II SA/Ke 341/11 - Wyrok

Data orzeczenia	2011-08-04	
Data wpływu	2011-05-30	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach	
Sędziowie	Ewa Rojek
Jacek Kuza
Renata Detka /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami	
Hasła tematyczne	Ruch drogowy	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2005 nr 108 poz 908; art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 130 ust. 1,;  Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2005 nr 69 poz 622; par. 2 ust. 1, par.4, par. 6 ust. 1 pkt 3; Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do  kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę.	
Uzasadnienie
II SA/Ke 341/11

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania M. M. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia 31 grudnia 2010 r. w sprawie skierowania na badania psychologiczne z powodu przekroczenia 24 punktów otrzymanych za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II Instancji ustalił, że w dniu 29 listopada 2010 r. wpłynął do organu I instancji wniosek o sprawdzenie kwalifikacji M. M., w celu wszczęcia postępowania w sprawie skierowania na badania psychologiczne z powodu przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie Komendant Miejski Policji

wydał opisane na wstępie rozstrzygnięcie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. M. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego.

Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:§ 5 ust. 1 pkt 3 i § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez zaniechanie usunięcia z ewidencji punktów wpisanych tymczasowo i ostatecznie, pomimo iż od momentu naruszenia minął rok oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy poprzez przekroczenie 30 - dniowego terminu do wydania skierowania.

Rozpoznając powyższe odwołanie organ II instancji, przytaczając treść przepisu art. 130 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, § 5 ust.1 pkt 3 i § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wskazał, że karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, a jeżeli

w tym okresie wszczęto postępowanie - z upływem dwóch lat od jego popełnienia (art. 45 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971r. Kodeks wykroczeń). W razie zaś uchylenia prawomocnego rozstrzygnięcia (co powinno nastąpić przed upływem 2 lat od popełnienia czynu), przedawnienie to biegnie od daty uchylenia rozstrzygnięcia (art. 45 § 2 ustawy Kodeks wykroczeń). Może więc się zdarzyć, że nawet po upływie dwóch lat od naruszenia prawa będącego wykroczeniem, punkty karne w liczbie 24 lub 20 będą stanowiły postawę do podjęcia działań zmierzających do sprawdzenia kwalifikacji kierowcy bądź do pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi.

Organ odwoławczy podkreślił, że M. M. pierwsze wykroczenie popełnił w dniu 8 lipca 2009r. Do dnia 15 sierpnia 2009r. zgromadził 10 punktów karnych. W dniu 26 listopada 2009r. natomiast popełnił wykroczenie za 15 punktów karnych, odmawiając przyjęcia mandatu karnego. W związku z powyższym został sporządzony wniosek o ukaranie do Sądu. Ostateczne rozstrzygnięcie Sądu zapadło w dniu 19 października 2010r, którym skarżący został uznany za winnego popełnienia tego wykroczenia.

Przytaczając treść przepisu § 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 cyt. rozporządzenia organ wskazał, że nie ma prawnej możliwości odstąpienia od skierowania M. M. na badania psychologiczne, gdyż żadne przepisy nie przewidują

w tym przedmiocie swobody decyzyjnej organów Policji.

Odnosząc się do kwestii przekroczenia 30-dniowego terminu do wydania skierowania, organ odwoławczy podkreślił, że w myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy, Komendant Powiatowy (Miejski) Policji wydaje decyzję o skierowaniu na badanie lekarskie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym osoba kierowała w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w sprawie sygn. akt II SA/Ke 1/07 z dnia 25 kwietnia 2007 r. wynika, że trzydziestodniowy termin, jaki przewidują przepisy cyt. rozporządzenia ma charakter instrukcyjny, nie mający wpływu na istotę sprawy.

Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie I OSK 197/07, także w uchwale z dnia 20 maja 2010 r.

w sprawie o sygn. I OPS 12/09.

Mając na uwadze powyższe organ II instancji uznał, że skierowanie M. M. na badania psychologiczne było zasadne.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżący zarzucił naruszenie:

- § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez zaniechanie usunięcia z ewidencji punktów wpisu tymczasowego dotyczącego naruszenia z 26 listopada 2009 r,. pomimo że od momentu naruszenia minął rok – w dniu 26 listopada 2010 r., a przed upływem tego okresu skarżący nie dopuścił się naruszeń, za które liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty,

- § 6 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia poprzez zaniechanie usunięcia z ewidencji punktów przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego po upływie roku od dnia popełnienia naruszenia, tj. odpowiednio 8 lipca 2010 r. i 15 sierpnia 2010 r. skoro przed upływem tego okresu skarżący nie dopuścił się naruszeń, za które liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty,

W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że Komendant Miejski Policji skierował go na badania psychologiczne pismem z dnia 31 grudnia 2010 r., podczas gdy organ zobligowany był wydać decyzję administracyjną w tym przedmiocie. W przeciwnym razie ustalenia poczynione przez organ I instancji powinny zostać uznane za nieważne.

Ponadto M. M. zarzucił, że Komendant Miejski Policji

uchybił 30 - dniowemu terminowi do wszczęcia postępowania, gdyż przypisanie mu ostatecznych 15 punków karnych nastąpiło w dniu 19 października 2010 r. na skutek uprawomocnienia się wyroku sądowego, natomiast postępowanie zostało wszczęte w dniu 2 grudnia 2010 r., tym samym organ naruszył § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy poprzez wydanie decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne w terminie dłuższym niż 30 dni od dnia przekroczenia 24 punków.

Ponadto w przekonaniu skarżącego zaskarżona decyzja nie zawiera wszystkich elementów określonych w art. 107 § 1 kpa, nie został bowiem w niej wskazany adres organu, na który należało przesłać odwołanie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

lub przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

W myśl art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1.

Zgodnie z kolei z art. 130 ust.1, policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.), przytaczanego dalej jako rozporządzenie, wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane

w postępowaniu dyscyplinarnym.

Stosownie zaś do § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się

o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz.U.05.69.622 ze zm.), osobie, o której mowa w art. 124 ust.1 pkt 2 ustawy, decyzję o skierowaniu na badanie psychologiczne wydaje komendant powiatowy (miejski, rejonowy) Policji w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia,

w którym przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust.1 ustawy.

Przechodząc do oceny prawidłowości zastosowania przytoczonych przepisów

w sprawie podkreślić na wstępie należy, że bezspornym pozostaje fakt, że M. M. trzykrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, tj. w dniu 8 lipca 2009r., 16 sierpnia 2009r. i 26 listopada 2009r., za co otrzymał łącznie 25 punktów karnych, o jakich mowa w art. 130 ust. 1 ustawy. Nie ulega także wątpliwości okoliczność, że wpisy punktów przypisanych skarżącemu miały w dacie wydania decyzji organu

I instancji charakter ostateczny w rozumieniu § 4 ust.1 rozporządzenia. Dwa pierwsze wykroczenia stwierdzone zostały mandatem karnym, trzecie zaś –wyrokiem Sądu Rejonowego w sprawie XIW 1267/10, który uprawomocnił się dnia 19 października 2010r. Do tego czasu wpis w zakresie trzeciego wykroczenia popełnionego dnia 26 listopada 2009r. miał charakter tymczasowy, a stał się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia przez sąd (§ 4 ust. 2 i 4 rozporządzenia

z 20 grudnia 2002r.).

W przekonaniu skarżącego, punkty karne otrzymane w dniach 8 lipca 2009r.

i 16 sierpnia 2009r. podlegały wykreśleniu z ewidencji z dniem 8 lipca 2010 r. i 16 sierpnia 2010r. - tj. po upływie roku, bowiem przed upływem tego okresu nie istniało prawomocne rozstrzygnięcie stwierdzające, że dopuścił się naruszeń, o czym ma stanowić przepis art. 130 ust. 2 ustawy w zw. z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia.

Z powyższym stanowiskiem nie można się jednak zgodzić i trafnie uznały organy obu instancji, że w niniejszym przypadku zachodzą przesłanki do skierowania M. M. na badanie psychologiczne.

Stosownie bowiem do treści art. 130 ust. 2 ustawy, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego usuwa się po upływie jednego roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Zgodnie zaś z § 6 ust.1 pkt 3 rozporządzenia organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty.

Interpretacja zacytowanego przepisu ustawy przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Aby na jego podstawie policja mogła usunąć punkty karne z ewidencji musi upłynąć rok bez naruszenia przez kierowcę przepisów ruchu drogowego, za które przypisana liczba punktów przekroczyłaby łącznie 24 punkty. Rok ten należy liczyć pomiędzy kolejnymi wykroczeniami. Punkty karne przypisane skarżącemu w dniu 8 lipca 2009r. i 16 sierpnia 2009r. można by zatem usunąć, gdyby do 8 lipca 2010r. skarżący nie dopuścił się dalszych naruszeń, za które przypisano mu na podstawie wpisu ostatecznego czy tymczasowego kolejne punkty karne. Nie chodzi zatem o to, że wyrok stwierdzający popełnienie przez M. M. wykroczenia w dniu 26 listopada 2009r. uprawomocnił się po upływie roku od daty ostatniego naruszenia stwierdzonego mandatem karnym

i wprowadzonego do ewidencji na podstawie wpisu ostatecznego (tj. roku od 16 sierpnia 2009r.), lecz o to, że w ciągu roku od tej daty skarżący dopuścił się tego wykroczenia. Zarówno ustawa jak i rozporządzenie wyraźnie kładą nacisk na fakt popełnienia naruszenia przez kierowcę w ciągu roku, a nie na okoliczność stwierdzenia naruszenia w tym czasie; rozporządzenie precyzuje dodatkowo, że aby były podstawy do usunięcia punktów karnych z ewidencji, kierowca przed upływem roku nie może dopuścić się naruszeń, za które liczba punktów nie tylko ostatecznych, ale także wpisanych tymczasowo (co miało miejsce w stanie faktycznym sprawy) przekroczyła 24 punkty.

Dlatego też prawidłowo organ I instancji skierował skarżącego na badania psychologiczne zgodnie z dyspozycją art. 124 ust.1 pkt 2 lit.b ustawy.

Skoro zatem nie zachodzi sytuacja, o jakiej mowa w art. 130 ust. 2 ustawy, zarzuty skargi dotyczące naruszenia § 5 ust.1 pkt 3 oraz § 6 ust.1 pkt 3 rozporządzenia nie zasługują na uwzględnienie.

Co do zarzutu dotyczącego uchybienia terminowi 30-dniowemu, o jakim mowa w § 2 ust.1 rozporządzenia z 1 kwietnia 2005r. w sprawie badań psychologicznych kierowców, to wyjaśnić należy, że termin ten ma charakter instrukcyjny, a co za tym idzie wydanie decyzji o skierowaniu na badanie psychologiczne po upływie 30 dni od dnia, w którym kierowca przekroczył liczbę 24 punktów karnych, nie ma wpływu na zgodność z prawem tej decyzji (por. także uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 20 maja 2010r., sygn. akt I OPS 12/09).

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 107 § 1 kpa, gdyż zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, o jakich mowa w tym przepisie. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, że niewskazanie w decyzji adresu, "na który należy przesłać skargę" nie miało żadnego wpływu na jej zgodność z prawem.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.