Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi G. G. R. na zarządzenie Burmistrza Miasta G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zasad przyznawania wyróżnień i nagród Burmistrza za osiągnięcia w dziedzinie sportu postanawia 1/ odrzucić skargę; 2/ zwrócić stronie skarżącej kwotę 300 zł (trzysta złotych), tytułem uiszczonego wpisu od skargi. WSA/post.1 – sentencja postanowienia

W dniu 15 grudnia 2025 r. Burmistrz Miasta Giżycka wydał zarządzenie nr 412/2025 w sprawie ustalenia zasad przyznawania wyróżnień i nagród Burmistrza

za osiągnięcia w dziedzinie sportu. Zarządzenie zostało wydana na podstawie art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 – u.s.g.) i § 10-13 uchwały nr V/20/10 Rady Miejskiej w Giżycku z dnia 29 grudnia 2010 r. w sprawie stypendiów sportowych dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym oraz w sprawie przyznawania nagród sportowcom, trenerom i działaczom sportowym, zmienionej uchwalą nr XXXIX/98/2013 Rady Miejskiej w Giżycku z dnia 19 grudnia 2013 r.

Pismem z 28 stycznia 2026 r. skargę na powyższe zarządzenie wniosła G.R. (skarżąca) zaskarżając je w części § 1 pkt 2a, w zakresie w jakim powyższa regulacja nierówno traktuje zawodników sportowych. Zarządzeniu, w powyższym zakresie, zarzucono naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa gwarantowaną w art. 32 Konstytucji RP, podczas gdy § 1 pkt 2a powyższej regulacji nakłada na zawodnika posiadającego licencję sportową obowiązek potwierdzenia "uzyskanego wyniku sportowego przez dokument właściwego związku sportowego lub organizatora imprezy’’ to § 1 pkt 2b w odniesieniu do zawodnika nieposiadąjącego licencji sportowej, jakiegokolwiek wymogu udokumentowania wyniku sportowego już nie stosuje. Takie zróżnicowanie sytuacji prawnej zawodników jest dyskryminujące. Tym bardziej, że zgodnie z art. 13 ustawy o sporcie, prawo do organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski mają wyłącznie polskie związki sportowe. Te z kolei, niezależnie od obowiązujących w nich regulaminów i kwalifikacji, wymagają od uczestników Mistrzostw Polski stosownych licencji. Sprawdzenie wyniku sportowego wywalczonego przez zawodnika w systemie rywalizacji odbywającej się na podstawie ustawy o sporcie jest więc powszechnie dostępne. Natomiast niedostępne, niedookreślone, ewentualnie budzące wątpliwości mogą być wszelkie wyniki "sportowe" zdobywane poza tym systemem, tj. poza ustawą o sporcie. Wskazując na powyższe wniesiono o stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa zarządzenia w części § 1 pkt 2a, tj. w zakresie w jakim przewiduje obowiązek dokumentowania wyniku sportowego przez właściwy związek sportowy lub organizatora imprezy przez zawodnika sportowego posiadającego licencję.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi podstawa do jej odrzucenia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim unormowaniem szczególnym jest art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Z powyższych przepisów wynika, że niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, prowadzi do wniosku, że skarżący nie ma legitymacji procesowej (skargowej) do zaskarżenia zarządzenia (uchwały), co z kolei skutkuje odrzuceniem takiej skargi.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem. O istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa powszechnie obowiązującego, zaś o dopuszczalności skargi przesądza wykazanie przez stronę naruszenia zaskarżonym aktem konkretnej normy prawnej, wpływającej negatywnie na jej sytuację prawną.

Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę na wskazane akty prawne musi być bezpośredni, indywidualny, realny i aktualny oraz wynikać z normy prawa kształtującej sytuację prawną tego podmiotu, a zatem odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego dany akt i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który występuje, gdy podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego czy procesowego dotyczącego jego sytuacji prawnej.

Z kolei naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługujące podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący.

W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które sąd w pełni podziela, przyjmuje się, że podmiot skarżący uchwałę czy też zarządzenie organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżonym aktem. U podstaw legitymacji skargowej, wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. leży aktualny interes prawny. Podstawą zaskarżenia jest bowiem niezgodność uchwały (zarządzenia) z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy. Powyższym zagadnieniem dwukrotnie zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroków z dnia 4 listopada 2003 r. (sygn. akt SK 30/02) i z dnia 16 września 2008 r. (sygn. akt SK 76/06) podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał (zarządzeń) na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Podkreśla się również, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu.

Zaznaczyć również należy, że w wyroku z 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała (zarządzenie), naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1928/04, wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt OSK 476/04, publ. CBOSA).

Należy zatem wyjaśnić, że do wniesienia skargi opartej o art. 101 ust. 1 u.s.g. nie legitymuje sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani stan zagrożenia interesu prawnego. Przy korzystaniu z tego przepisu należy bowiem wykazać już dokonane, a nie tylko ewentualnie zagrażające, naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę kwestionowanym aktem. Zdarzenia przyszłe i niepewne nie mogą bowiem przesądzać o przyznaniu skarżącemu legitymacji do wniesienia skargi. Istotne jest również, że interes prawny musi dotyczyć konkretnej, indywidualnej sytuacji prawnej danej osoby (podmiotu). Oznacza to, że naruszenia interesu prawnego nie można wywodzić z ogólnych wartości, czy zasad prawa. Podkreślenia przy tym wymaga, że w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. dopiero naruszenie interesu prawnego otwiera drogę do merytorycznej oceny zarzutów zawartych w skardze (zob. wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, publ. CBOSA).

Burmistrz wydał sporne zarządzenie m.in. na podstawie uchwały nr V/20/10 Rady Miejskiej w Giżycku z dnia 29 grudnia 2010 r. w sprawie stypendiów sportowych dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym oraz w sprawie przyznawania nagród sportowcom, trenerom i działaczom sportowym. Z kolei uchwała ta została podjęta na podstawie art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2026 r. poz. 95). Zgodnie z powołanym art. 31: Jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe (ust. 1). Stypendia lub nagrody dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetu tych jednostek (ust. 2). Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy.

Z literalnego brzmienia odnośnych przepisów, a także z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że beneficjentami stypendiów, nagród i wyróżnień mogą być tylko osoby fizyczne (zawodnicy, trenerzy, działacze), a nie jednostki organizacyjne. Zaskarżona zarządzenie w § 1 również wskazuje jako swoich adresatów osoby fizyczne (zawodnicy, trenerzy, działacze) oraz zespoły sportowych gier zespołowych. G.R. jest jednostką organizacyjną, a zatem nie jest zawodnikiem, trenerem, działaczem, zespołem sportowych gier zespołowych. Z załączonego do skargi zaświadczenia z 24 kwietnia 2025 r. wynika, że skarżąca uzyskała osobowość prawną z chwilą wpisania jej do rejestru uczniowskich klubów sportowych. Skarżąca – co trzeba podkreślić – w świetle przepisów ustawy o sporcie nie może być beneficjentem świadczeń objętych zaskarżonym zarządzeniem. Zaskarżone zarządzenie nie narusza zatem interesu prawnego skarżącej.

Zauważyć dodatkowo trzeba, że G.R. nie była też uprawniona do założenia skargi jako jednostka organizacyjna w sprawie dotyczącej interesów prawnych innych osób (art. 50 § 1 in fine p.p.s.a.). Legitymacja skargowa jednostki organizacyjnej jest w takim przypadku uzależniona od jej udziału w postępowaniu administracyjnym. Udział ten jest zaś możliwy tylko w postępowaniach administracyjnych uregulowanych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i ordynacji podatkowej, w których wydawane są zaskarżalne do sądu administracyjnego akty, jakimi są decyzje i postanowienia. Legitymacja skargowa jest zatem a limine wykluczona w odniesieniu do aktów, które nie są wspomnianymi postępowaniami administracyjnymi poprzedzone (por. T. Woś, w: T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 426).

W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.