Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. i E. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2026 r., znak: [...] w przedmiocie kosztów związanych z czasowym odebraniem zwierząt postanawia odrzucić skargę.

Z. R. (dalej jako: skarżący) i E. R. złożyli do Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2026 r. w przedmiocie kosztów związanych z czasowym odebraniem zwierząt.

Zarządzeniem z 5 marca 2026 r., skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie swojego numeru PESEL oraz wartości przedmiotu zaskarżenia - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 17 marca 2026 r. (k. 14).

W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

I. Skarga Z. R. podlega odrzuceniu ze względu na to, że nie usunięto w terminie jej braków formalnych. Natomiast skarga E. R. nie jest dopuszczalna i z tego powodu – w tym zakresie – również podlega odrzuceniu.

Co do skargi Z. R. podnieść należy, że w świetle art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.), pierwsze pismo procesowe strony w danej sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., wymogu podania w skardze, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy (zob. uchwała NSA z 3 lipca 2023 r. sygn. akt II GPS 3/22).

Ponadto, zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a., skarżący ma obowiązek określić wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli zależy od niej wysokość opłaty sądowej.

Jak wskazuje się w piśmiennictwie, niedochowanie wymogu podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie takiego braku obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi (por. Małgorzata Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 215 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: Dauter B., Gruszczyński B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Lex, 2011).

Jest bezsporne, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez podanie numeru PESEL oraz wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia doręczono skarżącemu skutecznie 17 marca 2026 r. (k.14) - odebrał je dorosły domownik. Ustawowy, siedmiodniowy termin na dokonanie tych czynności upłynął bezskutecznie 24 marca 2026 r.

W związku z powyższym, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

II. Co do skargi E. R., stwierdzić należy, że podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Stosownie do art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a, uprawnionym do wniesienia skargi jest podmiot, który ma w tym interes prawny wynikający z konkretnej normy prawa powszechnie obowiązującego, kształtującej sytuację prawną danego podmiotu w sposób bezpośredni, własny i indywidualny (por. wyrok NSA z 10 marca 2011 r., II OSK 439/10 - Lex nr 992577).

W niniejszej sprawie skarżąca nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym i nie była adresatką zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że postanowienie to nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jej praw i obowiązków. Fakt, że skarżąca jest żoną adresata zaskarżonego postanowienia oraz prowadzi z nim wspólne gospodarstwo domowe pozostaje bez wpływu na ocenę jej legitymacji procesowej.

Skarżąca nie wskazała przy tym żadnej normy prawa materialnego, która przyznawałaby jej status strony w postępowaniu dotyczącym wyłącznie jej męża. Wniesienie skargi przez podmiot nieposiadający interesu prawnego, jak to ma miejsce w przypadku E. R., stanowi o niedopuszczalności skargi. Brak legitymacji skargowej nie jest brakiem formalnym w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a., lecz przeszkodą o charakterze merytoryczono-procesowym, uniemożliwiającą jej merytoryczne rozpoznanie.

W takiej sytuacji Sąd jest zobligowany do odrzucenia skargi bez uprzedniego wzywania strony do jej uzupełnienia.

W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) jest niedopuszczalne. Brak przymiotu strony, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi właśnie taką przyczynę.

Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę E. R. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a.