Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wymierzenie Wojewodzie Łódzkiemu grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi R. S. na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie nierozpoznania skargi na działanie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Rawie Mazowieckiej p o s t a n a w i a: 1. wymierzyć Wojewodzie Łódzkiemu grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; 2. zasądzić od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącej R. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. lp

Pismem z dnia 4 lutego 2026 r. zatytułowanym "Skarga" skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. S. wniosła m.in. o "zobowiązanie Wojewody do niezwłocznego przekazania skargi z 11 grudnia 2025 r. do WSA w Łodzi". W treści pisma strona wyjaśniła, że w dniu 11 grudnia 2025 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, za pośrednictwem Wojewody Łódzkiego, skargę na bezczynność tegoż organu. Organ powinien niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni, przekazać skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Sądu. Obowiązek ten ma charakter techniczno-procesowy i nie jest uzależniony od jakichkolwiek czynności wewnętrznych organu ani od oceny zasadności skargi. Termin na przekazanie skargi minął bezskutecznie w dniu 10 stycznia 2026 r. W dniu 28 grudnia 2025 r. i 25 stycznia 2026 r. strona wystąpiła do organu z zapytaniem, czy skarga została przekazana do Sądu. Organ nie udzielił odpowiedzi. W dniu 3 lutego 2026 r. w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Sądu strona uzyskała informację, że skarga nie wpłynęła do Sądu. Bezczynność organu - zdaniem strony - należy ocenić jako mającą miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia zarówno zobowiązanie organu do wykonania obowiązku, jak i zastosowanie sankcji w postaci grzywny.

Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 lutego 2026 r. ww. skarga R. S. z dnia 4 lutego 2026 r. na bezczynność Wojewody Łódzkiego polegającą na nieprzekazaniu skargi do sądu administracyjnego jest wnioskiem o wymierzenie temu organowi grzywny w trybie art. art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", za nieprzekazanie skargi na bezczynność Wojewody Łódzkiego w sprawie rozpatrzenia skargi z dnia 19 maja 2025 r.

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Wojewoda Łódzki wniósł o jego oddalenie wyjaśniając, że skarga wraz z aktami została przekazana do Sądu w dniu 17 lutego 2026 r. Opóźnienie w przekazaniu skargi wynikało z nadzwyczajnego spiętrzenia prac w komórce merytorycznej, czyli Oddziale do Spraw Rodziny w Wydziale Rodziny i Polityki Społecznej Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi odpowiedzialnej za przekazanie skargi oraz błędnym zakwalifikowaniem pisma R. S. przez pracownika realizującego sprawę strony. Uchybienie to miało charakter incydentalny i nie było wynikiem celowego lekceważenia obowiązków procesowych przez Wojewodę Łódzkiego. Niezwłocznie po ustaleniu uchybienia, dokonano niezbędnych czynności, dostarczając dokumentację do Sądu, co oznacza, że cel dyscyplinujący grzywny został de facto osiągnięty przed rozstrzygnięciem wniosku. Ponadto, opóźnienie w przekazaniu skargi nie wywołało negatywnych skutków dla toku postępowania ani nie naruszyło prawa skarżącej do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w stopniu wymagającym represji finansowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej (mającej na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, o czym organ winien pamiętać), ale również funkcji represyjnej. Ta druga funkcja służy bowiem ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym grzywna ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem jej wymierzenie służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy.

Jak wynikało z odpowiedzi na wniosek, jak również z akt sprawy toczącej się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi pod sygnaturą II SAB/Łd 50/26 skarżąca w dniu 10 grudnia 2025 r. wysłała listem poleconym skargę na bezczynność Wojewody Łódzkiego w sprawie nierozpoznania skargi na działanie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Rawie Mazowieckiej. Skarga wpłynęła do Wojewody Łódzkiego w dniu 11 grudnia 2025 r., co potwierdza prezentata organu na skardze załączonej do akt II SAB/Łd 50/26. Wobec tego, stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a., przekazanie akt i odpowiedzi na skargę sądowi powinno nastąpić w terminie 30 dni od dnia otrzymania skargi, czyli do dnia 10 stycznia 2026 r. (tj. sobota), jednak termin ten uległ wydłużeniu na mocy art. 83 § 2 p.p.s.a. do dnia 12 stycznia 2026 r. (tj. poniedziałek). Tymczasem skarga wraz z aktami wpłynęła do Sądu dopiero w dniu 17 lutego 2026 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Łd 50/26, a więc z uchybieniem terminu ustawowego. Z tych powodów wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, przekroczenie terminu przewidzianego przez art. 54 § 2 p.p.s.a. o ponad miesiąc, stanowi uchybienie, które należy zakwalifikować jako na tyle istotne, że uzasadnia wymierzenie organowi grzywny.

Przechodząc do kwestii związanej z wysokością grzywny Sąd zwraca uwagę, że ustawodawca pozostawił Sądowi w tym zakresie swobodę w ustaleniu jej wysokości, określając w art. 154 § 6 p.p.s.a. jej górną granicę tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Powyższy przepis pozwala na wymierzenie grzywny w wysokości adekwatnej do stopnia w jakim organ uchybił obowiązkowi przekazania akt, a zwłaszcza okoliczności faktycznych, które legły u podstaw przekroczenia ustawowego terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Tymi dyrektywami kierował się Sąd przy ustalaniu wysokości zasądzonej grzywny. W ocenie Sądu, grzywna w wysokości 100 zł spełni funkcję prewencyjną. Ustalając wysokość grzywny Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że organ ostatecznie zrealizował swój obowiązek, choć z opóźnieniem. Z twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na wniosek wynikało, że uchybienie terminu nie było następstwem intencjonalnego działania pracownika, lecz wynikało z nadzwyczajnego spiętrzenia prac w komórce merytorycznej i błędnym zakwalifikowaniu skargi. Grzywna w orzeczonej wysokości wystarczająco powinna zdyscyplinować organ na przyszłość do działania zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a.

Konkludując Sąd orzekł jak w punkcie 1. postanowienia na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił w punkcie 2. postanowienia na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

lp