I OSK 1261/10 - Wyrok

Data orzeczenia	2011-07-01	
Data wpływu	2010-07-23	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Arkadiusz Despot - Mładanowicz
Barbara Adamiak /przewodniczący/
Roman Ciąglewicz /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich	
Hasła tematyczne	Grunty warszawskie	
Sygn. powiązane	I SA/Wa 1157/09	
Skarżony organ	Minister Infrastruktury	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071; art. 156 § 1 pkt 2; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz sędzia NSA del. Roman Ciąglewicz (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Barbara Dąbrowska-Skóra po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1157/09 w sprawie ze skarg R. Z., T. Ł., G. S., S. S., J. M., M. P. i M. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz R. Z. i J. M. kwoty po 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1157/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skarg R. Z., T. Ł., G. S. i S. S., J. M., M. P. i M. P. na decyzję Ministra Infrastruktury, z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...].

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Minister Infrastruktury stwierdził, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1953 r. oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawie z dnia [...] czerwca 1952 r. w części obejmującej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], określonej w aktach notarialnych dotyczących sprzedanych lokali mieszkalnych nr [...] i lokalu użytkowego nr [...] w budynku przy ul. [...] oraz praw związanych z tymi lokalami zostały wydane z naruszeniem prawa, a w pozostałej części działki nr [...] oraz w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] — stwierdził ich nieważność.

Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli: R. Z., G. M., J. M., R. M., K. W. – M., T. Ł., G. i S. S., T. Ł., J. M. oraz M. i M. P. Wnioskodawcy zarzucili, iż w uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury nie uwzględnił sytuacji prawnej właścicieli lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku posadowionym na gruncie przedmiotowej nieruchomości, nabytych wraz z prawem do gruntu w drodze umów cywilnoprawnych poprzedzonych wydanymi w sprawie decyzjami administracyjnymi. Ponadto M. i M. P. podnieśli, że w odniesieniu do działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] zaszły nieodwracalne skutki prawne uniemożliwiające stwierdzenie również w tym zakresie nieważności zaskarżonych decyzji.

Rozpatrując ponownie sprawę, Minister Infrastruktury podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. i wskazał, że zgodnie z art. 156 § 2 K.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W myśl zaś przepisu art. 158 § 2 K.p.a., jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2 K.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, wskazując okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Minister Infrastruktury wywodził, że nieodwracalność skutków prawnych ma miejsce wówczas, gdy organ administracyjny na drodze postępowania administracyjnego nie jest w stanie, w granicach swoich kompetencji wyznaczonych prawem, cofnąć ani odwrócić skutków prawnych, jakie wywołała decyzja. Fakt pozostawania gruntu nieruchomości objętej działaniem dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy w użytkowaniu wieczystym osoby trzeciej sam przez się nie oznacza, że decyzja administracyjna wydana na podstawie przepisów tego dekretu, odmawiająca byłemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej, wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 K.p.a. Jeżeli określony skutek prawny jest rezultatem wydania decyzji administracyjnej to nie można przyjąć, że jest to skutek nieodwracalny W sytuacji zaś, gdy prawo użytkowania wieczystego powstało wyłącznie na podstawie umowy cywilnoprawnej, organ administracyjny nie jest władny swoim działaniem przywrócić stanu poprzedniego spornej nieruchomości.

Organ nadzorczy wskazał, że w skład nieruchomości warszawskiej wchodzi obecnie m. in. działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], będąca we współużytkowaniu wieczystym właścicieli lokali znajdujących się w budynku posadowionym na tej działce. Lokale oznaczone numerami: [...] wraz z udziałem przypadającym właścicielom tych lokali w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także części gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali zostały nabyte wyłącznie na podstawie aktów notarialnych. Wobec powyższego, w odniesieniu do tej części nieruchomości, należało stwierdzić na podstawie art. 158 § 2 K.p.a. wystąpienie nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 K.p.a. i w tym zakresie ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonych decyzji z naruszeniem prawa. Pierwotną podstawą nabycia przez właścicieli lokali nr [...] udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu, na którym posadowiony jest budynek przy ul. [...] były decyzje administracyjne. Dla wykazania czy wystąpiły w sprawie nieodwracalne skutki prawne organ bierze pod uwagę pierwszą czynność prawną rozporządzającą danym prawem, w niniejszej sprawie prawem do współużytkowania wieczystego gruntu części przedmiotowej nieruchomości. W każdym przypadku, gdy umowa ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu i sprzedaży lokalu na rzecz osoby trzeciej poprzedzona była wydaniem decyzji administracyjnej to właśnie ta decyzja, a nie decyzja o odmowie przyznania prawa własności czasowej, była podstawą ustanowienia na rzecz osoby trzeciej użytkowania wieczystego gruntu i podstawą nabycia przez tę osobę tytułu własności danego lokalu mieszkalnego. Zatem sprzedaż lokali wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu na podstawie samej tylko decyzji administracyjnej, dopiero w następstwie której zawarte zostały umowy w formie aktu notarialnego, nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego w rozumieniu art. 156 § 2 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu M. i M. P. podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż również w odniesieniu do działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] z obrębu [...] wystąpiły w niniejszej sprawie nieodwracalne skutki prawne, Minister Infrastruktury stwierdził, że nie znajduje on uzasadnienia. Zgodnie bowiem ze znajdującym się w aktach sprawy wypisem z rejestru gruntów działka ewidencyjna nr [...] stanowi tereny mieszkaniowe, natomiast działka ewidencyjna nr [...] stanowi zurbanizowane tereny niezabudowane. Obie ww. działki stanowią własność komunalną i nie podlegały obrotowi cywilnoprawnemu. W ocenie organu w stosunku do tych działek nie zaszły nieodwracalne skutki prawne.

Mając zaś na uwadze zarzut podniesiony przez T. Ł. Minister wskazał, iż postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] maja 2000 r. sygn. akt [...] jednoznacznie wskazuje na spadkobierców J. B. Błędne podanie przez organ w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji imienia byłego właściciela przedmiotowej nieruchomości nie ma znaczenia dla merytorycznego rozpoznania sprawy, a stanowi jedynie oczywistą omyłkę pisarską.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli: R. Z., T. Ł., G. S. i S. S., J. M. oraz M. P. i M. P.

R. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie prawa materialnego, polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 156 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1953 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.

T. Ł. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2008 r., wskazując, iż Minister Infrastruktury nie rozpatrzył sprawy zgodnie z istniejącym stanem faktycznym. W szczególności organ nie wziął pod uwagę, że lokal nr [...], którego skarżący jest właścicielem został kupiony na drodze cywilnoprawnej od osoby, która uprzednio wykupiła ten lokal od Skarbu Państwa.

G. S. i S. S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podnieśli, iż nietrafne jest stanowisko organu, w myśl którego uzyskanie przez nich prawa własności lokalu nr [...] nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego, wobec czego można stwierdzić nieważność decyzji komunalizacyjnych.

J. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 107 K.p.a, poprzez wydanie decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w której brak uzasadnienia dla odmowy uwzględnienia tego wniosku oraz naruszenie art. 15 K.p.a. i zawartej w nim zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

M. P. i M. P. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. rażące naruszenie art. 63 K.p.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. polegające na rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2006 r. o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiających przyznanie prawa własności czasowej, podpisanego przez adw. M. K. działającego bez należytego umocowania, art. 77 § 1 K.p.a. polegające na zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 156 § 2 K.p.a. polegające na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego (w zakresie niestwierdzenia nieodwracalnych skutków prawnych nabycia przez skarżących lokalu nr [...] i utrzymania w mocy decyzji w odniesieniu do działek nr [...] i [...], w stosunku do których zaistniały nieodwracalne skutki prawne), art. 73 § 1 K.p.a. polegające na przesłaniu akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przed upływem terminu do złożenia skargi, co uniemożliwiło zapoznanie się z kompletnym materiałem dowodowym. Wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. względnie ich uchylenie.

W odpowiedzi na skargi Minister Infrastruktury wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, ze skargi podlegają uwzględnieniu, jednakże z innych powodów niż w nich podniesiono. W ocenie Sądu pierwszej instancji, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, co skutkuje stwierdzeniem ich nieważności.

Sąd ustalił, że Minister Infrastruktury skierował zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. między innymi do J. B. oraz D. M. Tymczasem w toku postępowania sądowego Urząd Stanu Cywilnego m. st. Warszawy nadesłał do akt sprawy odpisy skróconych aktów zgonu ww. stron postępowania. Wynika z nich, że J. B. i D. M. zmarli przed wydaniem decyzji nadzorczych – J. B. zmarł [...] stycznia 2008 r., zaś D. M. w dniu [...] października 2006 r. Zatem organ nadzorczy skierował powyższe decyzje do osób nieżyjących. Tymczasem osoba fizyczna może być stroną postępowania, jeżeli ma zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków, tj. ma zdolność prawną. Zgodnie z przepisem art. 8 Kodeksu cywilnego, zdolność prawna osoby fizycznej powstaje z chwilą narodzin, a kończy się z chwilą śmierci. Jeżeli zaś w trakcie postępowania administracyjnego strona utraciła zdolność prawną (zmarła), nie można w stosunku do niej prowadzić takiego postępowania, ani doręczać jej rozstrzygnięć zapadłych w sprawie. Organ administracji publicznej ma natomiast obowiązek podjąć odpowiednie czynności procesowe, które doprowadzą do ustalenia następców prawnych zmarłej strony postępowania, a następnie wezwać ich do udziału w sprawie. W ocenie Sądu, skierowanie decyzji do osoby nieżyjącej (niemającej w chwili wydania decyzji przymiotu strony) stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), co daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd pierwszej instancji uznał, że wobec wyeliminowania z obrotu prawnego obu decyzji Ministra Infrastruktury ze wskazanej wyżej przyczyny, przedwczesne jest badanie przez Sąd przedmiotowej decyzji merytorycznie pod względem jej zgodności z prawem oraz ocenianie zasadności zarzutów podniesionych w skargach.

W skardze kasacyjnej Minister Infrastruktury zaskarżył wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, względnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i oddalenie skargi. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędne jego zastosowanie, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez uznanie, iż skierowanie decyzji w okolicznościach niniejszej sprawy do osoby zmarłej jest rażącym naruszeniem prawa,

2) na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, bowiem naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 141 § 4 w związku z art. 153 P.p.s.a. poprzez sformułowanie w uzasadnieniu nieuzasadnionych wniosków w sposób wybiórczy traktujący materiał dowodowy, jak również braku odniesienia się do istotnych okoliczności sprawy, wykluczających wykładnię realizowaną przez Sąd,

b) art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego uwzględnionego w uzasadnieniu decyzji organu,

c) art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaskarżona decyzja jest obarczona wadą nieważności.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Minister podniósł, że w dacie wydania decyzji nie był poinformowany o śmierci stron. Naruszenie wynikające z braku informacji organu nie powinno być, zdaniem Ministra, kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, skoro nie wpływa na kształt rozstrzygnięcia.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyli M. i M. P. Wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej. Ich zdaniem, Sąd zasadnie stwierdził nieważność decyzji wydanych przez Ministra Infrastruktury.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należało zatem ograniczyć się do zarzutów skargi kasacyjnej.

Nie jest usprawiedliwiona materialna podstawa skargi kasacyjnej. Trafne było stanowisko Sądu, według którego zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i decyzją ją poprzedzająca dotknięte są wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera przepisu, który stwierdzałby, że osoba zmarła nie może być stroną w sprawie, jednak wynika to z samej konstrukcji pojęcia strony (por. Janusz Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 1996 , s. 183) i jej zdolności prawnej, którą ocenia się według przepisów prawa cywilnego (art. 30 § 1 K.p.a.). Zdolność prawna osoby fizycznej ustaje z chwilą jej śmierci. Konsekwencją utraty zdolności prawnej jest to, że w stosunku do osoby zmarłej nie można wszcząć i prowadzić postępowania administracyjnego i wydać decyzji. Decyzja taka rażąco naruszałaby prawo (patrz: wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 1983 r., sygn. akt II SA 261/83, z glosą M. Stahl, OSP i KA 1984/5/108; uchwała NSA z dnia 22 września 1997 r., sygn. akt FPS 6/97, ONSA 1998/1/1; wyrok NSA z dnia 20 września 2002 r., sygn. akt I SA 428/01, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://cbois.nsa.gov.pl/; wyrok NSA z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1959/06, niepublikowany, treść[w:] System Informacji Prawnej LEX nr 505429).

Okoliczność, że wada odnosi się do dwóch, spośród wielu stron postępowania administracyjnego, nie sanuje rażącego naruszenia prawa. Co najwyżej skutkuje, iż w takiej sytuacji materialnoprawnej (współużytkowanie wieczyste nieruchomości będącej przedmiotem postępowania administracyjnego) i procesowej (wielu adresatów jednego rozstrzygnięcia), nie doszło do naruszenia skutkującego przyjęciem, iż chodzi o decyzję nieistniejącą w obrocie prawnym (patrz: Barbara Adamiak, glosa do wyroku SN z dnia 11 marca 1999 r., sygn. akt III RN 134/98, OSP 2000/7-8/107).

Na ocenę o zaistnieniu wad, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nie ma wpływu to, czy organ wiedział o śmierci stron postępowania. Powołany przepis w ogóle nie nawiązuje do wiedzy organu o okolicznościach skutkujących nieważnością decyzji. Warto zaś zauważyć, że jeśli posiadanie przez organ informacji (wiedzy) o okoliczności faktycznej ma znaczenie dla rezultatu weryfikacji decyzji, to okoliczność ta stanowi przesłankę normy prawnej, tak jak ma to miejsce w przypadku art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Istnienie omawianej wady nie jest także uwarunkowane wpływem naruszenia na wynik sprawy. Konstatacja ta jest efektem odczytania treści art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Nadto, zwrócić trzeba uwagę na brzmienie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Dyspozycja tego przepisu, tj. stwierdzenie przez wojewódzki sąd administracyjny nieważności zaskarżonego aktu, nie jest uzależniona od wpływu uchybienia (przyczyny określonej w art. 156 K.p.a.) na wynik sprawy. Przesłanka wpływu na wynik sprawy jest zaś przecież wyraźnie wskazywana w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.

Nie są usprawiedliwione także zarzuty zawarte w proceduralnej podstawie skargi kasacyjnej. Już z powyższych uwag wynika, że bezzasadne jest zarzucanie naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Skoro zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja dotknięte są wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., to konieczne było zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Nadto, nie są zasadne zarzuty niepełnego odniesienia się do wszystkich okoliczności sprawy. Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji powinna przebiegać w określonej kolejności. W pierwszej kolejności powinna być przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji i postępowania, które ją poprzedziło, z punktu widzenia wad powodujących nieważność decyzji. Przyjęcie takiej kolejności badania zgodności z prawem uzasadnione jest tym, że ustalenie którejkolwiek z wad decyzji powodujących stwierdzenie jej nieważności czyni dalszą kontrolę zbędną. W przypadku bowiem nieważności decyzji powinno nastąpić stwierdzenie tej nieważności przez wojewódzki sąd administracyjny, niezależnie od jakichkolwiek okoliczności (patrz: Tadeusz Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Postępowanie sądowoadministracyjne", LexisNexis 2004, s. 307-308). Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a., sąd ma obowiązek przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i skoncentrowanie się na kwestiach mających znaczenie w sprawie nie stanowi uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 634/06, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 320607). Przedstawiając zatem wyjaśnienie podstawy prawnej stwierdzenia nieważności decyzji i wyjaśniając przyczyny dla których nie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 w związku z art. 153 P.p.s.a. oraz art. 133 § 1 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o zasądzeniu na rzecz skarżących kosztów postępowania kasacyjnego oparto o art. 204 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 210 § 1 P.p.s.a. oraz § 18 ust.1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.), koszty zastępstwa procesowego zasądzono na rzecz tych skarżących, których pełnomocnicy uczestniczyli w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i zgłosili wnioski o przyznanie należnych kosztów postępowania kasacyjnego.

-----------------------

9