III SA/Lu 439/10 - Wyrok

Data orzeczenia	2011-02-10	
Data wpływu	2010-10-06	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie	
Sędziowie	Jadwiga Pastusiak
Jerzy Drwal
Marek Zalewski /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu	
Hasła tematyczne	Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071; art. 138 par. 1 pkt 1, art. 145 par. 1 pkt 1 i 5; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2005 nr 108 poz 908; art. 79 ust. 1 pkt 1 i 5;  Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), w zw. z art. 135;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 lutego 2011r. sprawy ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu oraz odmowie jego wyrejestrowania 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje wydaną z upoważnienia Starosty z dnia [...] marca 2010 r. [...] ; 2/ uchyla postanowienie wydane z upoważnienia Starosty Powiatowego z dnia [...] grudnia 2007r. o wznowieniu postępowania; 3/ określa, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości; 4/ przyznaje adwokatowi A. L. wynagrodzenie w kwocie 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, którą wypłacić z funduszów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. H., Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. - Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t. jedn. - Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] orzekającą o uchyleniu decyzji własnej z [...], nr [...] o wyrejestrowaniu pojazdu marki [...] 1.6, nr nadwozia [...], nr rejestracyjny [...] na rzecz S. H. i odmawiającą wyrejestrowania tego pojazdu.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ II instancji wskazał, że decyzją z [...], nr [...] dokonano wyrejestrowania wyżej opisanego pojazdu na podstawie zaświadczenia wydanego przez stację demontażu G. O.. Pismem z dnia 26 listopada 2007 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z [...], podając że prawomocnym wyrokiem z dnia [...]. Sąd Rejonowy w [...] skazał A. L. m.in. za przestępstwo z art. 270 § 1 Kodeksu karnego, polegające na podrobieniu w dniu [...] zaświadczenia o demontażu nr [...] samochodu [...] 1.6 o nr rejestracyjnym [...]. W związku z powyższym organ I instancji postanowieniem z [... [...] wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją administracyjną z dnia [...].

Następnie decyzją z [...] [...] organ I instancji uchylił decyzję własną z [...], nr [...] dotyczącą wyrejestrowania samochodu [...] 1.6 o nr rejestracyjnym [...] oraz odmówił wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu. Od decyzji tej, odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył S. H..

W ocenie Kolegium, zaskarżona decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

Kolegium powołało się na art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, stanowiący, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Podstawą do wydania decyzji z [...] orzekającej o wyrejestrowaniu pojazdu było zaświadczenie o demontażu pojazdu nr [...] wydane przez stację G. O. Zgodnie bowiem z art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź wart. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego innym państwie. Jednakże zdaniem Kolegium zaszła istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, lecz nie znana organowi I instancji.

W wyroku Sądu Rejonowego w [...] [...], sygn. akt [...] stwierdzono bowiem, że przedmiotowe zaświadczenie o demontażu pojazdu wydane przez stację G. O. zostało podrobione. W tej sytuacji Kolegium podzieliło pogląd organu I . instancji, że stwierdzenie, że przedmiotowe zaświadczenie zostało sfałszowane powoduje konieczność uchylenia decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu. W tym stanie rzeczy w ocenie Kolegium takie zaświadczenie nie mogło wywołać skutków prawnych w postaci wyrejestrowania pojazdu w oparciu o art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak również nie zaistniały przesłanki do wyrejestrowania pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 5 w związku z ust. 5 w/w ustawy.

Kolegium podkreśliło, iż ustawa Prawo o ruchu drogowym zawiera zamknięty katalog przypadków, w których można wyrejestrować pojazd i organy administracji nie mogą wziąć pod uwagę nawet sytuacji, w której strona padła ofiarą oszustwa i nie jest w stanie ponownie oddać pojazdu do demontażu.

Na powyższą decyzję S. H. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze podniósł, że zaskarżona decyzja narusza obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny. Zdaniem skarżącego, organ II instancji powinien "unieważnić" decyzję Starosty [...] i zawiadomić Prokuraturę Rejonową w [...] o popełnieniu przez niego przestępstwa . Skarżący stwierdził, że Starosta [...] nie dołożył wszelkiej staranności, gdyż przed wydaniem decyzji nie zwrócił się do policji i prokuratury o zbadanie legalności uprawnień G. O. do prowadzenia stacji demontażu pojazdów i wydawania zaświadczeń. Skarżący podkreślił, że jako zwykły obywatel nie ma prawa do kontrolowania jakiegokolwiek podmiotu gospodarczego, a otrzymane przez niego zaświadczenie o demontażu samochodu spełniało wszelkie wymogi formalne (widniały na nim stosowne pieczątki zakładu prowadzącego demontaż pojazdów). W związku z tym nie ponosi też żadnej winy, gdyż nie miał świadomości, że zaświadczenie zostało sfałszowane.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie przytaczając argumenty powołane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, iż Kolegium powinno powiadomić organy ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Starostę [...], Kolegium podniosło, iż Starosta [...] wszczął przedmiotowe postępowanie na wniosek prokuratora, a okoliczności istotne dla sprawy zostały stwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych powodów niż zarzuca skarżący, ponieważ zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniami prawnymi, które muszą skutkować jej uchyleniem. Sąd administracyjny ma bowiem obowiązek dokonać kompleksowej oceny zaskarżonego aktu, niezależnie od podniesionych zarzutów i powołanej podstawy prawnej (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.). Stwierdzone uchybienia dotyczą rozstrzygnięć zapadłych w obydwu instancjach, dlatego na podstawie art. 135 p.p.s.a. konieczne jest uchylenie nie tylko decyzji będącej bezpośrednim przedmiotem skargi, ale także poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...]. Na podstawie tego samego przepisu należało również uchylić postanowienie Starosty [...] z dnia [...], znak: [...], o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...].

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji od strony zaistnienia podstaw wznowieniowych należy stwierdzić, że organy popełniły błąd w zakresie wskazania podstaw wznowienia postępowania. Decyzja z 2005 r. o wyrejestrowaniu pojazdu została wydana na podstawie zaświadczenia wydanego przez stację demontażu G. O., zgodnie z wymogami określonymi w art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.– Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, z późn. zm.). Prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...], skazujący A. L. m.in. za przestępstwo z art. 270 § 1 Kodeksu karnego polegające na podrobieniu w dniu [...] zaświadczenia o demontażu przedmiotowego samochodu [...] 1,6, [...] jednoznacznie potwierdza wadliwość zaświadczenia, w oparciu o które została wydana decyzja o wyrejestrowaniu pojazdu.

Zdaniem organów orzekających w sprawie ujawnienie tego faktu, istniejącego w dacie wydania decyzji z 2005 r., prawomocnym wyrokiem sądu z 2007 r., stanowiło spełnienie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 KPA i otwierało drogę wznowienia postępowania.

Stanowisko organów jest nieprawidlowe, gdyż podstawą wznowienia postępowania, która mogła mieć zastosowanie w sprawie wynika z w art. 145 § 1 pkt 1 KPA, " dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Zaświadczenie o demontażu pojazdu było kluczowym dowodem w sprawie, ponieważ potwierdzało spełnienie jednej z przesłanek wyrejestrowania pojazdu, tj. przekazania go do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu w zgodzie z wymogami Prawa o ruchu drogowym i ustawy o recyklingu pojazdów. Prawomocny wyrok sądu z [...] potwierdził fakt sfałszowania tego dowodu.

Podnieś należy, że pomiędzy przesłankami wznowienia postępowania określonymi w art. 145 § 1 KPA istnieje relacja niekonkurencyjności, tzn. że przesłanki te powinny być interpretowane w sposób rozłączny i nie mogą być stosowane "zamiennie". Każda sytuacja musi być zakwalifikowana jako odrębna przesłanka wznowieniowa. Fakt sfałszowania dowodu, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne nie może być równocześnie oceniany jako wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi. Wyrok skazujący A. L. za podrobienie zaświadczenia o demontażu przedmiotowego samochodu zapadł w dniu [...], a więc dopiero przeprowadzone postępowanie dowodowe w sprawie karnej wykazało, że skazany "podszył" się pod osobę G. O., który posiadał odpowiednie uprawnienia wynikające z ustawy o recyklingu pojazdu, podpisując się przystawiając pieczęcie za tę właśnie osobę. Fakt ten nie był znany w dacie wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu

Wobec powyższego należy stwierdzić, że organy dopuściły się naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 KPA poprzez wadliwe zastosowanie przesłanek wznowienia postępowania, co spowodowało konieczność uchylenia zarówno decyzji zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.. Błąd ten dotyczy przy tym nie tylko tych decyzji wydanych w sprawie, ale także postanowienia o wznowieniu postępowania z [...], które z tych przyczyn musi zostać uchylone na tej samej podstawie.

Rozpatrując ponownie sprawę po prawidłowym wznowieniu postępowania i uchyleniu decyzji z dnia [...] o wyrejestrowaniu pojazdu na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa, organ będzie miał na uwadze poniższe okoliczności: nie budzi żadnych wątpliwości fakt, iż niedopuszczalne byłoby wyrejestrowanie pojazdu w oparciu o podrobione zaświadczenie o demontażu pojazdu, wymagane przez art. 79 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym oraz ustawę z 2005 r. o recyklingu pojazdów (...). Zaświadczenie, o którym mowa w tym przepisie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu KPA (art. 76 § 2 ), ale warunkiem przyjęcia takiego charakteru jest wydanie go przez podmiot do tego uprawniony na podstawie stosownych przepisów (w szczególności ustawy o recyklingu pojazdów). Fakt sfałszowania zaświadczenia pozbawia go mocy prawnej i uniemożliwia wyrejestrowanie pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Bez znaczenia pozostaje fakt, czy osoba, która uzyskała zaświadczenie i na tej podstawie chce wyrejestrować pojazd ponosi winę (chociażby w postaci niedbalstwa) za powstanie tych okoliczności. Przepis art. 79 ust.1 pkt 1 ustawy musi być interpretowany w sposób ścisły, jego ratio legis jest bowiem zapobieżenie porzucaniu pojazdów zniszczonych i wyeksploatowanych, poprawa bezpieczeństwa obrotu pojazdami, zapobieżenie manipulacjom i fałszowaniu (por: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 1999 r., sygn. akt K 13/98), a ponadto dostosowanie regulacji prawa krajowego do norm obowiązujących w Unii Europejskiej (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji - Dz. Urz. WE L 269 z 21.10.2000, z późn. zm.; zob. także wyrok WSA w Gliwicach z 15 września 2010 r., II SA/Gl 346/10).

Postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania nie ogranicza się tylko do stwierdzenia kwalifikowanej wadliwości decyzji ostatecznej, ale – w razie takiej konstatacji – co do zasady powinno doprowadzić do ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania nowej decyzji merytorycznej (za wyjątkiem przypadków, gdy zachodzą negatywne przesłanki określone w art. 146 KPA).

Badając zgodność zaskarżonej decyzji pod tym kątem należy stwierdzić, że o ile należałoby uchylić decyzję z [...] ze względu na nie spełnienie przesłanek wyrejestrowania pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, to rozstrzygnięcie odmawiające wyrejestrowania pojazdu zapadło bez głębszej analizy obowiązującego prawa.

Stosowanie przepisów prawa przez organy administracji nie może następować w sposób mechaniczny, abstrahujący od wyjątkowych okoliczności konkretnych przypadków i skutkujący tym, że jednostka nie może znaleźć skutecznego środka ochrony swoich słusznych interesów. W kontekście przepisów dotyczących wyrejestrowania pojazdów zwracał na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 czerwca 2008 r. (sygn. akt: I OSK 1001/07), w którego uzasadnieniu znalazł się następujący wywód: "Formalistyczna wykładnia art. 79 ust. 1 powołanej ustawy - Prawo o ruchu drogowym pozostaje w sprzeczności z zasadami konstytucyjnymi, w tym z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym. Demokratyczne państwo prawne gwarantuje jednostce prawo do procesu, a zatem do obrony w postępowaniu uregulowanym przepisami prawa. Nie jest zatem prawidłową wykładnią wykładnia, która odrzuca stosowanie przepisów prawa procesowego, co zamyka możliwość prawną załatwienia sprawy przez właściwy organ administracji publicznej."

Okoliczności badanej sprawy są nietypowe i zmuszają do takiej wykładni i zastosowania prawa, który pozwoli znaleźć rozwiązanie godzące interes publiczny ze słusznym interesem jednostki.

Skarżący w 2005 r. oddał pojazd do stacji demontażu pojazdu i uzyskał stosowne zaświadczenie, opatrzone pieczęcią firmową. Z żadnych materiałów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, aby skarżący działał w tym zakresie w złej wierze. Nie ma podstaw do podważania jego twierdzenia, że o fakcie sfałszowania dokumentu dowiedział się dopiero w 2007 r., na etapie postępowania karnego prowadzonego przeciwko faktycznemu wystawcy dokumentu – A. L.

Jak wywiedziono wyżej, niezależnie od istnienia lub braku winy po stronie skarżącego w fakcie sfałszowania zaświadczenia, fakt ten uniemożliwia skuteczne posłużenie się tym dokumentem celem wyrejestrowania pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Taka konstatacja nie może jednak doprowadzić do usankcjonowania sytuacji, w której właściciel pojazdu, już nim nie dysponujący, nie jest w stanie w żaden sposób dokonać jego wyrejestrowania. Taka sytuacja narusza bowiem zarówno słuszny interes właściciela pojazdu (m.in. w związku z koniecznością opłacania ubezpieczenia pojazdu), pozostaje też w sprzeczności z interesem publicznym, gdyż w ewidencji pojazdów będzie widniał pojazd, który już dawno został zniszczony.

Organy orzekające w sprawie ponownie, w następstwie wznowienia postępowania, ograniczyły się wyłącznie do zbadania, czy zaistniała przesłanka określona w art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy, pomijając sprawdzenie, czy nie ma podstaw do wyrejestrowania pojazdu w oparciu o pozostałe przesłanki wskazane w ust. 1. tego przepisu. W szczególności organy pominęły możliwość zastosowania przesłanki określonej w pkt 5, tj. udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie własności.

Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że o ile sfałszowane zaświadczenie o demontażu pojazdu z 2005 r. nie może stanowić podstawy wyrejestrowania w oparciu o art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy, to jednak nie byłobyprzeszkód dla uznania, że dokumentuje ono fakt trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu przez skarżącego. Inaczej niż w przypadku punktu 1, w przypadku przesłanki określonej w punkcie 5 ustawa nie precyzuje sposobu "udokumentowania" faktu trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu. Należy w tym względzie kierować się zatem ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego – w szczególności zasadami otwartego katalogu środków dowodowych oraz swobodnej oceny dowodów.

Postępowanie administracyjne, inaczej niż co do zasady postępowanie cywilne, opiera się w głównej mierze na zasadzie oficjalności, działania organu z urzędu. To zadaniem organu jest wyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w zgodzie z rzeczywistością, odnalezienie i właściwe zastosowanie odpowiednich przepisów prawa, a także należyte i wyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (art. 7, art. 9, art. 77 § 1 KPA). Obowiązki te spoczywają na organie w szczególności w sytuacjach nietypowych, wymagających szczególnej kreatywności w znalezieniu rozwiązania godzącego interes publiczny i słuszny interes strony. W demokratycznym państwie prawnym nie może dochodzić do sytuacji, w której wskutek nadmiernie formalistycznej wykładni prawa jednostka nie może znaleźć skutecznej ochrony swych słusznych interesów.

W badanej sprawie skarżący nie jest w stanie dopełnić obowiązków wynikających z podstawowego trybu wyrejestrowania pojazdu – tj. przedstawić zaświadczenia o demontażu pojazdu, zgodnego z wymogami prawa, gdyż od pięciu lat nie dysponuje już pojazdem. Ponieważ nie ponosi odpowiedzialności za powstałe okoliczności, nie można go pozostawiać samemu sobie. Obowiązkiem organów orzekających w sprawie było znalezienie rozwiązania pozwalającego na zaspokojenie słusznego interesu skarżącego w sposób nie godzący w interes publiczny. Obowiązkowi temu organy nie sprostały.

Skupienie się wyłącznie na przesłance wyrejestrowania pojazdu określonej w art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy, z pominięciem pozostałych oznacza naruszenie obowiązku wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych (art. 7 i art. 77 § 1 KPA). Działanie organów narusza także wspomniane wyżej obowiązki wynikające z ogólnej zasady informowania (art. 9 KPA). Ponadto organy zasłaniając się formalistyczną wykładnią obowiązujących przepisów nie podjęły nawet próby znalezienia rozwiązania respektującego zasadę uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu stron (art. 7 KPA).

Powyższe uchybienia procesowe należy uznać za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Prawidłowa realizacja obowiązków wynikających z zasad ogólnych postępowania administracyjnego mogła bowiem doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. W efekcie uchybienia te, na podstawie cytowanego przepisu, muszą skutkować uchyleniem zarówno zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] oraz decyzji organu pierwszej instancji, który dopuścił się analogicznych uchybień - w oparciu o art. 135 p.p.s.a

Uchylenie decyzji skutkuje koniecznością ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia przez Starostę [...]. W szczególności obowiązkiem organu będzie zbadanie, czy w sprawie nie zachodzą podstawy do zastosowania innej przesłanki wyrejestrowania pojazdu niż określona w art. 79 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Organ powinien przy tym mieć na uwadze konieczność znalezienia takiego rozwiązania, które pogodzi słuszny interes skarżącego i interes publiczny. Należy także podjąć starania – bezpośrednio lub poprzez zwrócenie się do organów prowadzących postępowanie karne w sprawie o sfałszowanie zaświadczenia o demontażu pojazdu – celem ustalenia, czy doszło do faktycznego zniszczenia pojazdu i ewentualnego odnalezienia dokumentów potwierdzających ten fakt, jeżeli takie istnieją. Obowiązkiem organu będzie także należyte i wyczerpujące informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania.

Mając powyższe na uwadze sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania uchylonych wyrokiem decyzji i postanowienia oparto na art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał, aby poniósł inne koszty postępowania poza uiszczonym wpisem w kwocie 200 zł, stąd zwrot kosztów od organu powinien objąć tą kwotę.