Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grażyna Malinowska- Wasik Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2010 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury [...] w [...] W.K. sprawy ze skargi J. i Z.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2010r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących 200 ( dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z [...] ([...]), po rozpatrzeniu wniosku J. M. i Z. M. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gmina N. W. W. z dnia [...] znak: [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kontenerowej kabino-suszarki lakierniczej, na terenie działki ewidencyjnej nr [...] położonej w miejscowości N. W. W., na podstawie art. 157 § 1 i 2 art.158 § 1 Kpa, art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) art. 43, art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., poz. 139 ze zm.) oraz miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy N. W. W., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy N. W. W. z dnia [...] (Dz. Urzęd. Woj. B. Nr [...], poz. [...]) odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wójta Gminy N. W. W. z dnia [...]- bowiem nie doszło przy wydawaniu decyzji z [...] do naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

J. i Z. M. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, iż doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji z [...] poprzez brak jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wskazując jednocześnie na uciążliwość wynikającą z realizacji inwestycji u podstaw, których legła ww. decyzja z [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] (znak: [...]) na podstawie art. 138 § pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kpa art. 1 ww. ustawy z dnia 12 października 1994 r. art. 43, art., 46a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. oraz miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy N. W. W., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy N. W. W. z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Kolegium. Wg kolegium nie można bowiem stwierdzić, że zamierzenie inwestora było sprzeczne z ustaleniami planu. Zgodnie z ustaleniami tego planu niedopuszczalne było zlokalizowanie nowej zabudowy usługowej wyłącznie w strefie uciążliwości oczyszczalni ścieków, natomiast innego ograniczenia w tej jednostce bilansowej plan nie przewidywał. Działka inwestora nie leżała w strefie zakazu lokalizowania nowej zabudowy usługowej.

Na powyższą decyzję skargę złożyli J. i Z. M., wywodząc że decyzja o wydanie warunków zabudowy dla tej inwestycji została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa oraz naruszeniem interesu społecznego, bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy N. W. W., na podstawie którego podjęto decyzję o warunkach zabudowy ww. inwestycji zakładał na tym terenie oznaczonym symbolem [...] wyłącznie zabudowę zagrodową oraz budownictwo jednorodzinne. Podnieśli także, że decyzję z [...] wydano bez wymaganych prawem wcześniejszych uzgodnień.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji, powtarzając argumentację zawartą w swoich decyzjach.

Swój udział w sprawie zgłosił Prokurator Okręgowy w B., który na rozprawie w dniu 21 września 2010 r. poprał skargę, wnosząc o uchylenie obu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do przepisów art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Zgodnie natomiast z przepisami art. 134 § 1 i 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.

Z akt sprawy natomiast wynika, że dnia [...] Wójt Gminy N. W. W., na podstawie art. 104 Kpa, art. 40 ust. 1 i 3 w związku z art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139) oraz miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy N. W. W. uchwalonym uchwałą Rady Gminy N. W. W. z dnia [...] Nr [...] (Dz. Urzęd. Woj. B. Nr 13, poz. 236; z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] W. D. wydał decyzję (znak: [...]) ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kontenerowej kabino –suszarki lakierniczej, na terenie działki ewidencyjnej nr 14/10 położonej w miejscowości N. W. W., określone w załącznikach do decyzji: graficznym nr 1 i opisowym nr 2. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przedmiotowa inwestycja dotyczy terenu oznaczonego w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy N. W. W. symbolem [...] - tereny zabudowy zagrodowej oraz budownictwa jednorodzinnego i – zdaniem organu – projektowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższa decyzja stała się decyzją ostateczną w dniu [...].

Z znajdującego się w aktach postępowania administracyjnego planu (k. 15) wynika, że na str. 26 uchwały istnieje następujący zapis:

G: D.

część I

|Symbol |Treść |

|ha | |

|G 1 NO |Teren oczyszczalni ścieków dla potrzeb N. W. W. i D. Strefa ochrony sanitarnej 300 m. |

|2,10 ha | |

|G 2 MN, Mr |Istniejące i projektowane tereny zabudowy zagrodowej oraz |

|7,10 ha |budownictwa jednorodzinnego. Należy uwzględnić lokalizację przepompowni ścieków. Zakaz lokalizacji nowej |

| |zabudowy mieszkaniowej i usługowej w strefie uciążliwości oczyszczalni ścieków G 1 NO. |

Z pozyskanego przez Sąd w toku postępowania sądowego dokumentu (k. 45 i 48 akt sądowych) wynika, że skrót literalny G – oznacza - miejscowość D.; skrót MN oznacza – tereny mieszkalnictwa rodzinnego niskiej intensywności zabudowy, skrót NO - oznacza – tereny urządzeń do odprowadzania i oczyszczania ścieków, natomiast tereny przeznaczone na usługi oznacza skrót zaczynający się od litery U z dodaniem drugiej różnicującej litery charakteryzującej rodzaj usług.

Tak więc już z powyższych dokumentów wynika przede wszystkim, że w decyzji z [...] – [...] Wójta Gminy błędnie określono miejsce lokalizacji inwestycji, co zresztą dostrzegło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.

Z opisanych powyżej dokumentów wynika, że w odniesieniu do terenu G 2 są tylko oznaczenia MN i MR przy braku oznaczenia U.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący m.in. wskazali, że analizując plan zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości D. można jasno dostrzec, iż dla innego terenu np. oznaczonego symbolem G 3 MN opis zawiera informację – teren przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną z dopuszczeniem usług nieuciążliwych i takiej informacji brak przy terenie, który jest przedmiotem tego sporu, a więc nie ma w odniesieniu do tego terenu dopuszczenia jakichkolwiek usług. Na potwierdzenie tego dołączyli (zał. Nr 2 do k. 15) wyciąg z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o treści:

|Symbol | Treść |

|ha | |

|G 2a MN | Teren zabudowy jednorodzinnej 2 dz. Dz. Nr [...] i [...] |

|Ok. 0,30 ha | |

| | |

|G 3 MN |Tereny przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną z dopuszczeniem usług nieuciążliwych. |

|Ok. 0,30 ha |Działki nr [...] część, [...],[...] i [...]. |

| | |

| |Ustalenie jak dla G3 MN p.1. |

|G 4 MN |Dz. Nr [...] część, [...] i [...]. |

|Ok. 0, 60 ha | |

| |Ustalenie jak dka G3 MN p.1. |

|G 5 MN |Dz. U. [...] część. |

|Ok. 0,30 ha | |

Treść powyższego dokumentu - a wynika z niego, że na niektórych terenach miejscowości D. dopuszczono możliwość lokowania usług - nie była przedmiotem jakiejkolwiek analizy w zaskarżonej decyzji, co niewątpliwie stanowi oczywiste uchybienie organu.

W toku postępowania sądowego rozpoznając skargę Sąd zwrócił się o nadesłanie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1992 r. dotyczącego miejscowości D. W odpowiedzi otrzymał niepełny odpis pomijający treść dokumentu wyżej przytoczonego, przedłożonego przez skarżących. Potwierdzeniem tego jest analiza spisu treści planu (k. 45 akt sądowych). Wynika z niego, że zapisy dotyczące ustaleń planu dla miejscowości D. znajdują się na str. 26 i 27. Tymczasem Sądowi nadesłano odpis tylko str. 26 planu.

Wydając zaskarżoną decyzję organ nie zbadał także, czy wydając decyzję z dnia [...][...] organ decyzyjny był w posiadaniu odpowiednich uzgodnień. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z przepisem § 2 pkt 10 lit. s obowiązującego w chwili wydania ww. decyzji z 14 lipca 1999 r. rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589) do inwestycji mogących znacząco pogorszyć stan środowiska zalicza się: lakiernie i malarnie, z wyłączeniem zakładów zużywających w roku mniej niż 250 kg materiałów malarskich oraz z wyłączeniem lakierni proszkowych.

W tym miejscu należy przypomnieć o pewnych ogólnych zasadach postępowania administracyjnego sformułowanymi expressis verbis w art. 6-16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: Kpa). Zgodnie z nimi organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 – zasada państwa prawa), w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 zasada praworządności). Organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 – zasada pogłębiania zaufania obywateli).

Powyższe zasady ogólne, wyrażone przez ustawodawcę już w początkowych przepisach Kpa są podstawowymi kardynalnymi zasadami, które muszą być uwzględniane w każdym postępowaniu administracyjnym, na każdym etapie postępowania.

Uzupełnieniem i rozwinięciem ich są między innymi kodeksowe przepisy dotyczące postępowania dowodowego (art. 75- 88). W szczególności wynika z nich, że jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem i przepis art. 77 § 1 Kpa stanowiący, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Dodatkowo należy w tym miejscu przypomnieć – za art. 89 § 2 kpa – że organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy.

Wydając zaskarżoną decyzję organ tym zasadom i przepisom uchybił, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznając skargę za zasadną, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...].

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku oparto na art. 152 ww. ustawy, a zawarte w pkt 3 na art. 200 tej ustawy.

Wskazania co do dalszego toku postępowania wynikają wprost z niniejszego wyroku, którego oceny i wskazania po myśli art. 153 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. mają dla organu charakter wiążący. Niniejsze rozstrzygnięcie nie oznacza bynajmniej uznania przez Sąd zasadności wniosku skarżących z dnia [...], a jedynie oznacza konieczność uzupełnienia ustaleń faktycznych w kierunku wskazanym w niniejszym uzasadnieniu, bowiem dopiero po zebraniu pełnego materiału dowodowego możliwe będzie merytorycznie rozstrzygnięcie wniosku skarżących z [...].