Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 marca 2026 r. sygn. akt I SA/Gl 802/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.S. na decyzję Ministra Przemysłu z dnia 2 kwietnia 2025 r. nr WRRP.0271.6.2025.MN w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości z tytułu opłaty zapasowej postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Gl 802/25, w ten sposób, że w sentencji postanowienia w wierszu szóstym od dołu, w miejsce oznaczenia organu "Ministra Energii" wpisać "Ministra Przemysłu" oraz w uzasadnieniu postanowienia w piątym wierszu od góry, w miejsce oznaczenia organu "Ministra Energii" wpisać "Ministra Przemysłu"; 2. oddalić zażalenie.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 30 marca 2026 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.S. (dalej przywoływany jako: "Skarżący", "Strona"), na decyzję Ministra Przemysłu z dnia 2 kwietnia 2025 r., nr WRRP.0271.6.2025.MN w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości z tytułu opłaty zapasowej.

W treści uzasadnienia WSA wskazał, że Skarżący pismem z 4 grudnia 2025 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podał, że 1 grudnia 2025 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku dokonał zajęć jego rachunków bankowych na łączną kwotę 270.917,96 zł. Zajęcia te w jego ocenie stanowiły "bezpośrednie zagrożenie dla zmaterializowania się znacznej i nieodwracalnej szkody". Nadto wskazał, że na rachunkach bankowych znajdują się środki potrzebne jemu oraz członkom jego rodziny do zaspokajania codziennych zobowiązań (media, żywność, opłaty za mieszkanie), a zajęcia rachunków bankowych uniemożliwiają mu funkcjonowanie na rynku. Skarżący powołał się także na złożenie w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz stwierdził, że zwrot wyegzekwowanych należności będzie skomplikowany i "niemożliwy do pełnego przeprowadzenia w dotychczasowy sposób". Podniósł także argumenty przeciwko samej decyzji. Do wniosku Skarżący dołączył wydruki zawiadomień z 1 grudnia 2025 r. o zajęciu przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku rachunków bankowych oraz stanowiące podstawę tych zajęć wydruki tytułów wykonawczych z 19 listopada 2025 r. nr [...] wystawionych przeciwko Skarżącemu na rzecz wierzyciela - Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych. Następnie postanowieniem z 18 lutego 2026 r. WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że ocena istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków na skutek wykonania zaskarżonej decyzji była niemożliwa, bowiem Skarżący nie zobrazował w pełni swojej sytuacji majątkowej. Postanowienie to nie zostało zaskarżone i stało się prawomocne z dniem 6 marca 2026 r. Dalej pismem z 11 marca 2026 r. Skarżący ponownie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podtrzymał przy tym argumentację zawartą w poprzednim wniosku, uzupełniając ją o opis swojej aktualnej sytuacji majątkowej. W tym kontekście wskazał, że jest zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy i otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 516 zł. Nadto jego źródłem utrzymania są przychody z najmu pomieszczenia na cele biurowe w wysokości 2750 zł miesięcznie. Nie jest właścicielem nieruchomości ani pojazdów mechanicznych. Współtworzy gospodarstwo domowe z żoną, która nie jest zatrudniona i osiąga dochód w wysokości około 4000 zł miesięcznie z najmu lokalu. Do wniosku dołączono kserokopie: umowy o pracę zawartej przez Skarżącego 1 kwietnia 2025 r. (Skarżącego zatrudniono na 1/8 etatu na stanowisku pełnomocnika zarządu ds. technicznych z wynagrodzeniem w kwocie 583,25 zł); zmiany warunków umowy o pracę z 1 stycznia 2026 r. poprzez określenie wysokości wynagrodzenia na kwotę 600,75 zł; zeznania podatkowego Skarżącego za 2024 r. (wykazano w nim jedynie dochód ze stosunku pracy w kwocie 2278,25 zł); umowy najmu lokalu użytkowego z 1 sierpnia 2025 r. (czynsz najmu określono na kwotę 2750 zł miesięcznie, jako formę jego płatności wskazano przelew na rachunek bankowy wskazany przez wynajmującego). Wobec powyższego WSA uznał, że wniosek Skarżącego w świetle przywołanych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem braki wniosku tak w zakresie zawartej w nim argumentacji, jak i dokumentów przedłożonych na jego poparcie nie dają podstaw do zastosowania w stosunku do strony instytucji ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu I instancji, przedłożone przez Skarżącego przy ponownym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dokumenty nie wnoszą nowych okoliczności do oceny jego wniosku. Skarżący konsekwentnie nie przedkłada wyciągów ze swoich rachunków bankowych, podczas gdy już w postanowieniu w przedmiocie prawa pomocy podkreślono, że wyciąg taki jest kluczowym dokumentem umożliwiającym zbadanie zdolności płatniczych wnioskodawcy. Również kwestia posiadanych udziałów w spółkach prawa handlowego nie została wyjaśniona. Zdaniem WSA, Skarżący sformułował jedynie ogólne twierdzenia dotyczące skutków wykonania zaskarżonej decyzji, a sprowadzające się do utraty możliwości dysponowania środkami zgromadzonymi na rachunkach bankowych. Sąd I instancji zauważył, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązuje zasada poszanowania minimum egzystencji, która wyłącza spod egzekucji zarówno niektóre składniki majątkowe, jak i określone kwoty świadczeń (zob. art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), a więc zajęcie rachunku bankowego w trybie egzekucji administracyjnej nie może spowodować nieodwracalnych skutków w postaci pozbawienia Skarżącego i jego najbliższych środków do życia i zabezpieczenia podstawowych potrzeb. Sąd I instancji zaznaczył również, że sama wysokość ciążącego na danym podmiocie zobowiązania podatkowego nie stanowi wystarczającej przesłanki do skorzystania z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

2. Skarżący wniósł zażalenie, zaskarżając postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy z zestawienia, stałych dochodów skarżącego uwzględniających m.in. minimalne wynagrodzenie czy czynsz najmu w kwocie ok. 2750 zł, z kwotą zajęcia egzekucyjnego wynoszącą ponad 270.000 zł, w sposób oczywisty wynika, że wykonanie decyzji doprowadzi do natychmiastowego paraliżu finansowego i życiowego Skarżącego;

2. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne zdeprecjonowanie przedstawionych dowodów jak m.in. umowa o pracę, umowa najmu czy zeznania podatkowe i uznanie ich za niewystarczające, wyłącznie z powodu braku wyciągów z rachunków bankowych, podczas gdy na obecnym etapie wykazane źródła dochodu jednoznacznie wskazują na brak obiektywnej możliwości jednorazowego uregulowania egzekwowanej kwoty bez znacznego utrudnienia w podstawach egzystencji jego i jego rodziny.

Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

3. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

4. Instytucja procesowa wstrzymania wykonania decyzji jest odstępstwem od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych i służyć ma stronie postępowania, chroniąc ją przed negatywnymi skutkami, jakie mogą powstać w wyniku wykonania rozstrzygnięcia. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, a więc Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., od których zaistnienia ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a wystąpieniem zagrożenia ziszczenia się przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja przedstawiona we wniosku powinna więc odnosić się do konkretnych okoliczności, pozwalających stwierdzić, czy są podstawy do jego uwzględnienia (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 375 i 379 oraz powołane tam orzecznictwo).

Ustawodawca uzależnił udzielenie ochrony tymczasowej od oceny okoliczności poszczególnych przypadków. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu (decyzji) w całości lub w części na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. musi zatem odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. np. postanowienia NSA z 1 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 174/19; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 856/19). Strona powinna przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest wystarczające złożenie samego wniosku z przytoczeniem w jego uzasadnieniu w sposób lapidarny okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (np. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FZ 102/20), samo bowiem powołanie określonych twierdzeń na okoliczności związane z sytuacją materialną skarżącego nie jest wystarczające do uznania, że wniosek spełnia przesłanki zawarte w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienia NSA: z 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09). Sąd musi dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami pozwalającymi na zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania, która stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń stron oznaczałoby w praktyce, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu, bez względu na faktyczne okoliczności sprawy (por. np. postanowienia NSA z 23 marca 2020 r., sygn. akt II FZ 131/20; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 882/19).

5. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż Skarżący nie przedstawił wszystkich okoliczności dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej, aby można było ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał wprawdzie, jaki dochód uzyskuje on i jego żona oraz z jakich źródeł, a także podkreślił, że nie ma "majątku w postaci nieruchomości, pojazdów itp.", to jednak okoliczności te nie obrazują w całości jego sytuacji majątkowej. Skarżący nie przedstawił bowiem wyciągów z rachunków bankowych, które to mogłyby przedstawić jego rzeczywistą sytuację finansową (z całą pewnością nie czyni tego zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu za rok podatkowy 2024), nie wskazał, czy posiada oszczędności, a także nie wyjaśnił, jak trafnie zauważył WSA, kwestii posiadanych przez siebie udziałów w spółkach prawa handlowego.

6. Należy również zauważyć, że każde wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnych jest uciążliwe i stanowi uszczerbek w budżecie jej adresata, jednak nie oznacza to automatycznie, że zapłata należności, także w trybie egzekucyjnym, będzie za każdym razem powodować powstanie po stronie podmiotu wnoszącego skargę znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sama dolegliwość, czy wysokość ciążącego na danym podmiocie zobowiązania nie stanowi wystarczającej przesłanki do skorzystania z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Konieczność zapłaty egzekwowanego świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku dłużnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Poza tym ewentualna szkoda powstała z tytułu wykonania świadczenia publicznoprawnego ma charakter restytucyjny, ponieważ wiąże się ze świadczeniem pieniężnym, które ze swej natury jest świadczeniem odwracalnym. Oznacza to, że w razie ewentualnego prawomocnego uwzględnienia skargi, po merytorycznym rozpoznaniu sprawy, jeśli strona poniesie szkodę z powodu niezgodnego z prawem działania organu, ma roszczenie o jej naprawienie.

7. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje również, że kwota zobowiązań finansowych Skarżącego jest znaczna, to jednak fakt ten automatycznie nie może prowadzić do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. W dalszym ciągu, aby zastosować w sprawie art. 61 § 3 p.p.s.a. trzeba wziąć pod uwagę, jak wskazano powyżej, aktualną sytuację finansową Strony. Z kolei brak przedstawienia przez Skarżącego swoje rzeczywistej sytuacji, pomimo że WSA już w postanowieniu z 18 lutego 2026 r. na okoliczność tą zwracał uwagę, musi prowadzić do wniosku, że warunki wskazane w ww. przepisie nie zostały spełnione.

8. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Przywołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl