Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi D.S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia D. S. uchylił postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że w sytuacji, gdy policjant, któremu wypłacono należny - na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 161) - ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe, niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 tej ustawy, żąda ponownego jego ustalenia, składając wniosek o ponowne obliczenie i wypłatę tego ekwiwalentu, właściwy do rozpatrzenia takiego wniosku jest ostatni przełożony w sprawach osobowych.

Podał, że D. S. został zwolniony ze służby w Policji przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] i to ten organ ustalał uprawnienie zwalnianego policjanta do ekwiwalentu. W ocenie organu, nie ma znaczenia, że wypłaty danego świadczenia pieniężnego w dotychczasowej wysokości dokonano ze środków finansowych, których dysponentem był Komendant Wojewódzki Policji w [...].

Organ II instancji uznał, że na gruncie przedmiotowej sprawy nie jest uprawniony do orzekania co do istoty sprawy, gdyż oznaczałoby to prowadzenie postępowania mimo braku właściwości organu. Niedopuszczalnym także byłoby przekazanie niniejszej sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a. Ponadto, brak jest również podstaw do umorzenia postępowania I instancji. Umorzenie postępowania ma bowiem miejsce wówczas, gdy postępowanie zostało wszczęte i stało się bezprzedmiotowe. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie postępowanie nie zostało w ogóle wszczęte, a organ rozpoznający sprawę w I instancji był niewłaściwy do jej rozpoznania.

Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie, zastosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. sprowadza się jedynie do uchylenia przez organ II instancji postanowienia organu I instancji.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] powinien więc zbadać swoją właściwość przed przystąpieniem do rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r.. a w przypadku stwierdzenia swojej niewłaściwości, przekazać przedmiotowy wniosek zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. organowi właściwemu, tj. Komendantowi Miejskiemu Policji w [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. S. zakwestionował postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] i wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa sądowego w wysokości 480,00 złotych.

Skarżący wskazał na naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. i następne poprzez wydanie rozstrzygnięcie nie przewidzianego w przepisach k.p.a. Nie zgadza się ze stanowiskiem Komendanta Głównego Policji, że organem, że właściwym do rozpoznania sprawy był Komendant Miejski Policji w [...], skoro jednocześnie organ przyznaje, że dysponentem tychże środków pozostał Komendant Wojewódzki Policji w [...]. Jego zdaniem, oczywiste w tym zakresie jest, iż skoro decyzję finansową w powyższym zakresie podejmuje Komendant Wojewódzki Policji w [...] - to wyłącznie ten organ uprawniony jest do procedowania sprawy. Zwrócił również uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 9 października 2019 r. sygn. akt III SAB/Gl 231/19, zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do wydania decyzji w terminie 30 dni, od dnia doręczenia akt sądowych w zakresie przedmiotowego wniosku. Wyrok ten dotychczas nie został przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wykonany.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o wniósł o jej oddalenie.

Organ zaznaczył, że postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. zostało uchylone, gdyż organ ten naruszył przepisy o właściwości. Organem właściwym ds. ustalenia prawa do ekwiwalentu z 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji jest ten organ - komendant, który zwalniał policjanta ze służby (notatka z przebiegu służby). Kwestia wykonania samej czynności wypłaty jest wtórna. Organem właściwym w niniejszej sprawie był Komendant Miejski Policji w [...]. Komendant Główny Policji rozpoznając zażalenie na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zobowiązany był uchylić zaskarżone postanowienie. Natomiast, Komendant Wojewódzki Policji w [...] powinien był przekazać wniosek skarżącego do rozpoznania Komendantowi Miejskiemu Policji w [...]. Przy stwierdzeniu przez organ odwoławczy naruszenia przez organ I instancji przepisów dotyczących właściwości można zastosować dyspozycję art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie ograniczającym się do uchylenia kontrolowanego aktu.

Zaznaczył, że wypłaty należności określonych w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji dokonuje komórka finansowa komendy wojewódzkiej Policji, jednakże czyni to na podstawie ustaleń właściwego organu, który określa, czy i w jakiej wysokości zwalnianemu policjantowi takie należności przysługują. Komenda wojewódzka Policji jest tylko płatnikiem należności wynikających z faktu ustania stosunku służbowego policjanta, który pozostawał w podległości służbowej w stosunku do komendanta miejskiego lub powiatowego Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd, dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem kryterium legalności, czyli zgodności z prawem określonym w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) stwierdził, że przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu.

Komendant Główny Policji prawidłowo bowiem przyjął, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie był właściwy do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r. o ponowne obliczenie i wypłatę ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 z późn. zm.).

Kwestię właściwości organów w sprawach osobowych reguluje art. 32 ust. 1 – 2 ustawy o Policji. Do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Organ właściwy do mianowania funkcjonariusza pozostaje właściwy do ustalenia w formie decyzji administracyjnej jego uposażenia oraz podejmowania innych decyzji związanych z uposażeniem. Wobec braku innych uregulowań te same organy w tej samej formie właściwe są również do rozstrzygania w przedmiocie innych świadczeń finansowych funkcjonariuszy Policji.

Wniosek o ponowne przeliczenie i dopłatę (wyrównanie) świadczeń pieniężnych złożony przez byłego policjanta powinien zostać załatwiony przez przełożonego właściwego do spraw osobowych ustalonego według ostatniego miejsca pełnienia służby, a w niniejszej sprawie organem właściwym jest Komendant Miejski Policji w [...], stosownie do art. 6f ustawy o Policji.

W przypadku braku właściwości, Komendant Wojewódzki Policji w [...] Policji, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., powinien przekazać wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r. według właściwości Komendantowi Miejskiemu Policji w [...], jako organowi właściwemu w sprawie, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., stanowiącym podstawę zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

Mimo, iż Komendant Główny Policji, wydając zaskarżone postanowienie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., ograniczył się jedynie do uchylenia zaskarżonego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z powodu naruszenia przepisów o właściwości i nie umorzył jednocześnie postępowania prowadzonego w tej sprawie przed organem I instancji, to Sąd uznał, że to naruszenie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Należy mieć bowiem na uwadze, że organ odwoławczy, uchylając rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i umarzając prowadzone przez ten organ postępowanie, nie może zawrzeć w swym rozstrzygnięciu elementu w postaci przekazania wniosku według właściwości (art. 65 § 1 k.p.a.), ponieważ przekazanie nie jest składnikiem rozstrzygnięcia organu odwoławczego, a stanowi odrębny akt prawny.

Jeśli zaś chodzi o powołany w skardze prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 października 2019 r. sygn. akt III SAB/Gl 231/19, to należy stwierdzić, że orzeczeniem tym rozstrzygnięto kwestę bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r. na dzień 9 października 2019 r. Natomiast Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie w dniu [...] grudnia 2019 r., które w wyniku rozpoznania zażalenia, Komendant Główny Policji uchylił postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. Tak, więc na obecnym etapie przedmiotowej sprawy nie można skutecznie powoływać na ww. wyrok, jako przesądzający kwestię właściwości organu w sprawie dotyczącej ponownego naliczenia i wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego inicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.