Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Starszy referent Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Pszczynie na uchwałę Rady Gminy Goczałkowice-Zdrój z dnia 10 grudnia 2019 r. nr XIV/82/2019 w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy stwierdza nieważność załącznika do uchwały; - w części dotyczącej § 7 ust. 1 poprzez wykreślenie słowa "niezwłoczne" oraz zwrotów: " z chodników, położonych wzdłuż ich nieruchomości bezpośrednio przy jej granicy" i "oraz poprzez podjęcie działań mających na celu likwidację śliskości chodnika", a także zdania drugiego: " Materiał użyty do likwidacji śliskości chodnika należy usunąć z chodnika po zakończeniu okresu zimowego". - w części dotyczącej § 7 ust. 2 i 3, § 17 ust. 1, § 17 ust. 2 pkt 1 i 2, § 17 ust. 3 pkt 1,2 i 3, § 18.

Rada Gminy Goczałkowice-Zdrój działając na podstawie art. 4 ust. 1, 2 i 2a ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2010 ze zm., dalej: u.c.p.g) w dniu 10 grudnia 2019 roku podjęła uchwałę nr XVI/82/19 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Goczałkowice-Zdrój (dalej: Regulamin, uchwała).

Prokurator Prokuratury Rejonowej w Pszczynie (dalej: Prokurator, skarżący) pismem z dnia 5 lutego 2020 r., zaskarżył przedmiotową uchwałę, podnosząc zarzuty:

1/ naruszenia art. 40 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 4 ust 2 u.c.p.g., poprzez nałożenie we wskazanych w skardze jednostkach redakcyjnych regulaminu obowiązków i zakazów, do których Rada Gminy nie była upoważniona, w tym:

– zobowiązanie, z przekroczeniem zakresu upoważnienia ustawowego, do niezwłocznego usuwania przez właścicieli nieruchomości uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników, położonych wzdłuż nieruchomości bezpośrednio przy ich granicy oraz poprzez podjęcie działań mających na celu likwidację śliskości chodnika (§ 7 ust. 1 Regulaminu),

- wskazanie, z przekroczeniem zakresu upoważnienia ustawowego, że przez niezwłoczne uprzątnięcie należy rozumieć uprzątnięcie w dniu powstania zanieczyszczeń (§ 7 ust. 2 Regulaminu),

- wprowadzenie, z przekroczeniem zakresu upoważnienia ustawowego zakazu zgarniania śniegu, lodu lub innych zanieczyszczeń z chodnika na jezdnię, dopuszczenie możliwości pryzmowania śniegu i lodu na krawędzi chodnika lub w pasie zieleni przyulicznej, w sposób nieutrudniający ruchu pieszym (§ 7 ust. 3 Regulaminu).

2/ naruszenia art. 40 ust. 1 u.s.g. w z art. 4 ust 2. pkt 6 u.c.p.g. oraz § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie zasad techniki prawodawczej, poprzez:

- wprowadzenie postanowienia przekraczającego upoważnienie ustawowe i stanowiącego jego powtórzenie, w zakresie zobowiązania osób utrzymujących psy i inne zwierzęta domowe do sprawowania właściwej opieki nad tymi zwierzętami, w szczególności niepozostawiania ich bez dozoru, jeżeli zwierzę znajduje się w pomieszczeniu zamkniętym lub na terenie ogrodzonym w sposób uniemożliwiający samodzielne wydostanie się z niego (§ 17 ust. 1 Regulaminu).

3/ naruszenia art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 4 ust 2. pkt 6 u.c.p.g, poprzez zobowiązanie osób utrzymujących zwierzęta domowe do:

- wyposażania zwierzęcia w obrożę, a w przypadku ras psów uznawanych za agresywne – dodatkowo w kaganiec ze względu na jego niezgodności z zasadą proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust 3 Konstytucji, a także art. 10a ust 3 i 4 ustawy o ochronie zwierząt (§ 17 ust. 2 pkt 1 Regulaminu),

- prowadzenia psa na smyczy w miejscach przeznaczonych do wspólnego użytku, a psa rady uznawanej za agresywną lub w inny sposób zagrażającego otoczeniu – dodatkowo w nałożonym kagańcu (§ 17 ust. 2 Regulaminu),

4/ naruszenia art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 4 ust 2. pkt 6 u.c.p.g, poprzez:

- wprowadzenie zakazu wypuszczania psów poza teren nieruchomości stanowiącej własność właściciela zwierzęcia, a w budynkach wielorodzinnych poza obręb własnego mieszkania, z przekroczeniem zakresu upoważnienia ustawowego, a także z naruszeniem zasad prawidłowej legislacji (§ 17 ust. 3 pkt 1 Regulaminu),

- wprowadzenie zakazu zwalniania psów ze smyczy poza ogrodzeniem z przekroczeniem zakresu upoważnienia ustawowego, a także z naruszeniem zasad prawidłowej legislacji (§ 17 ust. 3 pkt 2 Regulaminu),

- wprowadzenie zakazu wprowadzania zwierząt domowych na tereny przeznaczone na place gier i zabaw, piaskownic dla dzieci, z przekroczeniem zakresu upoważnienia ustawowego (§ 17 ust. 3 pkt 2 Regulaminu),

5/ naruszenia art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 4 ust 2. pkt 6 u.c.p.g, poprzez:

- zobowiązanie osób utrzymujących zwierzęta domowe do zlecania na własny koszt usuwania padłych zwierząt poprzez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na transport tego typu odpadów lub prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych i ich części (§ 18 Regulaminu).

W ocenie Prokuratora Rada Gminy dopuściła się istotnych naruszeń prawa, uzasadniających stwierdzenie jej nieważności we wskazanym w skardze zakresie.

W odpowiedzi na skargę z dnia 6 marca 2020 r. Wójt Gminy Goczałkowice-Zdrój wniósł o jej uwzględnienie w całości, ze względu na zasadność przedstawionych zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2019, poz. 2325, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Przepis powyższy stosować należy wraz z art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. W myśl art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, a ogranicza się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa, sąd administracyjny uprawniony jest do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Warunkiem stwierdzenia nieważności uchwały jest zatem ustalenie, że doszło do istotnego naruszenia prawa, co ma miejsce w szczególności w przypadku naruszenia przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do ich podejmowania, naruszenia podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenia przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (vide Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny 2001/1-2, s. 102) . W ocenie Sądu postanowienia Regulaminu wskazane w skardze w sposób istotny naruszają przepisy prawa materialnego:

Ad. § 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Regulaminu.

Zgodnie z delegacją ustawową określoną w art. 4 ust. 2 pkt 1c u.c.p.g. rada gminy zastała upoważniona do określenia szczegółowych wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących m.in. uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. W przepisie § 7 ust. 1 Regulaminu Rada Gminy przyjęła, że obowiązkiem właścicieli nieruchomości jest uprzątnięcie błota, śniegu i lodu oraz innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż ich nieruchomości, bezpośrednio przy jej granicy, że właściciele nieruchomości obowiązek ten realizują poprzez usuwanie tych zanieczyszczeń i umieszczanie ich przy krawężniku chodnika od strony jezdni w sposób niepowodujący zakłóceń w ruchu pieszych lub pojazdów i, że obowiązek ten powinien być realizowany niezwłocznie.

W ocenie Sądu treść przytoczonego przepisu budzi wątpliwości co do zakresu jego zastosowania. Z jednej strony zawiera on bowiem powtórzenie unormowania objętego treścią art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g., z drugiej natomiast uzasadnione wydaje się być stanowisko, że odnosi się on do zachowania, o którym mowa w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., a który zobowiązuje właścicieli nieruchomości do uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości. W odróżnieniu od przepisu art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., delegacja zawarta w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g. dotyczy jedynie nieruchomości danego właściciela (w części służącej do użytku publicznego), a już nie położonego wzdłuż takiej nieruchomości chodnika. W kwestii zaś usuwania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych "wzdłuż nieruchomości" wypowiada się art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., a nie art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. nie reguluje więc kwestii powierzonych do uregulowania przez ustawodawcę radzie gminy, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g. tj. zachowania czystości i porządku na terenie nieruchomości danego właściciela, ale dotyczy obowiązków właściciela nieruchomości odnośnie terenu leżącego poza jego nieruchomością, tj. chodnika położonego wzdłuż nieruchomości, co oznacza że w zakresie tego obowiązku brak jest podstaw do jego powtarzania w Regulaminie. Skoro więc Rada Gminy w § 7 ust. 1 uchwały wskazała na uprzątanie określonych zanieczyszczeń z chodników położonych "wzdłuż nieruchomości", bezpośrednio przy jej granicy, to tym samym uzasadnionym jest stanowisko, że odniosła się ona w tym zakresie w rzeczywistości do terenu chodnika położonego poza nieruchomością, co odpowiada treści art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., a nie treści art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g., i w konsekwencji nie realizuje upoważnienia ustawowego określonego w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.c.p.g. Niemniej jednak, co należy wyraźnie podkreślić, przedmiotowy przepis jest, zdaniem Sądu, niejasny odnośnie określonego w nim obowiązku (i tym samym wyznaczonego sposobu jego wykonania) uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, bezpośrednio przy jej granicy, tj. czy dotyczy on terenu w obrębie nieruchomości czy poza nią, a także odnośnie sposobu wykonania określonego w nim obowiązku umieszczania usuniętych zanieczyszczeń przy krawężniku chodnika "od strony jezdni", w sytuacji uznania, że określony w nim obowiązek dotyczy terenu w obrębie nieruchomości. Ponadto niezgodne z prawem jest regulacja § 7 ust. 2 uchwały, w ramach której określone zostało, iż właściciele nieruchomości powinni określony w przepisie obowiązek realizować "niezwłocznie", ponieważ określenie częstotliwości, czasookresu wykonywania obowiązku nie zostało przewidziane w upoważnieniu określonym w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g., tak jak ma to miejsce w pkt 3 tego ustępu. W tym stanie rzeczy należało stwierdził nieważność całego § 7 ust. 1 i ust. 2 uchwały.

Jednocześnie regulacja wprowadzona w § 7 ust. 3 uchwały stanowi niewątpliwe nieuprawnione powtórzenie i modyfikację regulacji art. 4 ust. 2 pkt 1c oraz art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy. Regulamin może bowiem precyzować wyłącznie szczegółowe zasady dotyczące uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, zaś art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy zobowiązuje właścicieli nieruchomości do uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, wskazując że za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości i właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do uprzątnięcia chodnika, na którym jest dopuszczony płatny postój lub parkowanie pojazdów samochodowych. Przepis art. 4 ust. 2 pkt 1c ani art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy nie upoważnia bowiem do wskazania sposobu, w jakim ma być uprzątnięta nieruchomość wskazana w przepisie i miejsca gromadzenia uprzątniętych zanieczyszczeń oraz częstotliwości uprzątania (vide wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 22 października 2015r. w sprawie IV SA/Po 372/15, w Łodzi z dnia 29 października 2015r. w sprawie II SA/Łd 637/15, w Kielcach z dnia 27 lipca 2015r. w sprawie II SA/Ke 572/15, w Gliwicach z dnia 15 stycznia 2015 r. w sprawie II SA/Gl 1169/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Ad. § 17 ust. 1, ust. 2 pkt. 1 ust. 2 pkt. 2 Regulaminu.

W § 17 ust. 1 Regulaminu zobowiązano osoby utrzymujące zwierzęta domowe do nie pozostawiania ich bez dozoru – jeżeli zwierzę nie znajduje się w pomieszczeniu zamkniętym lub na terenie ogrodzonym w sposób uniemożliwiający samodzielne wydostanie się z niego. Zatem organ uchwałodawczy nałożył na osoby utrzymujące zwierzęta domowe obowiązek sprawowania właściwej opieki nad zwierzętami, w tym w szczególności niepozostawiania ich bez dozoru, jeżeli zwierzę nie znajduje się w pomieszczeniu zamkniętym lub na terenie ogrodzonym, co stanowi przekroczenie delegacji ustawowej art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. Regulacja ta stanowi również niezasadne powielenie materii uregulowanej w art. 10a ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2019 r. poz. 122 ze zm., dalej: ochr. zw.), zgodnie z którymi zabrania się puszczania psów bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela lub opiekuna. Zakaz ten nie dotyczy terenu prywatnego, jeżeli teren ten jest ogrodzony w sposób uniemożliwiający psu wyjście.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych wobec § 17 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Regulaminu, należy wskazać, że generalny i bezwarunkowy nakaz wyposażenia każdego psa w obrożę i wyprowadzania wszystkich psów na uwięzi (niezależnie od rasy, cech biologicznych, charakteru, wieku czy stanu zdrowia), a w przypadku ras uznawanych za agresywne - na smyczy i w kagańcu, może w określonych przypadkach prowadzić do sytuacji (działań) niehumanitarnych. Ponadto jak wszelkie ograniczenia praw jednostki, także ograniczenia uprawnień właścicieli psów bądź nałożenie na nich dodatkowych obowiązków, muszą być wprowadzane z poszanowaniem zasady proporcjonalności.

Postanowienia regulaminu czystości i porządku nie pozwalające na uwzględnienie specyficznych cech, sytuacji i wyjątków i tym samym niekiedy nadmierne, w rezultacie prowadzące do sankcji, mogą tę zasadę naruszać, tym bardziej gdy nakazane regulaminem środki ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia mogą być uznane za bardziej rygorystyczne niż środki przewidziane ustawami i innymi aktami prawa miejscowego.

Zauważyć należy, że w art. 77 ustawy z 20 maja 1971 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 821 ze zm.) Kodeksu wykroczeń, mówi się o niezachowaniu zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia, co nie jest tożsame z wymogiem trzymania psa na smyczy i w kagańcu. Ponadto, to z art. 10a ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochr. zw., wynika zakaz puszczania psów bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela lub opiekuna, co nie jest równoznaczne z bezwzględnym zakazem prowadzenia psa na smyczy.

Zakwestionowane postanowienia Regulaminu, zawarte w § 17 ust. 2 pkt 1 i 2 uchwały stanowią zatem niewątpliwie poważne ograniczenie uprawnień właścicieli zwierząt domowych (osób utrzymujących zwierzęta domowe). Tymczasem wszelkie ograniczenia praw jednostki, także ograniczenia właściciela zwierzęcia i nałożenie na niego dodatkowych obowiązków, muszą być wprowadzane z poszanowaniem zasady proporcjonalności (por. wyrok NSA z 13 września 2012 r., sygn. II OSK 1492/12). Postanowienia Regulaminu nie pozwalają na stwierdzenie, że wprowadzone w omawianych przepisach obowiązki dotyczące zwierząt pozostają w odpowiedniej proporcji do innych wartości, którym miałoby służyć ustanowienie przez radę gminy całkowitego zakazu wprowadzania wszelkich zwierząt na określone tereny użyteczności publicznej (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 marca 2018 r. o sygn. II SA/Bd 1273/17). Postanowienia regulaminu czystości i porządku niepozwalające na uwzględnienie specyficznych sytuacji i tym samym niekiedy nadmiernie ograniczające swobodę poruszania się zwierząt, mogą tę zasadę naruszać, zwłaszcza gdy nakazane regulaminem środki ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia mogą być uznane za bardziej rygorystyczne niż środki przewidziane ustawami, w tym ustawą o ochronie zwierząt i innymi aktami prawa miejscowego (vide: wyrok NSA z dnia 14 października 2014 r. w sprawie II OSK 2003/14; wyrok NSA z dnia 13 września 2012r. w sprawie II OSK 1492/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Ad § 17 ust 3 pkt. 1, 2 i 3 Regulaminu

W § 17 ust 3 Regulaminu zakazano osobom utrzymującym zwierzęta domowe wypuszczania psów bez dozoru poza teren nieruchomości stanowiącej własność właściciela zwierzęcia, a w budynkach wielorodzinnych poza obręb własnego mieszkania (pkt 1), zwalniania psów ze smyczy poza ogrodzeniem (pkt 2), wprowadzania zwierząt domowych na tereny przeznaczone na place gier i zabaw, piaskownic dla dzieci (pkt 3). Postanowienia te, zdaniem Sądu, stanowią przekroczenie delegacji ustawowej art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy. Poza tym przedmiotowa regulacja jest również niezasadnym powieleniem materii uregulowanej już w art. 10a ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013r. poz. 856 ze zm.), który odnosi się już do kwestii puszczania psów bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela lub opiekuna i dodatkowa regulacja owego zagadnienia nie znajduje podstaw w upoważnieniu ustawowym art. 4 ust. 2 pkt 6. Nadmienić również trzeba, że użycie przez uchwałodawcę gminnego zwrotu "poza ogrodzeniem" jest sformułowaniem dalece nieprecyzyjnym, mogącym wywoływać liczne wątpliwości interpretacyjne.

Ad. § 18 Regulaminu

Odnosząc się do ostatniego zarzutu Prokuratora, dotyczącego § 18 Regulaminu podnieść należy, że regulamin dotyczący utrzymania czystości nie jest aktem prawnym, w którym mogłyby być uregulowane zagadnienia związane ze sposobem postępowania z padłymi zwierzętami. W art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. przyznano gminom kompetencje jedynie w zakresie określania wymagań, dotyczących obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów - przeznaczonych do wspólnego użytku. Tymczasem materia postępowania z padłymi zwierzętami – czy szerzej zwłokami zwierzęcymi – zawarta jest w ustawie o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt z dnia 11 marca 2004 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1967).

Zgodnie z art. 2 pkt 26 tej ustawy przez zwłoki zwierzęce należy rozumieć zwierzęta padłe lub zabite w celu innym niż spożycie przez ludzi. Wobec tego w regulaminie, dotyczącym utrzymania porządku i czystości, nie powinny być ujmowane zagadnienia dotyczące sposobu postępowania z padłymi zwierzętami. Zauważyć trzeba, że powyższe kwestie reguluje nie tylko ustawa o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, ale również ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z dnia 5 grudnia 2008 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1239) – art. 22 ust. 1, który stanowi, że właściciel, posiadacz lub zarządzający nieruchomością, obowiązani są utrzymywać ją w należytym stanie higieniczno-sanitarnym w celu zapobieżenia zakażeniom lub chorobom zakaźnym, w tym usuwać padłe zwierzęta z nieruchomości. W związku z tym stwierdzić należy, że przyjęte uregulowania przez Radę Miejską w Goczałkowicach-Zdroju w § 18 zaskarżonej uchwały wykraczają poza upoważnienie ustawowe i odnoszą się do materii uregulowanej w innych aktach ustawowych.

Wskazane wyżej naruszenia prawa mają charakter istotny, co skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności Regulaminu w części dotkniętej opisanymi wadami (uchybieniami). Jednocześnie Sąd uznał, że mimo wyeliminowania wadliwych postanowień uchwała jest kompletna i wypełnia delegację ustawową, stąd nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności rzeczonego aktu w całości.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 147 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.