III SA/Kr 1404/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-18	
Data wpływu	2025-10-15	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Jakub Makuch
Michał Niedźwiedź
Urszula Zięba /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f	
Hasła tematyczne	Egzekucyjne postępowanie	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Administracji Skarbowej	
Treść wyniku	oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2025 nr 0 poz 132; Art. 54  par. 3; Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Michał Niedźwiedź WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2026 r. sprawy ze skargi D. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 4 września 2025 r. nr 1201-IEE.7113.2.144.2025.2.ET w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną skargę oddala	
Uzasadnienie
Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Chrzanowie, jako organ egzekucyjny, prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec D. D. (dalej "zobowiązany", "skarżący") na podstawie własnych tytułów wykonawczych obejmujących zaległości składkowe.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniami z 27 maja 2025 r. zajął rachunek bankowy zobowiązanego w Banku [...] S.A. Zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego doręczono zobowiązanemu 28 maja 2025 r. (przesyłkę odebrał dorosły domownik).

Pismem z 8 lipca 2025 r. (data nadania przesyłki 10 lipca 2025 r.) zobowiązany wniósł do organu egzekucyjnego skargę na czynności egzekucyjne z 27 maja 2025 r. "zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego", zarzucając naruszenie:

- art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r., poz. 132 ze zm.), dalej "u.p.e.a.", poprzez sporządzenie przez organ zawiadomień w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami,

- art. 8 u.p.e.a. poprzez zajecie wierzytelności z rachunku bankowego mimo braku uprzedniej weryfikacji czy znajdujące się na nim środki podlegają egzekucji.

Postanowieniem z 29 lipca 2025 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń w Chrzanowie stwierdził uchybienie przez zobowiązanego terminowi do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, wskazując, że wnosi się ją do organu egzekucyjnego nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie zobowiązany zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na wskazaniu nieprawidłowej daty złożenia skargi na czynność egzekucyjną, skutkiem czego w sposób nieuprawniony przyjęto, iż wniesiono środek zaskarżenia z uchybieniem przewidzianego w ustawie terminu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z 4 września 2025 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Organ II instancji w uzasadnieniu podkreślił, że ustawodawca w art. 54 §3 u.p.e.a. dokładnie określił termin do złożenia skargi na czynność egzekucyjną. Oznacza to, że skarga winna zostać złożona w ustawowo określonym, siedmiodniowym terminie, a nie w dowolnym. Nawet jednodniowe uchybienie terminu do złożenia skargi, czyni czynność zobowiązanego prawnie nieskuteczną.

DIAS wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że ww. zawiadomienia o zajęciu doręczono zobowiązanemu 28 maja 2025 r. Termin do złożenia skargi na czynność egzekucyjną upłynął zatem 4 czerwca 2025 r. Skargę zobowiązany wniósł 10 lipca 2025 r., a więc po upływie terminu do jej złożenia. W tej sytuacji organ egzekucyjny słusznie uznał skargę za złożoną po terminie. Zasadne zatem było wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, w trybie art. 17 §1c u.p.e.a.

Odnosząc się do zawartych w zażaleniu twierdzeń skarżącego, że skargę na czynność złożył w przewidzianym do tego terminie, a ustalenia organu egzekucyjnego są nieprawidłowe i wadliwe, organ II instancji podał, że są one gołosłowne i niepoparte żadnymi dowodami.

Na postanowienie DIAS w Krakowie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucił naruszenie:

1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, które to naruszenia miały istotny wpływ na treść wydanego postanowienia, w szczególności poprzez nieprawidłowo ustalony stan faktyczny co do daty złożenia przez skarżącego skargi na czynność egzekucyjną, skutkiem czego w sposób nieuprawniony przyjęto, iż wniesiono środek zaskarżenia z uchybieniem przewidzianego w ustawie terminu,

2. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 124 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu przytoczenia w uzasadnieniu faktów, które uznano za udowodnione, informacji o dowodach, które stanowiły podstawę faktyczną poczynionych przez organ ustaleń w zakresie stanu faktycznego oraz brak przytoczenia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia wraz z wykładnią stosowanych przepisów, przez co w znacznym stopniu ograniczona została możliwość zapoznania się przez stronę z procesem myślowym, który doprowadził do wydania takiego a nie innego rozstrzygnięcia,

3. art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art 144 k.p.a., poprzez jego bezzasadne zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia, które stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia DIAS w Krakowie oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

Odpowiadając na skargę, DIAS w Krakowie wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie, z uwagi na przedmiot skargi, zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Sąd zauważa, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie ww. przepisu, jest niezależne od woli stron.

Istota sporu w rozpoznanej sprawie koncentruje się wokół odpowiedzi na pytanie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym organy trafnie uznały, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Z kolei termin do wniesienia przedmiotowej skargi uregulowany został w art. 54 § 3 u.p.e.a., który stanowi, że skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Zgodnie zaś z treścią art. 57 § 1 k.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Stosownie do treści art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.

Sąd stwierdza, że w zaskarżonym postanowieniu DIAS w Krakowie prawidłowo uznał, że skarga na czynność egzekucyjną wniesiona przez skarżącego 10 lipca 2025 r. została złożona po terminie. Obligowało to organy do zastosowania art. 17 § 1c u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny stwierdza, w drodze postanowienia, uchybienie terminu do wniesienia skargi, wniosku lub innego podania, którego wniesienie jest ograniczone terminem. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

W rozpoznanej sprawie organy prawidłowo ustaliły, iż zawiadomienia o zajęciu wierzytelności w rachunku bankowego wystawione 27 maja 2025 r. zostały doręczone skarżącemu 28 maja 2025 r. Wynika to ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru (k.17 akt adm.). Odbiór przesyłki potwierdził dorosły domownik. Zawiadomienia te zawierały prawidłowe pouczenia o przysługującej skardze na czynność egzekucyjną, którą wnosi się nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu zawiadomienia. A zatem w rozpoznanej sprawie ostatnim dniem na złożenie skargi z zachowaniem ustawowego siedmiodniowego terminu, określonego w art. 54 § 3 u.p.e.a., był 4 czerwca 2025 r. Skarga została natomiast przez skarżącego wniesiona 10 lipca 2025 r. za pośrednictwem operatora pocztowego (k. 26 akt adm.), a więc po upływie przewidzianego w ustawie terminu na dokonanie tej czynności. Twierdzenia skarżącego, że skarga na czynność egzekucyjną została wniesiona w przewidzianym przez ustawodawcę terminie, nie zostały poparte żadnymi dowodami. Zresztą pismo skarżącego, w którym zawarł on skargę na czynności egzekucyjne, nosi datę "08 lipca 2025 r." (k. 29 akt adm.), co już potwierdza prawidłowość stanowiska, że termin do wniesienia przedmiotowej skargi nie został zachowany. Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi, organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Także wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi prawne, w tym wskazuje i wyjaśnia normy prawne jakie miały zastosowanie w niniejszej sprawie.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134§1 p.p.s.a., nie stwierdził więc naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.