączył zrzut ekranu z systemu ePUAP.

W dniu 16 maja 2025 r. WSA w Szczecinie ustalił, że w dniu 14 marca 2024 r. nie wpłynęła korespondencja od Skarżącego na skrzynkę elektroniczną WSA w Szczecinie, co potwierdza wydruk poczty elektronicznej zarejestrowanej tego dnia w tut. Sądzie (k. 46-48).

Zarządzeniem z dnia 16 maja 2025 r. WSA w Szczecinie zobowiązał Skarżącego do przedłożenia dokumentu Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia (UPP) potwierdzającego wysłanie do tut. Sądu pisma z dnia 14 marca 2025 r. uzupełniającego brak formalny skargi (k. 49).

W odpowiedzi na zarządzenie z dnia 16 maja 2025 r. Skarżący wskazał, że nie otrzymał UPP, co mogło wynikać z błędu komunikacyjnego niezależnego od Skarżącego (k. 61).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Stosownie do treści art. 46 § 2 pkt 1 lit b P.p.s.a. pismo procesowe strony, w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.

Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. stanowi, że w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 P.p.s.a. jest art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, który w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi nakazuje sądowi jej odrzucenie.

W niniejszej sprawie Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2025 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Brak ten nie został uzupełniony, a WSA w Szczecinie prawidłowo odrzucił skargę. Nie można zaaprobować stanowiska Skarżącego, według którego, uzupełnił on brak formalny skargi poprzez skuteczne wniesienie pisma z dnia 14 marca 2025 r. przedstawionego w piśmie jako zrzut ekranu z systemu ePUAP.

Zgodnie z art. 49a P.p.s.a., sąd potwierdza wniesienie pisma w formie dokumentu elektronicznego do swojej elektronicznej skrzynki podawczej przez przesłanie urzędowego poświadczenia odbioru w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, na wskazany przez wnoszącego adres elektroniczny.

Takiego potwierdzenia Skarżący nie przedstawił.

Zasady doręczania dokumentów drogą elektroniczną, za pośrednictwem platformy ePUAP regulują przepisy ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1557; dalej: "u.i.d.p.") oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 180; dalej: "Rozporządzenie"), wydanego w wykonaniu delegacji zawartej w art. 16 ust. 3 u.i.d.p.

Dokonując czynności związanych z nadawaniem korespondencji za pośrednictwem platformy ePUAP, Skarżący powinien był sprawdzić prawidłowość doręczenia pisma adresatowi. Dokument UPP jest automatycznie generowany i przekazywany przez system ePUAP nadawcy pisma, w momencie wpłynięcia dokumentu do elektronicznej skrzynki podawczej podmiotu publicznego i nie wymaga to jakiegokolwiek działania ze strony pracowników tego podmiotu. Na urzędowym poświadczeniu przedłożenia w części "dane poświadczenia" znajduje się informacja o dacie odbioru pisma przez adresata.

Urzędowe poświadczenie odbioru pisma przesłanego w formie dokumentu elektronicznego może nastąpić tylko wtedy, gdy proces przesłania i wprowadzenia tego rodzaju dokumentu do powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego oraz jego odebrania przez elektroniczną skrzynkę podawczą zostanie skutecznie zakończony. Samo urzędowe poświadczenie odbioru pisma przez sąd administracyjny jest bowiem generowane automatycznie i przesyłane do nadawcy zgodnie z warunkami określonymi w Rozporządzeniu. Stosownie do § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia w przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego poświadczenie przedłożenia jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń.

Skoro Skarżący nie otrzymał od WSA w Szczecinie urzędowego poświadczenia odbioru wniesienia pisma w formie dokumentu elektronicznego do elektronicznej skrzynki podawczej Sądu, zgodnie z treścią art. 49a P.p.s.a. oraz w trybie określonym w § 13 ust. 1 Rozporządzenia, powinien wyjaśnić przyczyny nieotrzymania tego poświadczenia przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń w taki sposób i w takim czasie, aby nie doszło do uchybienia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.

Co więcej, Skarżący został pouczony przez WSA w Szczecinie o treści art. 83 § 5 P.p.s.a., zgodnie z którym, datą wniesienia pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym w formie dokumentu elektronicznego jest określona w urzędowym poświadczeniu odbioru data wprowadzenia pisma do systemu teleinformatycznego sądu lub właściwego organu (k. 14, pkt 6 pouczenia o warunkach wnoszenia pism oraz doręczania pism przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej).

Sąd I instancji był zatem zobowiązany do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.