Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. spółki z o.o. z siedzibą w B. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Postanowieniem z [...] nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w L. stwierdził, że zażalenie K. spółki z o.o. z siedzibą w B. P. (skarżąca) na postanowienie Naczelnika L. Urzędu Skarbowego w L. z [...] w sprawie zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Postanowienie, o którym mowa wyżej, zostało skarżącej doręczone 23.01.2017 r. (k-61 akt administracyjnych).

7.03.2017 r. (k-12 akt sądowych) skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie, w której zawarła między innymi wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi. Z uzasadnienia przedmiotowego wniosku oraz uzasadnienia skargi wynika, że argumentu potwierdzającego zasadność tego wniosku skarżąca upatruje w tym, iż – w jej ocenie – 3.03.2017 r. stwierdzone zostało przestępstwo przeciwko dokumentom - fałszerstwo polegające na antydatowaniu przez organ podatkowy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (zmiana daty z 19.11.2016 r. na 19.10.2016 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wynika, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przy tym, stosownie do art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednocześnie, w art. 86 i nast. p.p.s.a. uregulowana została instytucja przywrócenia terminu. Przepisy te stanowią w szczególności, że:

- jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu; postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1),

- pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2),

- równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4).

Brak winy, będący konieczną przesłanką uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu, podlega ocenie z punktu widzenia staranności, jakiej można obiektywnie wymagać od podmiotu należycie dbającego o swoje istotne interesy. Jest to zatem sytuacja, gdy przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności ma charakter obiektywny, niezależny od strony, a strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że brak jest podstaw, aby do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu można było zaliczyć zbyt późne dokonanie przez stronę oceny, że doręczone jej rozstrzygnięcie administracyjne wydane zostało z naruszeniem prawa, niezależnie od tego, jakie były tego przyczyny. Decyzja strony, czy wnieść skargę na konkretny akt lub czynność organu administracji publicznej nie jest od niej niezależna, przeciwnie – jest zawsze uzewnętrznieniem jej woli. W sytuacji, gdy dopiero po upływie terminu do wniesienia skargi strona poweźmie wiedzę, z której może wynikać, że doręczone jej rozstrzygnięcie administracyjne jest niezgodne z prawem, pozostaje jej skorzystanie z innych środków ochrony prawnej umożliwiających wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. W związku z twierdzeniami zawartymi w skardze można tu zwrócić uwagę w szczególności na art. 240 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.