Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie: WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2005r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2004r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] listopada 2004r. cofającą Panu R. N. pozwolenie na broń palną myśliwską.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 kpa oraz 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.).

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

W dniu [...] października 2004r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia Panu R. N. pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na toczące się przeciwko niemu postępowania karne.

Ustalił, że Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem z dnia [...] marca 2004r. w sprawie sygn. akt [...] warunkowo umorzył prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne dotyczące dokonania odstrzału zająca szaraka podczas polowania zbiorowego mimo trwającego okresu ochronnego, czyli popełnienia przez przestępstwa z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995r. Prawo Łowieckie – wyznaczając okres próby na 1 rok oraz orzekając świadczenie pieniężne w wysokości 500 zł.

Z kolei Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem z dnia [...] października 2004r. w sprawie sygn. akt [...] warunkowo umorzył postępowanie karne dotyczące popełnienia przez stronę przestępstwa z art.191 § 2 kk i art.13 § 1 kk w związku z art. 191 § 2 kk ustalając w wyroku, że działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, używając gróźb uszkodzenia ciała oraz przemocy w postaci szarpania za odzież i popychania na meble – w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności w kwocie 44 700 doprowadzili S. W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez zawarcie z nim umowy dzierżawy na pojazd marki [...] oraz usiłowali doprowadzić tego samego mężczyznę do spisania umowy dzierżawy na pojazd marki [...], lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na oświadczenie pokrzywdzonego o zajęciu tego pojazdu przez komornika, a także używali gróźb pozbawienia życia tego mężczyzny. Sąd wyznaczył dwuletni okres próby oraz orzekł świadczenie pieniężne w wysokości 200 zł.

Komendant [...] Policji w [...] uznał, iż fakty te kwalifikują stronę do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W konsekwencji decyzją z dnia [...].11.2004r. Nr [...] cofnął stronie pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

W odwołaniu od decyzji Pan N. wniósł o uchylenie decyzji podnosząc, że organy Policji nie wzięły pod uwagę faktu, iż obydwa postępowania karne zostały warunkowo umorzone, w konsekwencji czego błędnie przyjęły, iż należy on do osób nieprzestrzegających obowiązujących norm prawa. Nie zgodził się oceną, iż należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a nawet przeciwnie - swoją postawą i zachowaniem udowodnił, iż jest osobą, względem której nie ma konieczności prowadzenia postępowania karnego. Jest ponadto osobą odpowiedzialną, uczciwą, której właściwości i warunki osobiste uzasadniają przekonanie, że broni palnej myśliwskiej używać będzie jedynie w celu polowania.

Organ II instancji nie podzielił argumentów odwołania, potwierdzając zasadność decyzji Komendanta [...] Policji w [...]. Wskazał, iż instytucja warunkowego umorzenia postępowania polega na tym, że mimo stwierdzenia popełnienia przez sprawcę przestępstwa, postępowanie przeciwko niemu zostaje umorzone pod pewnymi warunkami. Istotnym z nich jest wymóg braku wątpliwości, m.in., co do winy sprawcy i okoliczności popełnienia przestępstwa. Warunkowe umorzenie łączy się bowiem z pewnymi dolegliwościami i nie do przyjęcia jest, aby spotkały one człowieka niewinnego.

W przedmiotowej sprawie nie ulega żadnej wątpliwości, że Pan N. popełnił obydwa przestępstwa i nie podzielił poglądu jego pełnomocnika, że jest on osobą uczciwą, a broni myśliwskiej będzie używać jedynie w celu polowania. Podkreślił, że jedno z przestępstw miało ścisły związek z myślistwem. Wyroki zostały wydane przez niezawisły sąd i nie ocena ich zasadności jest przedmiotem postępowania administracyjnego, a brak wątpliwości co do tego, że czyny zostały popełnione i jakkolwiek postępowania zostały warunkowo umorzone, to wynika z nich, że odwołujący jest osobą rażąco lekceważącą porządek prawny, nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i posługiwania się bronią, a zatem zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem porządku publicznego.

Wskazał, że w razie uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji istnieje obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń osobie, której obawa ta dotyczy.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan R. N. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając identycznie jak w odwołaniu, przede wszystkim błędne przyjęcie założenia, iż wyroki sądu stanowią podstawę do stwierdzenia, iż należy do osób nie przestrzegających obowiązujących norm prawa. W jego ocenie stwierdzenia takiego mógłby dokonać jedynie sąd w oparciu o przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe, na podstawie którego organa wymiaru sprawiedliwości, zgodnie z normą zawartą w art. 7 Kodeksu postępowania karnego, kształtują swe przekonanie o winie bądź braku winy oskarżonego, a w sprawach nie toczyło się żadne postępowanie dowodowe.

Wywodził, że swoją postawą i zachowaniem udowodnił, iż jest osobą względem której nie ma konieczności prowadzenia postępowania karnego, gdyż zachodzą przesłanki do jego warunkowego umorzenia. I to oba, niezależne od siebie sądy, na podstawie art. 66 Kodeksu karnego jednoznacznie uznały, iż właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia R. N. uzasadniają przypuszczenie, iż pomimo umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Identyczne stanowiska sądów stoją zatem w sprzeczności z zawartym w skarżonej decyzji stwierdzeniu, iż Pan R. N. nie daje swoim zachowaniem rękojmi przestrzegania przepisów prawa i porządku publicznego.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt. 2, w związku z art.15 ust. 1 pkt. 6 cytowanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. W jego ocenie żadna z wymienionych przesłanek nie ma zastosowania, skoro toczące się postępowania zostały warunkowo umorzone, czyli sądy te uznały go tym samym za osobę, której właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, iż pomimo umorzenia postępowania będzie ona przestrzegać porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

Skoro postępowanie za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, o czyn z art. 191 § 2 k.k. zostało także warunkowo umorzone, to zgodnie z obowiązującym prawem, nie zostało mu przypisane popełnienie przedmiotowego czynu i nie został także skazany prawomocnym orzeczeniem sądu. Obecnie względem niego nie toczy się żadne postępowanie karne, jest osobą odpowiedzialną, uczciwą, a jego właściwości i warunki osobiste uzasadniają przekonanie, że broni palnej myśliwskiej używać będzie jedynie w celu polowania na zwierzynę.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wywodził w motywach uzasadnienia swojego stanowiska, że pozwolenie na broń jest uprawnieniem szczególnym, dostęp do niego reglamentują przepisy ustawy o broni i amunicji. Oznacza to, że nie każda osoba musi je uzyskać. Od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej postawy, a skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, co dyskwalifikuje go jako osobę mogącą posiadać pozwolenie na broń. Ocena organu oparta została o zebrany w sprawie administracyjnej materiał dowodowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz.U.02.153.1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U.02.153.1270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialną podstawę orzekania regulują przepisy wskazane w zaskarżonej decyzji - art. 18 ust.1 pkt.2 w zw. z art.15 ust.1 pkt.6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z powołanym wyżej pierwszym przepisem art. 18 ust.1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt.6.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 wyznacza generalną zasadę, jako pierwszą przesłankę stanowiąc, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a dodatkowo wprowadza drugą przesłankę obejmującą krąg osób w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Nie ulega wątpliwości - z treści zaskarżonych decyzji, że organ powołał się na pierwszą z tych przesłanek, dokonując oceny postawy skarżącego (co do istnienia obawy) - w kontekście czynów jakich dopuścił się w sprawach objętych wymienionymi wyrokami.

I oczywistym jest, że ocena dokonana przez uprawniony organ administracji nie opiera się na ocenie Pana N. jako oskarżonego, dokonanej przez sąd w postępowaniu karnym – niejako na potrzeby spełniania warunków do warunkowego umorzenia.

Sąd nie podziela zarzutu skarżącego, co do błędnej oceny stanu faktycznego i prawnego i nie podziela entuzjazmu z jakim gloryfikuje swoją osobę, poprzez sam fakt, że przeciwko niemu nie ma konieczności prowadzenia postępowania karnego.

Całkowicie chybione jest wywodzenie, że z samego faktu umorzenia obu postępowań karnych nie można wywieźć przekonania o jego winie co do faktu popełnienia czynów objętych wyrokami umarzającymi warunkowo postępowanie, z tego względu, że w tych sprawach nie toczyło się postępowanie dowodowe.

Pogląd skarżącego w tej mierze jest sprzeczny z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem, iż warunkowe umorzenie postępowania jest immanentnie związane ze stwierdzeniem winy. Jest bowiem oczywiste, że dokonanie oceny czy wina jest znaczna, czy też nie jest znaczna wymaga pierwotnego uznania, że sprawca czynu zabronionego w ogóle ponosi winę (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2002.01.09, III KKN303/00, Prok. i Pr. 2003/2/3).

Podkreślenia wymaga, że naruszenie obowiązujących norm prawnych nie było jednorazowym epizodem, który w ocenie postawy skarżącego mógłby nie mieć szczególnego znaczenia. Oba czyny miały miejsce w 2003r.

Odnosząc się do zarzutów dokonania błędnej oceny zaistniałych faktów podnieść należy, że zarzucone czyny zawarte są i opisane w sentencjach prawomocnych wyroków. Tak ustalone okoliczności – co do popełnienia czynu - stanowią o dokonaniu przez organ prawidłowej oceny istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez organ uprawniony do cofnięcia zezwolenia na posiadanie broni.

Podnieść należy i zwrócić uwagę na to, jaki jest charakter norm prawnych, które naruszył skarżący: pierwsza z nich jest przedmiotowo ściśle związana z cofniętym zezwoleniem: dokonanie odstrzału zająca szaraka mimo trwającego okresu ochronnego, a druga za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Fakty stanowiące o tego rodzaju zachowaniu - jako bezsporne - podlegały ocenie organu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał w swoich wyrokach, że skłonność do (...) awantur, nadmierna porywczość dyskwalifikują posiadacza broni i urealniają obawę, że może jej użyć w celach sprzecznych z porządkiem publicznym ( np. wyrok NSA w Warszawie z dnia 2003.01.14, III SA 1173/01, LEX nr 126764).

Wbrew twierdzeniu skarżącego stanowiska sądów nie stoją w sprzeczności z oceną Pana N. Ocena sądów dokonywana była na potrzeby spełniania przez oskarżonego przesłanek do warunkowego umorzenia postępowania karnego, natomiast ocena organów Policji miała odpowiedzieć na pytanie, czy taka osoba może być posiadaczem broni palnej. W okolicznościach zebranego przez organ materiału dowodowego trudno podzielić pogląd, że Skarżący jest osobą wiarygodną, a broni myśliwskiej będzie używać jedynie w celu polowania. Nawet jeśli weźmie się tylko pod uwagę, iż jedno z przestępstw miało ścisły związek z myślistwem.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.