Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 396/12 w sprawie ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 marca 2013 r., II SAB/Wa 396/12 w sprawie ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej: 1. zobowiązał Prezydenta m. st. Warszawy do rozpatrzenia wniosku skarżącej, zmodyfikowanego w dniu [...] kwietnia 2012 r., o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania; 2. stwierdził, że bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w rozpatrzeniu wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. W skardze podnosiła, iż organ informował ją w swoich pismach o załatwieniu sprawy w terminie do dnia [...] lipca 2012 r., jednakże mimo upływu terminu informacja nie została udzielona. Skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu [...] sierpnia 2012 r.

W odpowiedzi na skargę Prezydent m. st. Warszawy wniósł o jej oddalenie.

Skargę poprzedziły następujące zdarzenia mające miejsce w sprawie:

Skarżąca wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2012r. w trybie informacji publicznej, zwróciła się do Prezydenta m. st. Warszawy o udostępnienie następujących dokumentów:

1. dokumentu, który informuje Wojewodę Mazowieckiego, że dla nieruchomości [...]- wł. [...] łącznie z decyzją Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa [...] z dnia [...].05.1966 r. zezwalającej na budowę budynku mieszkalnego na działce należącej do Skarbu Państwa użytkowanej jako ulica, ujętej w planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego w 1934 r. przez Wojewodę Warszawskiego jako ul. [...], a po włączeniu [...] do Warszawy jako [...]. Ta lokalizacja ulicy obowiązywała do zatwierdzenia planu w 1969 r.;

2. dokumentu, którym Prezydent m. st. Warszawy wszczyna postępowanie mające na celu odtworzenie akt sprawy – zobowiązany wystąpieniem Wojewody [...].

Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...], które zostało wysłane wnioskodawczyni w dniu [...] lipca 2012 r. (potwierdzenie odbioru pisma z dnia [...] lipca 2012 r.) poinformowano, że w związku z pismem z dnia [...] lutego 2012 r. Kierownika Oddziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej Wydziału Infrastruktury i Środowiska Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego – Pana [...], w sprawie wniosku o uchylenie decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa-[...] z dnia [...] maja 1966 r., przekazano uwierzytelnione kopie dokumentacji dotyczącej ww. decyzji wraz z kopią projektu budowlanego, w tym dokumenty o które było wystąpienie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112, poz. 1198 ze zm.) do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego. Tym samym udzielono T. K. odpowiedzi w terminie zgodnym z pismem z dnia [...] czerwca 2012 r., to znaczy do [...] lipca 2012 r. Ponadto, postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewoda Mazowiecki odmówił wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia w trybie art. 161 § 1 Kpa decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej w Warszawie - [...] z dnia [...] maja 1966 r. udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego przy ul. [...] (obecnie ul. [...]) w Warszawie. Na to postanowienie zostało złożone przez T. K. zażalenie, które w dniu [...] sierpnia 2012 r. wraz z aktami sprawy, łącznie z dokumentami których dotyczyło wystąpienie, zostało przesłane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W dniu [...] września 2012 r. kopie dokumentów, o które skarżąca występowała wnioskiem z dnia [...] lipca 2012 r. zostały nadesłane do Urzędu Dzielnicy [...], co umożliwiło w dniu [...] września 2012 r. zrealizowanie wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga jest zasadna. Wskazał przy tym m.in. na art. 1 ust. 1 i art. 6 i art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd stwierdził, że żądanie skarżącej dotyczy informacji publicznej, której udzielenie mieści się w zakresie działania Prezydenta m. st. Warszawy, który poprzez swoje jednostki organizacyjne, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia żądanych informacji publicznych. W ocenie sądu, wykonując swoje obowiązki z zakresu informacji publicznej organ działał niestarannie i wadliwie. Niedopuszczalne jest dokonanie przez organ, będący piastunem danej informacji publicznej, zmiany treści żądania informacji. Skarżąca wniosła o udostępnienie informacji publicznej, a następnie dodatkowo uściśliła, iż jej wniosek dotyczy:

1. dokumentu, który informuje Wojewodę Mazowieckiego o zaginięciu akt [...], związanych z budowa domu [...].

2. dokumentu, którym Prezydent m. st. Warszawy wszczyna postępowania mające na celu odtworzenie tych akt.

Tymczasem, jak wynika z pism organu, to jest odpowiedzi na skargę oraz pisma z dnia [...] września 2012 r., organ rozpatrywał całkowicie inne zagadnienia zwłaszcza, co do pkt 1) wniosku skarżącej, a mianowicie:

1. dokumentu, który informuje Wojewodę Mazowieckiego, że dla nieruchomości [...] - wł. [...] łącznie z decyzją Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa [...] z dnia [...].05.1966 r. zezwalającej na budowę budynku mieszkalnego na działce należącej do Skarbu Państwa użytkowanej jako ulica, ujętej w planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego w 1934 r. przez Wojewodę Warszawskiego jako ul. [...] , a po włączeniu [...] do Warszawy jako [...]. Ta lokalizacja ulicy obowiązywała do zatwierdzenia planu w 1969 r.;

2. dokumentu, którym Prezydent m. st. Warszawy wszczyna postępowanie mające na celu odtworzenie akt sprawy - zobowiązany wystąpieniem Wojewody [...].

W ocenie sądu treść punktu pierwszego pisma organu nie jest tożsama z pkt. 1 wniosku skarżącej. Z materiału administracyjnego sprawy nie wynika natomiast, aby skarżąca dokonywała późniejszej modyfikacji tego punktu wniosku. Do pisma z dnia [...] września 2012 r. organ dołączył kopie dokumentów, bez ich nawet pobieżnego opisu. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszego postępowania są to: pismo Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie – Wydziału Infrastruktury i Środowiska z dnia [...]lutego 2012 r. o nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r.; pismo Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa [...] z dnia [...] sierpnia 1963 r., skierowane do J. O.; całkowicie nieczytelna kserokopia pisma, przypuszczalnie również Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa [...] z dnia [...]maja 1963 r.; postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie [...]. Załączone pisma nie stanowią odpowiedzi na pytanie sformułowane przez skarżącą w punkt 1 wniosku, gdyż pytanie dotyczy wprost dokumentu, który informuje o zaginięciu akt budowy domu przy ul. [...]. Nadto nie sposób również ustalić, które z załączonych pism stanowią odpowiedź na punkt 2 wniosku. Wątpliwości tych nie potrafiła także wyjaśnić na rozprawie pełnomocnik organu. Takie zdeformowanie przedmiotu żądanej informacji publicznej, dokonanej przez organ oraz niestaranne ustosunkowanie się do poszczególnych dwóch zagadnień wskazanych we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, prowadzi wprost do nieuzasadnionej i sprzecznej z intencją zainteresowanego zmiany przez organ przedmiotu żądanej informacji publicznej. Wyżej opisana wada, musi skutkować uznaniem bezczynności organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącej, przy czym działanie informacyjne organu rozpoczyna się dopiero po wpływie do organu przedmiotowej skargi na jego bezczynność. Organ w żaden sposób nie udokumentował, aby żądaną przez skarżącą informację udostępnił jej przed wniesieniem skargi. Sąd stwierdził, że takie niestaranne działanie organu nosi cechy pozornego działania, będącego rażącym naruszeniem prawa. Sąd zalecił organowi, aby ponownie rozpatrując wniosek skarżącej, przede wszystkim w sposób prawidłowy i precyzyjny ustalił treść żądanej przez skarżąca informacji publicznej. Następnie winien zbadać czy posiada żądane przez skarżąca dokumenty. Realizacja obowiązku udostępniania informacji publicznej poprzez jej udostępnienie nie polega na udostępnieniu jakiejkolwiek informacji łączącej się ogólne z pytaniem, ale udostępnienia konkretnie wskazanej przez zainteresowanego informacji publicznej, która musi być w posiadaniu organu i istnieć w formie nadającej się do udostępnienia.

Od tego wyroku Prezydent m.st. Warszawy złożył skargę kasacyjną, zaskarżając go w punkcie 1 i 2 w całości i wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie:

1. art. 133 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie, tj. wydanie wyroku z bezpodstawnym pominięciem dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i wywiedzenie, że organ podjął czynności mające na celu rozpoznanie wniosku skarżącej dopiero po wniesieniu przez nią skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, podczas gdy w aktach administracyjnych znajdują się chociażby pisma organu adresowane do skarżącej z dnia [...] czerwca 2012 roku i [...] lipca 2013 roku - co w zestawieniu z datą wniesienia skargi (sierpień 2012 roku) bezspornie świadczy o tym, że przed jej otrzymaniem organ prowadził czynności mające na celu rozpoznanie wniosku o informację publiczną. Powyższe uchybienie doprowadziło z kolei do naruszenia art. 149 p.p.s.a., tj. uwzględnienie skargi na bezczynność w sytuacji, gdy o bezczynności nie mogło być już mowy;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zawarciu w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wadliwych wskazań dla organu administracji, co do dalszego postępowania, skutkujących brakiem możliwości wykonania tego wyroku przez organ. Z tego mianowicie powodu, iż z jednej strony sąd I Instancji przyjął, że organ udzielając odpowiedzi na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, w sposób nieuprawniony samodzielnie zmodyfikował treść żądania wniosku i w konsekwencji udzielona odpowiedź nie czyniła zadość żądaniom strony, co powoduje, że organ w dalszym ciągu pozostaje w tym zakresie w bezczynności, a z drugiej strony zobowiązał organ do ustalenia treści żądanej przez Skarżącą informacji publicznej. Wskazać, zatem należy, iż albo dany wniosek jest rozpoznany przez organ niezgodnie z zakresem żądania albo organ nie ustalił zakresu żądania. Nie wiadomo zatem, czy po otrzymaniu akt administracyjnych organ winien jeszcze raz rozpoznać wniosek w brzmieniu wskazanym w uzasadnieniu sądu, czy też wystąpić do strony o sprecyzowanie wniosku;

3. art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, ze bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas, gdy organ niezwłocznie podjął czynności, informował wnioskodawczynię o podjętych działaniach w celu realizacji jej wniosku, wreszcie wyznaczył termin na rozpatrzenie sprawy zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, zatem nie można tu mówić ani o uporczywości czy złośliwości organu w stosunku do skarżącej, ani o czynnościach pozornych, zatem przyjęcie rażącego naruszenia prawa jest nieuzasadnione.

W uzasadnieniu wskazał, że obok typowego rozumienia bezczynności pojęcie to oznaczać może również podejmowanie czynności przez organ, lecz bez zakończenia sprawy aktem administracyjnym. Podjęcie czynności przerywa natomiast stan bezczynności, bez względu na ich tempo. Działanie organu nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa, gdyż informował on skarżącą o działaniach i wyznaczył termin załatwienia spawy. Uzasadnienie wyroku zawiera sprzeczność, gdyż sąd zobowiązał organ do ustalenia treści żądania strony, twierdząc jednocześnie, że organ w sposób nieuprawniony samodzielnie zmodyfikował treść tego żądania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej wniósł o jej oddalenie w całości oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej. W uzasadnieniu wskazał, że udzielenie informacji powinno nastąpić możliwie ściśle zgodnie z żądaniem strony. Dokumenty przesłane w odpowiedzi organu (inne, niż te, o które wnosiła skarżąca) zostały doręczone po wniesieniu skargi do sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie głównym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 w związku z art. 149 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że w sprawie miała miejsce bezczynność organu. W uzasadnieniu tego zarzutu wskazano, że o bezczynności można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie, a z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że organ takie działanie podejmował. Zarzut ten nie jest zasadny. Faktem jest, co wynika z akt, jak również sama skarżąca w złożonej skardze podała, że jest to "skarga na Prezydenta m.st.Warszawy, który do dnia dzisiejszego nie rozpatrzył wniosku z dnia [...] kwietnia 2012r. o udostępnianie informacji publicznej", równocześnie podała, że w sprawie tej otrzymała od organu pisma z dnia [...] czerwca 2012r. i [...] czerwca 2012r., w których organ poinformował, że udostępnienie informacji nastąpi w terminie do dnia [...] lipca 2012r.. O ile można by zatem przyjąć, że do dnia [...] lipca 2012r. organ nie pozostawał w bezczynności, to po tej dacie nie zawiadamiał już skarżącej o terminie udostępnienia informacji. W takich okolicznościach skarżąca wnosząc skargę z dnia [...] sierpnia 2012r. ( data wpływu do organu [...] sierpnia 2012r.) zasadnie zarzucała, że złożony przez nią wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został rozpoznany.

Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialnotechnicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji, to "milczenie" może mieć miejsce od samej daty wpłynięcia wniosku, ale może również wystąpić, w późniejszym czasie.

Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej nie jest typowym postępowaniem jurysdykcyjnym. Na gruncie tego specyficznego postępowania w orzecznictwie powstaje zagadnienie, co do sposobu korzystania ze środków prawnych służących ochronie przed bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Na gruncie takiego ujęcia normatywnego z bezczynnością w zakresie dostępu do informacji publicznej będziemy mieli do czynienia wtedy, gdy we wskazanym terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie, albo podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie.

Analiza postanowień art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wskazuje, że stanowią one lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a. kształtujących terminy załatwiania spraw. Przepis art. 13 u.d.i.p. ustanawia zasadę udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin na udzielenie informacji publicznej ma charakter instrukcyjny. Jego upływ nie rodzi ze sobą żadnych materialnoprawnych konsekwencji, a jedynie umożliwia wniesienie środków mających na celu zdyscyplinowanie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznych, które pozostają w stanie bezczynności.

Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wydłużenie 14-dniowego terminu może nastąpić w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej. Podmiot udostępniający jest jednak zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy przed upływem tych 14 dni o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Ustawa nie wskazuje, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne w świetle postanowienia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Należy jednak przyjąć, iż podmiot udostępniający nie będzie mógł w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Konstrukcja tej regulacji jest analogiczna do postanowień art. 36 k.p.a., przy czym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p wskazany jest nieprzekraczalny terminu 2 miesięcy na udzielenie informacji publicznej. Termin ten ma charakter instrukcyjny.

W przedmiotowej sprawie istotną okolicznością jest zawiadomienie przez organ skarżącej, że na podstawie pisma z dnia [...] lutego 2012 r. Kierownika Oddziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej Wydziału Infrastruktury i Środowiska Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego, w sprawie wniosku o uchylenie decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa-[...] z dnia [...] maja 1966 r., przekazano uwierzytelnione kopie dokumentacji dotyczącej ww. decyzji wraz z kopią projektu budowlanego, w tym dokumenty o które było wystąpienie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112, poz. 1198 ze zm.) do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego. Ponadto, postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewoda Mazowiecki odmówił wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia w trybie art. 161 § 1 Kpa decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej w Warszawie - [...] z dnia [...] maja 1966 r. udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego przy ul. [...] (obecnie ul. [...]) w Warszawie. Na to postanowienie zostało złożone przez T. K. zażalenie, które w dniu [...] sierpnia 2012 r. wraz z aktami sprawy, łącznie z dokumentami których dotyczyło wystąpienie, zostało przesłane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Powyższe okoliczności wskazują, że T. K. będąc stroną postępowania prowadzonego przez Wojewodę złożyła zażalenie na postanowienie z dnia [...] lipca 2012r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia w trybie art. 161 § 1 Kpa decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej w Warszawie - [...] z dnia [...] maja 1966 r. udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), tym samym przedmiotowe akta, przekazane przez Prezydenta do Urzędu Wojewódzkiego w związku z pismem z dnia [...] lutego 2012r., zostały przedstawione przez Wojewodę Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Powyższe okoliczności mogą z jednej strony świadczyć, że skarżąca posiadała wiedzę, o aktach sprawy dotyczących decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej w Warszawie [...] z dnia [...] maja 1966 r. udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), oraz w jakim organie się znajdują. Z drugiej zaś strony Prezydent m.st.Warszawy, po poinformowaniu skarżącej, że jej wniosek o udostępnienie informacji zostanie zrealizowany do [...] lipca 2012r. do chwili wniesienia skargi nie podjął żadnych czynności.

Natomiast za w pełni usprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. podniesiony w skardze kasacyjnej przez skarżącego, który zwraca uwagę na pewną niekonsekwencję Sądu I instancji. Mianowicie z jednej strony Sąd zobowiązuje Prezydenta do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia [...] kwietnia 2012r. zmodyfikowanego [...] kwietnia 2012r. uznając, że dokumenty doręczone jej wraz z pismem z dnia [...] września 2012r. nie stanowią odpowiedzi na złożony przez nią wniosek, z drugiej zaś strony wskazuje, że organ rozpatrując ponownie wniosek powinien w sposób prawidłowy i precyzyjny ustalić treść żądanej przez skarżącą informacji publicznej.

Zasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia art.149 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie przez Sąd I instancji, że bezczynność organu miała cechy rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że takie niestaranne, wyżej dokładnie opisane działanie organu nosi cechy pozornego działania i dlatego stwierdził, że bezczynność miała cechy rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zbyt zwięzłe w tym zakresie uzasadnienie wyroku, nie pozwala na merytoryczne odniesie się do tego rozstrzygnięcia, a co za tym idzie za przedwczesne byłoby stwierdzenie, że bezczynność organu miała lub nie miała cechy rażącego naruszenia prawa.

Rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ponownie rozpoznając sprawę będzie rozważenie i wskazanie organowi, czy organ winien jeszcze raz rozpoznać wniosek strony w dotychczasowym brzmieniu, czy też powinien wystąpić do strony o sprecyzowanie wniosku, a także czy bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w konkretnych okolicznościach tej sprawy stanowiła rażące naruszenie prawa, czy też nie i wydanie orzeczenia w tym przedmiocie. Orzeczenie to powinno zostać przez sąd uzasadnione zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasadzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.