II OSK 1995/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-24	
Data wpływu	2023-09-18	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Grzegorz Czerwiński /sprawozdawca/
Małgorzata Masternak - Kubiak
Robert Sawuła /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	II SA/Kr 338/23	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny	
Powołane przepisy	Dz.U. 2021 nr 0 poz 2351; art. 30 ust. 6 pkt 2; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 185 § 1, art. 203 pkt 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 338/23 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 5 stycznia 2023 r. znak WI-I.7840.5.143.2022.LS w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 607 (sześćset siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 338/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako "skarżąca lub Spółka") na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 5 stycznia 2023 r. znak: WI-I.7840.5.143.2022.LS w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu innego urządzenia reklamowego usytuowanego na ścianie ślepej budynku, działka nr [...] obr. [...].

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 8 listopada 2022 r. nr AU-1074/6743/2022, znak: AU-01-7.6743.2332.2022.ANO wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez Spółkę ww. robót budowlanych. Roboty te polegały na zainstalowaniu na ścianie budynku urządzenia reklamowego o wymiarach 3 m x 4 m, o powierzchni ekspozycji o zakrzywionym kształcie (zakrzywienie eliptyczne) wykonanej z twardego wygiętego poliwęglanu (tworzywa sztucznego) nie zawierającego żadnych elementów elektronicznych. Zgodnie z informacją inwestora oraz załączonym rysunkiem nr 1 - schemat ideowy instalacji elektrycznej zasilania diod led, planowane do instalacji inne urządzenie reklamowe oświetlone będzie od tyłu za pomocą instalacji emitującej światło barwy białej, umieszczonej od spodu powierzchni ekspozycji przedmiotowego nośnika reklamowego.

Organ stwierdził, że planowane inne urządzenie reklamowe powinno odpowiadać ustaleniom obowiązującym na terenie Strefy 1 uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (tzw. uchwały krajobrazowej), w szczególności jej § 9 ust. 1, który wskazuje gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane tablice reklamowe i urządzenia reklamowe sytuowane w obszarze Miasta. Zgodnie z pkt 7) tego przepisu inna tablica reklamowa lub inne urządzenie reklamowe umieszczane na obiektach budowlanych zgodnie z ustaleniami dla poszczególnych Stref powinno być wykonane z drewna, szkła, metali (w tym stali, stali ocynkowanej, stopów metali kolorowych), lub z dibondu, pleksi i innych tworzyw sztucznych. Natomiast zgodnie z § 9 ust. 2 ww. uchwały dopuszcza się podświetlenie tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, o których mowa w ust. 1 przy zastosowaniu światła barwy białej.

Organ stwierdził, że o ile uchwała dla tablic reklamowych i innych urządzeń reklamowych w § 9 ust. 1 pkt 7 przewiduje podświetlenie przy zastosowaniu światła barwy białej, to niemniej jednak winno to być oświetlenie za pomocą zewnętrznego źródła światła, skierowanego (emitowanego) na powierzchnię ekspozycji nośnika reklamowego od zewnątrz (od przodu) urządzenia. W związku z powyższym, zgłaszane inne urządzenie reklamowe, podświetlone od tyłu za pomocą instalacji elektrycznej led umieszczonej od spodu powierzchni ekspozycji stoi w sprzeczności z ustaleniami ww. uchwały.

Po rozpoznaniu odwołania inwestora Wojewoda Małopolski decyzją z 5 stycznia 2023 r. znak: WI-I.7840.5.143.2022.LS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Organ szczegółowo przedstawił parametry fizyczne i techniczne planowanego do zamontowania innego urządzenia reklamowego, zastosowane w nim rozwiązania w zakresie montażu oświetlenia LED i jego dokładnej lokalizacji na ścianie budynku.

Organ wskazał, że planowane do zastosowania oświetlenie to tzw. Backlight, które powoduje, że nośnik reklamowy podświetlony jest diodami LED tyłu, w taki sposób, że plakat reklamowy stworzony ze specjalnego materiału przepuszcza rzucone światło, dając efekt świecenia. To powoduje, że reklama zwraca uwagę, nawet w słabo doświetlonych miejscach. Wydruk na materiale backlight można umieścić np. w podświetlanych gablotach, w pomieszczeniach zamkniętych lub jako zewnętrzna reklama.

Urządzenie wyświetlające treści zamieszczone na powierzchni ekspozycji nieprzekraczającej 12 m2 określane nazwą Citylight, według nomenklatury uchwały krajobrazowej, kwalifikuje się jako inne urządzenie reklamowe. O takiej kwalifikacji przesądza budowa przedmiotowego urządzenia, które jest przestrzenne, o eliptycznej powierzchni ekspozycji i posiada wbudowaną tablicę LED oświetlającą wnętrze urządzenia. W zgłaszanym urządzeniu reklamowym światło z instalacji LED jest emitowane na wypukłą powierzchnię ekspozycji od wewnątrz urządzenia powodując w ten sposób wyświetlanie powierzchni ekspozycji dalej na zewnątrz w przestrzeń publiczną. Organ zauważył, że taka funkcjonalność urządzenia daje podstawę do precyzyjnej kwalifikacji tego urządzenia reklamowego jako wyświetlacza reklamowego, ponieważ światło oświetlające jego wnętrze nie jest emitowane bezpośrednio na to urządzenie reklamowe, ale wydobywa się z jego wnętrza, emitując pod wpływem swojego działania treści reklamowe do otoczenia. Taki sposób wyświetlania treści przez to urządzenie reklamowe, odzwierciedla w istocie wielobarwną projekcję świetlną, wywoływaną przez wbudowaną programowalną tablicę z diodami LED, a wypukła powierzchnia ekspozycji zwiększa emitowanie zamieszczonych treści do przestrzeni publicznej ulicy wylotowej w obrębie skrzyżowania ulicy [...] z [...].

Według organu, objęte zgłoszeniem zamierzenie naruszało § 9 ust. 2 uchwały krajobrazowej, gdyż w okolicznościach sprawy zastosowano podświetlenie urządzenia reklamowego przy zastosowaniu światła barwy białej, jednak nie jest ono emitowane od zewnętrznej strony na ekspozycję nośnika reklamowego.

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem odwołania, że interpretacja organu I instancji odnosząca się do § 9 ust. 2 uchwały krajobrazowej nie znajduje odzwierciedlenia w jej zapisach, czy też w zaskarżonej decyzji użyto określeń, których nie zawiera ten akt prawa miejscowego. Pojęcie podświetlenie obejmuje bowiem szersze znaczenie oświetlenia, czyli skierowanie padającego światła na określony przedmiot. Światło może być skierowane z różnych stron, z przodu, z tyłu, z góry, z boku lub z dołu, co organ I instancji wyjaśnił używając pojęcia "oświetlenie" nie zastępując go jednak pojęciem "podświetlenie".

Organ analizując standardy ochrony krajobrazu obowiązujące na terenie Miasta Krakowa zauważył, że w zakresie urządzeń reklamowych zbudowanych z kilku elementów, zawierających wewnętrzne źródło światła, znaczenie terminu podświetlenie dotyczy oświetlenia tego urządzenia reklamowego z dowolnej strony światłem barwy białej, a nie emitowania wielobarwnych treści reklamowych przez to urządzenie. Zatem światło zainstalowane wewnątrz urządzenia reklamowego (kasetonu ściennego o powierzchni ekspozycji około 10,08 m2), wysyłane od wewnątrz urządzenia reklamowego przez diody LED, umożliwia projekcję zamieszczonych treści na zewnętrznej stronie tego urządzenia do przestrzeni publicznej. Taka funkcjonalność urządzenia reklamowego nie spełnia warunku podświetlenia wynikającego z § 9 ust. 2 uchwały krajobrazowej.

Dalej organ zwrócił na potrzebę ścisłego interpretowania przepisów uchwały krajobrazowej z uwagi na potrzebę ochrony przestrzeni i tradycji miejsca zapewniających harmonię i porządek przestrzenny. Przepisy uchwały w zakresie standardów umieszczania tablic i urządzeń reklamowych mają ograniczać ich sytuowanie aby przeciwdziałać zawłaszczaniu przestrzeni publicznej. W uchwale tej z powyższych powodów uregulowano kwestię tablic i urządzeń reklamowych w formie wyświetlaczy, ponieważ reklamy te w sposób szczególnie dotkliwy ingerują w krajobraz oraz komfort mieszkańców, a przy okazji również w bezpieczeństwo w ruchu drogowym poprzez rozpraszanie lub oślepianie uczestników ruchu. Brak wskazania w uchwale tego, co należy rozumieć pod pojęciem "podświetlenie" czy braku dookreślenia miejsca jego umieszczenia, nie pozwala na dowolną interpretację § 9 ust. 2, niepowiązaną z podstawowym założeniem tej uchwały jaką jest ochrona przestrzeni publicznej przed umieszczaniem reklam wydzielających światło o barwach intensywnych a nie wyłącznie podświetlonych ich świtałem barwy białej.

Według organu zastosowanie oświetlenia urządzenia reklamowego światłem barwy białej nie oznacza wypełnienia § 9 ust. 2 uchwały krajobrazowej, gdyż zostało ono umieszczone z tyłu, co pozwala na jego emisje na zewnątrz nośnika reklamowego.

Zakaz lokalizowania urządzeń reklamowych z wykorzystaniem projekcji świetlnych, określony został w § 9 ust. 8 uchwały krajobrazowej. Projekcja świetlna to nic innego jak wyświetlanie obrazów i treści reklamowych, która w tym przypadku odbywa się na powierzchni ekspozycji urządzenia reklamowego – wypukłego poliwęglanu. Nośnik ten stanowi ekran projekcyjny, z którego wyświetlane treści oddziałują w przestrzeń publiczną Miasta Krakowa

Zgłaszane inne urządzenie reklamowe, zintegrowane z wewnętrzną instalacją oświetleniową, powoduje wyświetlanie obrazu, w postaci projekcji świetlnej zamieszczonego na tym urządzeniu plakatu.

Przedmiotowe urządzenie reklamowe stanowi znaczącą ingerencję w przestrzeń publiczną Krakowa, gdyż wykorzystuje ekspozycję plakatu w postaci projekcji świetlnej, która nie podlega ochronie. W tym zakresie wprowadzono w uchwale krajobrazowej zakaz lokalizowania takich urządzeń reklamowych, który dotyczy przedmiotowego zgłoszenia w pełnym wymiarze (§ 9 ust. 8 uchwały krajobrazowej).

Planowane zamierzenie nie spełnia zatem standardów uchwały krajobrazowej decydujących o harmonii i porządku przestrzennym Krakowa, dlatego nie może być zainstalowane. Sytuacja, gdy Inwestor planuje zainstalować urządzenie reklamowe posiadające funkcjonalność do wyświetlania zamieszczonych na nim treści, w trybie nieprzewidzianym w przepisach uchwały krajobrazowej oznacza, że Inwestor zamierza wykorzystać instrument ochrony przestrzeni publicznej we własnym indywidualnym celu, dlatego takie zgłoszenie jest niezgodne z interesem publicznym i wypełnia hipotezę art. 30 ust. 6 pkt 2 Pb.

Inwestor wniósł skargę na powyższą decyzję, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Wskazanym na wstępie wyrokiem skargę tą oddalił.

Sąd na wstępie przedstawił instytucję zgłoszenia przez organ architektoniczno-budowlany sprzeciwu wobec robót budowlanych podlegających zgłoszeniu. Jak stanowi art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, dalej ustawa Prawo budowlane) organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5.

Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie skutecznie wniesiono sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, uzasadniając to naruszeniem przez planowane roboty ustaleń aktu prawa miejscowego tj. § 9 ust. 2 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego 2020 r. poz. 1984), zwanej uchwałą krajobrazową lub reklamową. Zgodnie z przywołanym przepisem: "Dopuszcza się podświetlenie tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, o których mowa w ust. 1 przy zastosowaniu światła barwy białej." Urządzenia, o których stanowi § 9 ust. 1 uchwały, obejmują: tablicę reklamową stanowiącą baner, billboard, panel reklamowy, pylon, słup plakatowo-reklamowy ("okrąglaka"), inną wolnostojącą tablicę reklamową lub inne wolnostojące urządzenie reklamowego, a także inną tablicę reklamową lub innego urządzenie reklamowe umieszczane na obiektach budowlanych.

Sąd zauważył, że w § 9 ust. 2 uchwały posłużono się pojęciem "podświetlenie", którego uchwała nie definiuje. Oznacza to, że interpretacja tego pojęcia powinna uwzględniać potoczne rozumienie tego pojęcia oraz cele uchwały krajobrazowej. Zdaniem Sądu, w takim rozumieniu przez podświetlenie należy rozumieć skierowanie padającego światła na dany przedmiot w celu jego wyeksponowania, przy czym światło może być skierowane z różnych stron.

Wskazując na zawarte w § 3 uchwały krajobrazowej jej cele Sąd uznał, że wskazują one na dążenie prawodawcy lokalnego do ograniczenia możliwości sytuowania tablic i urządzeń reklamowych w sposób dominujący przestrzeń publiczną, a także taki, który byłby nadmiernie uciążliwy dla mieszkańców oraz zmniejszałby bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego. W takim też kontekście należy odczytywać normę wyrażoną § 9 ust. 8 uchwały, w którym zakazano lokalizowania tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych z wykorzystaniem projekcji świetlnych i elementów ruchomych lub emitujących światło o zmieniającym się natężeniu (błyskowe lub pulsujące), takich jak: telebimy, ekrany LED, LCD.

Sąd podzielił stanowisko organów, że zaproponowany przez inwestora sposób umieszczania oświetlenia, który w związku z eliptycznym kształtem powierzchni reklamowej powoduje, że światło nie jest rzucane na tę reklamę, lecz przenika powierzchnię reklamową od środka, powodując emisję obrazu na zewnątrz, stanowi w istocie zabronioną w uchwale projekcję świetlną i nie spełnia wymogów podświetlenia reklamy światłem barwy białej. W efekcie takiego sposobu rzucania światła, urządzenie reklamowe, choć nie jest telebimem, wywołuje efekt tożsamy z telebimem, którego umieszczanie w tym miejscu nie jest dozwolone.

W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów skargi, uznając, że organy wykazały podstawy do zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 9 ust. 2 w zw. z § 9 ust. 8 uchwały reklamowej. Choć w uchwale nie sprecyzowano tego, gdzie może być umieszczone podświetlenie, niewątpliwie należało przyjąć, że zakazana jest projekcja obrazu, a taki efekt uzyskuje inwestor pomimo tego, że nie stosuje wykluczonych wprost telebimów, czy ekranów LED i LCD. Sąd nie podzielił również zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a to art. 6, art. 7, art. 11, art. 11 oraz art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, organy wyjaśniły stan faktyczny i prawny sprawy w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, co wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K. Sp. z o.o. z siedzibą w K., zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

a) art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji braku niezgodności Inwestycji z przepisami uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 roku w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (zwana dalej "uchwałą reklamową"),

b) § 9 ust. 1 pkt 7 oraz § 9 ust. 2 uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 roku w sprawie ustalenia ,,Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" poprzez błędną wykładnię tj: przez podświetlenie należy rozumieć skierowanie padającego światła na dany przedmiot w celu jego wyeksponowania, przy czym światło może być skierowane z różnych stron oraz że "zaproponowany przez inwestora sposób umieszczania oświetlenia, który w związku z eliptycznym kształtem powierzchni reklamowej powoduje, że światło nie jest rzucane na tę reklamę, lecz przenika powierzchnię reklamową od środka, powodując emisję obrazu na zewnątrz, stanowi w istocie zabronioną w uchwale projekcję świetlną i nie spełnia wymogów podświetlenia reklamy światłem barwy białej".

Naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Spółka upatruje w naruszeniu:

a) art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z przepisami art. 6 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał orzeczenie sprzeczne z prawem, mimo powinności wyeliminowania rozstrzygnięć organów, uznał je za prawidłowe, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w ww. przepisach,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na wadliwym przyjęciu, że organy administracji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy biorąc pod uwagę wszystkie podnoszone okoliczności i zgromadzone w toku postępowania dowody, odnosząc je do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia w granicach swobodnej oceny dowodów, podczas gdy w rzeczywistości należało uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji w całości, albowiem naruszyły one przepisy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, polegający na błędnym przyjęciu, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji zgłaszającej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu innego urządzenia reklamowego usytuowanego na ścianie ślepej budynku, co podnosiła Skarżąca kasacyjnie,

c) art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności organu I i II instancji, co skutkowało oddaleniem skargi,

d) art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgromadzonego materiału w sprawie, brak ustaleń faktycznych i ich zgodności z prawem,

e) art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niedokonanie 

rzez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wszechstronnych ustaleń faktycznych sprawy i tym samym faktyczne nierozpoznanie istoty sprawy, co doprowadziło do oddalenia skargi,

f) art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, w przypadku gdy z przeprowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postępowania wyjaśniającego nie wynika, iż zaskarżony akt nie narusza prawa albo że narusza prawo, jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą, zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. posiada uzasadnione podstawy.

Zasadnie Sąd I uznał, że uchwała krajobrazowa nie definiuje pojęcia podświetlenia tablicy reklamowej. Stanowisko to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Z § 9 ust. 2 uchwały krajobrazowej nie wynika zakaz podświetlania urządzenia reklamowego w proponowany przez inwestora sposób tj. poprzez skierowanie światła na powierzchnię reklamową od tyłu (backlight LED) przez co staje się ona widoczna nawet w słabo oświetlonych miejscach. Mowa jest tylko o dopuszczeniu podświetlenia przy zastosowaniu światła barwy białej. Zatem niezależnie od strony podświetlenia jest ono dopuszczalne jeśli ma barwę białą. Takiej barwy używa urządzenie Spółki do podświetlenia powierzchni reklamowej wydrukowanej na poliwęglanie. Nie można zatem uznać, że proponowany przez inwestora sposób oświetlenia nie spełnia wymogu podświetlenia reklamy z § 9 ust. 2 uchwały krajobrazowej.

Zdaniem NSA, nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że proponowany przez inwestora sposób oświetlenia stanowi zabronioną uchwałą "projekcję świetlną" (§ 9 ust. 8 uchwały krajobrazowej), gdyż zaproponowany przez Spółkę sposób umieszczenia oświetlenia, w związku z eliptycznym kształtem powierzchni reklamowej powoduje, że światło nie jest rzucane na tę reklamę, lecz przenika powierzchnię reklamową od środka, powodując emisję obrazu na zewnątrz.

Twierdzenie, że w efekcie tego podświetlenia światło nie jest rzucane na tę reklamę, lecz przenika powierzchnię reklamową od środka, powodując emisję obrazu na zewnątrz, a to z kolei skutkuje nadmiernym zawłaszczeniem przestrzeni jest twierdzeniem dowolnym i nie popartym żadnymi dowodami. Oświetlenie od spodu/tyłu płachty z nadruku z poliwęglanu nie powoduje emisji obrazu na zewnątrz a tylko podświetlając czyni go widocznym dla otoczenia.

Podzielić należy stanowisko Spółki, która wskazuje, że organy oraz Sąd pomijają specyfikę przedmiotowego urządzenia. Umyka im bowiem fakt, że zrealizowanie obrazu w projekcji świetlnej z wykorzystaniem diod LED wymaga użycia projektora multimedialnego oraz ekranu do projekcji, natomiast zgłoszone urządzenie reklamowe nie posiadało takich elementów. Używając światła emitowanego przez diody LED (barwy białej) skierowanego na wydruk z poliwęglanu uzyskuje się efekt oświetlenia tego wydruku ale nie dochodzi do wyświetlania obrazu jego emisji.

Uchwała krajobrazowa wprowadza różnego rodzaju ograniczenia w tym ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej określając zasady umieszczania tablic reklamowych, bilbordów i urządzeń reklamowych. Wykładnia przepisów wprowadzających tego rodzaju zakazy powinna być wykładnią ścisłą i zawężającą nie zaś wykładnią rozszerzającą. Nie można w wyniku wykładni formułować zakazów i ograniczeń, które nie wynikają wprost z przepisów uchwały krajobrazowej. Tymczasem Sąd I instancji dokonując wykładni przepisów uchwały i stwierdzając, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie "stanowi zabronioną uchwałą projekcję świetlną" dokonał wykładni rozszerzającej przepisów uchwały krajobrazowej.

Nawet jeśli przyjąć, jak twierdzi Sąd I instancji, że proponowany przez inwestora sposób oświetlenia stanowi zabronioną uchwałą "projekcję świetlną", to jednak taką projekcją nie jest, gdyż dochodzi do uczynienia bardziej widocznym plakatu z poliwęglanu poprzez jego podświetlenie od tyłu a nie do wyświetlenia, projekcji tego plakatu na tablicy reklamowej. W konsekwencji nie można do tego sposobu oświetlenia stosować ograniczeń związanych z zakazem stosowania projekcji świetlnej.

Należy zatem przyjąć, że niedopuszczalna była rozszerzająca wykładnia przepisów uchwały krajobrazowej w sposób zaprezentowany przez Sąd I instancji albowiem doprowadziłaby ona do nałożenia zakazu instalowania urządzeń reklamowych, których cechy, choć zbliżone do telebimów, ekranów LED czy LCD w istocie nimi nie są a zatem nie wypełniają znamion wskazanych w § 9 ust. 8 tej uchwały. Bez definicji projekcji świetlnej w uchwale krajobrazowej nie sposób przyjąć, że skierowanie oświetlenia od wewnątrz urządzenia reklamowego na powierzchnię reklamową tworzy zakazaną projekcję świetlną. Uchwała nie zakazuje przecież podświetlenia reklamy a z takim zabiegiem technicznym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ponadto uchwała dopuszcza kierowanie oświetlenia barwy białej na różne obiekty reklamowe a zatem dopuszcza też podświetlenie ich od wewnątrz urządzenia reklamowego jak w niniejszej sprawie.

Organy ani Sąd nie przedstawiły dowodów na to, że w wyniku podświetlenia powierzchni reklamowej od wewnątrz powstaje swego rodzaju emisja świetlna na zewnątrz - projekcja. Podświetlenie powierzchni z każdej strony powoduje, że staje się ona bardziej widoczna ale nie można uznać, że dochodzi do jej projekcji przy pomocy światła.

Sąd I instancji rozpatrując ponownie sprawę weźmie powyższe stanowisko pod uwagę i z jego uwzględnieniem dokona oceny czy przedmiotowe urządzenie reklamowe jest zgodne z uchwałą krajobrazową jako aktem prawa miejscowego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.

-----------------------

11