Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 1584/25 w sprawie ze skargi W. M. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia 25 listopada 2020 r. nr DZP-II.604.97.2020 w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego na rzecz W. M. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 1 sierpnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1584/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tj.: Dz.U. z 2026 r. poz. 147, dalej: "p.p.s.a.") po rozpoznaniu skargi W. M. (dalej powoływana jako skarżąca), na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia 25 listopada 2020 r. nr DZP-II.604.97.2020 w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego uchylił zaskarżoną uchwałę oraz zasądził od Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego na rzecz skarżącej W. M. kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym.

Uchwałą z 23 lipca 2020 r., nr 46/2020 Komisja Egzaminacyjna I stopnia stwierdziła, że skarżąca uzyskała wynik negatywny z egzaminu. Z uzasadnienia uchwały wynika, że zdająca za rozwiązanie zadań: z zakresu prawa karnego otrzymała ocenę dostateczną, z zakresu prawa cywilnego – ocenę dostateczną, z zakresu prawa gospodarczego – ocenę niedostateczną, z zakresu prawa administracyjnego – ocenę dostateczną, z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki – ocenę dostateczną. Powołując się na treść art. 78f ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2019 r. poz. 1513 ze zm., dalej jako: "ustawa Prawo o adwokaturze"), który to przepis określa, że pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu otrzymał ocenę pozytywną, organ I instancji wskazał, iż zdająca uzyskała wynik negatywny z egzaminu.

Skarżąca wniosła odwołanie od uchwały organu I instancji, kwestionując ocenę uzyskaną z pracy z zakresu prawa gospodarczego.

Komisja II stopnia uchwałą z 25 listopada 2020 r. nr DZP-II.604.97.2020 utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. W uzasadnieniu Komisja wskazała, że egzaminatorzy ocenili jednolicie opracowane przez zdającą rozwiązanie z zakresu prawa gospodarczego, w kontekście przesłanek przewidzianych przez art. 78e ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze, na ocenę niedostateczną. Organ wskazał, że ta część egzaminu adwokackiego polegała na sporządzeniu umowy spółki jawnej, w ramach świadczenia pomocy prawnej na rzecz spółki z o.o., zgodnie z podanymi założeniami. Uchybienia popełnione przez zdającą zostały wykazane w 22 punktach w uzasadnieniu uchwały, w ten sposób, że po wskazaniu błędu następowało jego omówienie, wskazanie prawidłowego rozwiązania, podanie podstawy prawnej oraz w razie potrzeby przytoczenie poglądu doktryny i orzecznictwa (v. k. 11 – 17 zaskarżonej uchwały). Dokonując podsumowania wskazanych błędów organ uznał, że przedstawionych w zadaniu egzaminacyjnym problemów zdająca nie rozwiązała w sposób prawidłowy w istotnej ich części. Niezasadne było twierdzenie o elementach umowy "bezspornie" prawidłowych, gdyż egzaminatorzy część z nich również zakwestionowali (np. prawo prowadzenia spraw spółki). Wymienione błędy albo uniemożliwiłyby wpisanie spółki do KRS, albo skutkowałyby wszczęciem postępowania, o jakim mowa w art. 19 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym. W ocenie organu, naraziłoby to strony na konieczność podjęcia dodatkowych czynności, które mogłyby pociągnąć za sobą dodatkowe koszty i nakład czasu, a także oczywiste opóźnienie w rejestracji spółki oraz ryzyko zwrotu wniosku, gdyby nie udało się uzupełnić braków wniosku we wskazanym przez sąd terminie. Popełnione przez zdającą uchybienie opisane w pkt 3 jako rażące, dotyczące podstawowej wiedzy, obniża ocenę pracy przynajmniej o stopień w stosunku do pracy, która mogłaby być oceniana jako bardzo dobra. Błędy opisane w punktach 2, 5, 6, 7, 9 i 15 obniżają ocenę o przynajmniej 1,5 stopnia. Pozostałe liczne błędy i uchybienia, a także niezrealizowanie szeregu założeń powodują, że praca nie może zostać oceniona na ocenę chociażby dostateczną, stosując właściwą gradację ocen. Wniosek byłby taki sam, gdyby powyższe obniżenia liczyć od oceny celującej (co nie ma uzasadnienia). Organ wskazał, że zdająca miała problemy z profesjonalnym skonstruowaniem umowy, co skutkowało tym, że interes strony nie zostałby należycie zabezpieczony. Nie potrafiła również, choćby w stopniu dostatecznym, diagnozować problemów związanych z umową spółki jawnej i instytucjami kodeksu spółek handlowych.

Komisja zauważyła, że praca egzaminacyjna zdającej zawierała także pozytywne aspekty, jednak uchybienia i błędy, a więc aspekty negatywne, zdecydowanie przeważają nad aspektami pozytywnymi, mając na uwadze wagę i liczbę tych błędów. W ocenie organu, bez znaczenia pozostaje przy tym, że niektóre błędy zostały wytknięte tylko przez jednego z egzaminatorów (a nie przez obydwu), gdyż każda praca egzaminacyjna podlega sprawdzeniu niezależnie przez każdego z egzaminatorów. Komisja podkreślała, że o ile w ustawie przewidziana jest gradacja ocen, to aby uzyskać ocenę przynajmniej dostateczną, osoba zdająca egzamin zawodowy powinna wykazać się wiedzą na poziomie przynajmniej dostatecznym. W ocenie organu, skarżąca nie spełniła tego warunku. Nie potrafiła bowiem sporządzić pracy egzaminacyjnej, stosując właściwe przepisy prawa.

Wyrokiem z 24 marca 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 152/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia z 25 listopada 2020 r. Rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 19 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 1817/21 – uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że niemal bezkrytyczne podzielenie przez Sąd I instancji jednoznacznie negatywnej oceny Komisji Egzaminacyjnej II stopnia co do sposobu rozwiązania zadań egzaminacyjnych, o których mowa w pkt 2, 5, 7 i 18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku (s. 14-22), budzi istotne zastrzeżenia. W ocenie NSA, istotna w sprawie była weryfikacja przedstawionego przez Komisję Egzaminacyjną II stopnia (oraz – pośrednio – także przez Komisję Egzaminacyjną I stopnia) uzasadnienia oceny negatywnej (niedostatecznej) części trzeciej egzaminu skarżącej w zakresie formalnej prawidłowości (w tym spójności i logiczności) przyjętego przez ten organ systemu punktowego (ilościowego) oceniania i jego zastosowania do spornej pracy egzaminacyjnej. Weryfikacja tego rodzaju powinna w pierwszej kolejności zmierzać do kontroli przyporządkowania do skali ocen odpowiednich wartości punktowych za określone części zadania egzaminacyjnego, powiązanych z ustawowymi kryteriami ocen egzaminu adwokackiego (art. 78d ust. 1 oraz art. 78e ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze), a następnie do kontroli prawidłowości zastosowania tego systemu do pracy skarżącej. Niezastosowanie się do powyższej zasad prowadzi – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (s. 14, 22-23) – do formułowania wymagających specjalistycznej wiedzy prawniczej (co stanowi domenę komisji egzaminacyjnych) sądów, które ze względu na swoją ogólnikowość i zasadniczo afirmatywny charakter są pozbawione samodzielnej i właściwej wartości kontrolnej. Zdaniem NSA, WSA nie wyjaśnił dostatecznie oraz w sposób pozwalający na efektywną weryfikację kasacyjną podstaw uznania, że ocena końcowa części składowych zadania z trzeciej części egzaminu adwokackiego (art. 78d ust. 7 ustawy Prawo o adwokaturze) nie była dowolna, a organ odwoławczy przyjął spójny, weryfikowalny i skwantyfikowany system oceniania przez przyporządkowanie do skali ocen (art. 78e ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o adwokaturze) odpowiednich wartości punktowych za określone części zadania egzaminacyjnego, powiązanych z ustawowymi kryteriami ocen egzaminu adwokackiego (art. 78d ust. 1 oraz art. 78e ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze), z możliwością przypisania im określonej wagi (np. procentowej). NSA podkreślił, że uwzględniając specjalistyczny charakter składu osobowego obu Komisji Egzaminacyjnych oraz charakter samego postępowania egzaminacyjnego jako egzaminu zawodowego kontrola/ocena Sądu administracyjnego nie powinna prowadzić do wtórnej ewaluacji zaproponowanego przez zdającego rozwiązania lub oceny przyjętego przez komisję wzorca prawidłowości odpowiedzi, nawet jeśli oczekuje tego sama skarżąca.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy WSA w Warszawie uchylając zaskarżoną uchwałę wyjaśnił, że jest związany wyrokiem NSA z 19 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 1817/21. Zdaniem sądu pierwszej instancji Komisja dokonując ponownej oceny zakwestionowanej części egzaminu (zadania z prawa gospodarczego) nie wyjaśniła sposobu dojścia do ustalenia oceny negatywnej, w sposób opisany przez NSA w wyroku z 19 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 1817/21, poprzez wskazanie wartości punktowych przypisanych za rozwiązanie określonych problemów lub części zadania egzaminacyjnego w świetle ustawowych kryteriów oceny. Nie można zatem uznać, że ocena końcowa części składowych zadania z trzeciej części egzaminu adwokackiego (art. 78d ust. 7 ustawy Prawo o adwokaturze) nie była dowolna, a organ odwoławczy przyjął spójny, weryfikowalny i skwantyfikowany system oceniania przez przyporządkowanie do skali ocen (art. 78e ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o adwokaturze) odpowiednich wartości punktowych za określone części zadania egzaminacyjnego, powiązanych z ustawowymi kryteriami ocen egzaminu adwokackiego (art. 78d ust. 1 oraz art. 78e ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze), z możliwością przypisania im określonej wagi (np. procentowej).

Samo wyszczególnienie w punktach oraz omówienie w treści uchwały popełnionych w pracy egzaminacyjnej zdającej uchybień oraz stwierdzenie, że "uchybienie opisane w pkt 3 jako rażące dotyczące podstawowej wiedzy, obniża ocenę pracy przynajmniej o stopień w stosunku do pracy, która mogłaby być oceniona jako bardzo dobra", "błędy opisane w punktach 2, 5, 6, 7, 9 i 15 obniżają ocenę o przynajmniej 1,5 stopnia", "pozostałe liczne błędy i uchybienia, opisane powyżej, a także niezrealizowanie szeregu założeń powodują, że praca nie może zostać oceniona na ocenę chociażby dostateczną, stosując właściwą gradację ocen" zdaniem sądu pierwszej instancji nie może zostać uznane za wypełniające kryteria prawidłowej oceny pracy egzaminacyjnej.

WSA w Warszawie wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, kierując się oceną prawną przedstawioną przez NSA w wyroku z 19 marca 2025 r. (II GSK 1817/21), organ dokona ponownej oceny pracy zdającej, w zakwestionowanym przez skarżącą zakresie. Wynik tej oceny organ przedstawi w sposób szczegółowy i weryfikowalny w uzasadnieniu uchwały, wyjaśniając sposób dojścia do ustalenia określonej oceny pozytywnej albo negatywnej przez wskazanie wartości punktowych przypisanych za rozwiązanie określonych problemów lub części zadania egzaminacyjnego w świetle ustawowych kryteriów oceny.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ, zaskarżając wyrok w całości. Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 78e ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że ocena zadania egzaminacyjnego powinna zawierać wskazanie wartości punktowych przypisanych za rozwiązanie określonych problemów lub części zadania egzaminacyjnego w świetle ustawowych kryteriów oceny, podczas gdy wymieniony przepis nakazuje dokonanie ocen zadań egzaminacyjnych od pierwszego do czwartego uwzględniając zachowanie wymogów formalnych, zastosowanie właściwych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje, nie przyjmując do oceny jakichkolwiek wartości punktowych za spełnienie każdego wymienionego kryterium oceny.

W oparciu o powyższy zarzut autor skargi kasacyjnej wniósł o rozpoznanie przedmiotowej skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i rozpoznanie skargi skarżącej na uchwałę Komisji II stopnia z dnia 25 listopada 2020 roku nr DZP-II-604.97.2020, poprzez jej oddalenie w całości, ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o odrzucenie skargi kasacyjnej organu jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i pkt 6 p.p.s.a., ewentualnie o jej oddalenie jako oczywiście niezasadnej, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).

Na wstępie należy przede wszystkim wskazać, że wbrew stanowisku skarżącej, brak było podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 lub 6 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. z uwagi na oparcie zarzutu skargi kasacyjnej organu na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa, ustaloną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 marca 2025 r. sygn. akt II GSK 1817/21. Oparcie skargi kasacyjnej, wbrew zakazowi wynikającemu ze zdania drugiego art. 190 p.p.s.a. skutkuje oddaleniem a nie odrzuceniem skargi kasacyjnej.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do wykładni art. 78e ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu, sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni wskazanego przepisu, uznając że ocena prawa pracy egzaminacyjnej skarżącej w zaskarżonej uchwale, powinna zawierać wartości punktowe. Zaznaczyć jednakże należy, co umknęło uwadze autora skargi kasacyjnej, że sąd pierwszej instancji orzekał w sytuacji związania na podstawie art. 190 p.p.s.a. poprzednim wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie ze wskazaną regulacją sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Związanie wykładnią dokonaną w wyroku sądu kasacyjnego oznacza, że sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, która została mu przekazana przez sąd kasacyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a., nie może stosować postanowień art. 134 § 1 p.p.s.a., a w skardze kasacyjnej nie powinny być podnoszone zarzuty sformułowane w oparciu o odmienną wykładnię prawa, niż dokonał tego Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu uchylającym orzeczenie sądu pierwszej instancji i przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania. Adresatami art. 190 p.p.s.a. są zarówno wojewódzki sąd administracyjny, któremu w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, została sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, jak i wnoszący skargę kasacyjną od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie sądu administracyjnego pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny oznacza więc, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, nawet wówczas, gdy nie podziela wyrażonych w tym wyroku ocen. Oznacza to, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, oparcie skargi kasacyjnej na podstawach sprzecznych z przyjętą wykładnią prawa musi skutkować jej oddaleniem, nawet gdyby w analogicznych stanach faktycznych i prawnych w innych sprawach wyrażane były poglądy odmienne.

Wykładnia art. 78e ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze dokonana przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku jest zgodna z treścią uzasadnienia wyroku NSA z 19 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 1817/21. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "Komisja Egzaminacyjna II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości – w granicach zaskarżenia odwoławczego – jest zobowiązana do szczegółowego i weryfikowalnego wyjaśnienia – w pisemnych uzasadnieniach wystawionych ocen cząstkowych oraz oceny końcowej lub uzasadnieniu ponownej oceny zakwestionowanej części egzaminu – sposobu dojścia do ustalenia określonej oceny pozytywnej albo oceny negatywnej przez wskazanie wartości punktowych przypisanych za rozwiązanie określonych problemów lub części zadania egzaminacyjnego w świetle ustawowych kryteriów oceny. Weryfikacja tego rodzaju powinna w pierwszej kolejności zmierzać do kontroli przyporządkowania do skali ocen odpowiednich wartości punktowych za określone części zadania egzaminacyjnego, powiązanych z ustawowymi kryteriami ocen egzaminu adwokackiego (art. 78d ust. 1 u.p.a. oraz art. 78e ust. 2 u.p.a.), a następnie do kontroli prawidłowości zastosowania tego systemu do pracy skarżącej".

Z kolei wykładnia art. 78e ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze przedstawiona w skardze kasacyjnej jest sprzeczna ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu wiążącego wyroku NSA z 19 marca 2025 r. sygn. akt II GSK 1817/21. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. wyrok NSA z 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt III FSK 1264/24). Art. 190 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, gdy doszło do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. W takim wypadku sąd ten związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przez którą należy rozumieć ustalenie jednoznacznej normy na podstawie określonego przepisu prawa materialnego lub procesowego.

Nadmienić należy, że także skład NSA rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną organu związany jest wykładnią przepisów prawa materialnego zawartą w wyroku NSA z 19 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 1817/21, mimo iż nie podziela zaprezentowanego w nim stanowiska dotyczącego wykładni art. 78e ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze w zakresie konieczności wskazania wartości punktowych przy ocenie pracy egzaminacyjnej przez Komisję. Jednakże na użytek tej konkretnej sprawy Komisja ponownie rozpoznając odwołanie skarżącej zobowiązana jest do przyjęcia takiej a nie innej wykładni art. 78e ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze, co wynika ze związania Komisji oceną prawną wyrażoną przez sąd administracyjny w tej sprawie zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. i art. 171 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Zasądzona kwota 360 zł stanowi zwrot kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika skarżącej, który występował przed sądem pierwszej instancji za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną i udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.