Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu [...] r. – k. 17. W wymaganym terminie nie doszło do uzupełnienia braków formalnych skargi, wobec czego Sąd postanowieniem z dnia [...] r. orzekł o jej odrzuceniu.
Pismem z dnia[...] r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Stwierdził on, że odebrał wezwanie w dniu [...] r. wraz z innymi pismami, ale miał się zapoznać z jego treścią w terminie późniejszym. W dniu [...] r. zostawił jednak przez przypadek przedmiotowe wezwanie w samochodzie swojego kolegi. Kolega skarżącego miał schować ten dokument do schowka w swoim samochodzie). Skarżący dokonał w terminie [...] dni wpisu od skargi, ale nie wiedział o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wiedzę na ten temat pozyskał dopiero w momencie odbioru postanowienia z dnia [...] r. o odrzuceniu skargi. Wtedy dopiero kolega skarżącego przeszukał swój pojazd i dostarczył wezwanie skarżącemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. – Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Według utrwalonego orzecznictwa brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226, postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar ( wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97).
W niniejszej sprawie skarżący winien wykazać brak winy w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, czego nie uczynił.
Podane przez niego okoliczności wskazują bowiem, że odbierając wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie dochował należytej staranności w zapoznaniu się z treścią tego dokumentu. Okoliczności dotyczące pozostawienia pisma w samochodzie kolegi skarżącego nie wskazują, że skarżący nie dochował 7 dniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi bez własnej winy.
Z tego powodu orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.
