Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 225/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 14 grudnia 2022 r., nr SKO.4161.58.22 w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 17 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 225/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej "WSA"), po rozpoznaniu wniosku J. L., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z [...] grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 2 MW w S.

W uzasadnieniu orzeczenia WSA wskazano, że Wnioskodawca swoją argumentacją nie wykazał na czym konkretnie miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, tj. wystąpienia przesłanek uregulowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 86f ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu I instancji twierdzenia Skarżącego sprowadzają się w zasadzie do argumentów dotyczących wadliwości zaskarżonej decyzji. Natomiast mając na uwadze przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. skarżący wskazał jedynie, że wiatrak został wybudowany i pracuje bez obligatoryjnych badań. Taka lakoniczna argumentacja nie wskazuje, ani nawet nie uprawdopodabnia przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej.

Pismem z 3 kwietnia 2023 r., Skarżący wywiódł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 17 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 225/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że inwestycja obejmująca wiatrak na działce nr [...] (podobnie jak pozostałe 3 wiatraki, na działkach [...], które wraz z wiatrakiem na działce [...] stanowią jedną farmę wiatrową), została w całości zrealizowana pomimo braku decyzji środowiskowej, co nie wymaga dodatkowego szczególnego dowodzenia, ponieważ fakt ten jest znany z akt. Zdaniem Wnioskodawcy, niewstrzymanie wykonania decyzji grozi niepowetowaną i trudną do usunięcia szkodą w środowisku, bowiem wiatrak został wybudowany i pracuje bez obligatoryjnych badań. Decyzja SKO w swej treści jest ponadto pozorna, bowiem ustala warunki środowiskowe przedsięwzięcia tak jakby go nie było, właśnie było planowane.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie, mimo w części błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Stosownie zaś do treści art. 86f ust. 1 ustawy ooś do skargi na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach stosuje się przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., z tym że przez trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w tym przepisie, rozumie się następstwa wynikające z podjęcia realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wydano zaskarżoną decyzję.

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zaskarżona decyzja dotyczy przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 2 MW. Inwestycja ta została już zrealizowana na warunkach określonych w decyzji Burmistrza S. z [...] kwietnia 2009 r., [...], której to nieważność stwierdziło SKO decyzją z [...] sierpnia 2017 r., [...]. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja SKO z [...] grudnia 2022 r., [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji wydane zostały w toku ponownego rozpoznania wniosku o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia na skutek prawomocnego i ostatecznego stwierdzenia nieważności decyzji z Burmistrza S. z [...] kwietnia 2009 r. Oznacza to, że określa ona warunki środowiskowe dla zrealizowanej już inwestycji.

Tym samym oznacza to, że oceniany przez Sąd I instancji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł być merytorycznie rozpatrywany względem przesłanek określonych w art. 86f ust. 1 ustawy ooś w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. pod względem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia następstwa wynikające z podjęcia realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wydano zaskarżoną decyzję. W postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie ocenia czy zaskarżona decyzja jest wadliwa i należy ją wyeliminować z obrotu prawnego, lecz czy wykonanie tej ostatecznej decyzji przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego może spowodować znaczną szkodę lub doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku w którym decyzja zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zaznaczyć należy, że "wykonanie" tej ostatecznej decyzji przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego nie może spowodować negatywnych następstw stanowiących podstawę udzielenia ochrony tymczasowej, skoro skutki "wykonania" decyzji środowiskowej, tj. przeprowadzenie i zakończenie inwestycji, zrealizowały się jeszcze na długo przed wszczęciem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. W tym zakresie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji określającej następczo środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia jest na gruncie niniejszej sprawy nie tylko wewnętrznie sprzeczny, ale sui generis bezprzedmiotowy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.