Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 października 2009 r., sygn. akt I SA/Go 780/08 oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 31 lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od posiadania psów za 2004 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 19 października 2009 r., sygn. akt I SA/Go 780/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił wniosek S. D. (dalej: skarżący) o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 31 lipca 2008 roku, nr [...], w przedmiocie nadpłaty w podatku od posiadania psów za 2004 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 16 § 1 oraz art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej: p.p.s.a.).

2. Uzasadniając postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. podał, że postanowieniem z dnia 10 września 2009 r., sygn. akt II FZ 360/09, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Go 780/08, przyznające skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi w części przekraczającej 50 zł.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 21 września 2009 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia tegoż Przewodniczącego z dnia 16 lutego 2009 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 50 zł. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 24 września 2009 r. W dniu 30 września 2009 r. do Sądu wpłynęło pismo, w którym skarżący złożył zażalenie na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu. Złożył także ponowie wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 8 października 2009 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego wniosku poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu. W dniu 14 października 2009 r. (data nadania) skarżący przysłał pismo, w którym wskazał, że 12 stycznia 2009 r. złożył oświadczenie, w którym podał, że formularz i wszystkie dokumenty przesłał sądowi w dniu 27 października 2008 r.

WSA w Gorzowie Wlkp. oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy, gdyż z powodu nienadesłania wniosku na formularzu, nie można było zweryfikować, czy zmieniły się okoliczności faktyczne dotyczące sytuacji majątkowej skarżącego od czasu złożenia pierwszego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zmiany takie mogłyby aktualnie uzasadnić przyznanie prawa pomocy w trybie art. 165 p.p.s.a. WSA uznał, że skoro skarżący w piśmie z dnia 14 października 2009 r. wskazał, że stosowne dokumenty złożył w dniu 22 października 2008 r., to od tego czasu okoliczności faktyczne dotyczące sytuacji majątkowej skarżącego nie uległy zmianie, a tym samym brak jest podstaw do zmiany prawomocnego postanowienia WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Go 780/08.

3. Wnosząc zażalenie na w.w. postanowienie Sądu pierwszej instancji, skarżący podniósł, że WSA w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 16 lutego 2009 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Go 782/08 przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Skarżący stwierdził, że nie stać ani jego, ani jego małżonki na zapłacenie za sprawę. Obydwoje są w podeszłym wieku i chorują, z czym są związane wydatki na leki i leczenie. Stąd skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zatem podlega oddaleniu.

W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wydał prawomocne postanowienie w dniu 10 września 2009 r., sygn. akt II FZ 360/09. W myśl art. 170 p.p.s.a orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwa. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu nie jest kwestionowane, że wspomniana moc wiążąca orzeczenia w stosunków do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (B. Dauter [w:] B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2006, s. 365 oraz J, Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OPS 2001, z. 4, poz. 63).

Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, na gruncie rozpoznawanej sprawy powyższy pogląd prowadzi do wniosku, że WSA w Gorzowie Wlkp. rozpoznając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie może odstąpić od oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy zawartej w postanowieniu WSA z dnia 22 grudnia 2008 r. Możliwość zmiany lub uchylenia wspomnianego orzeczenia ma swoją podstawę prawną w art. 165 p.p.s.a. Przesłanką zawartą w tym przepisie jest zmiana okoliczności sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił, że kolejny wniosek o przyznanie pomocy prawnej nie jest w istocie wnioskiem nowym, ale wnioskiem złożonym w trybie art. 165 p.p.s.a. Nie jest bowiem możliwe złożenie nowego wniosku dotyczącego kwestii już rozpoznanej.

Uzasadniając swoje postanowienie z dnia 19 października 2009 r. WSA podał, że wezwał skarżącego do przedłożenia wniosku na urzędowym formularzu w celu zweryfikowania czy została spełniona przesłanka z art. 165 p.p.s.a. Brak należytej odpowiedzi skarżącego na to wezwanie, skutkuje w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tym, że zachowuje swoją moc wiążącą ocena wyrażona w postanowieniu WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 grudnia 2008 r. Słusznie więc i zgodnie z prawem Sąd pierwszej instancji orzekł, że nie ma podstaw do zmiany w.w. postanowienia, które jest prawomocne.

5. Odnosząc się do podniesionego w zażaleniu argumentu, że w sprawie I SA/Go 782/08 WSA w Gorzowie Wlkp. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, należy stwierdzić, że decyzje sądu w innych sprawach nie mogą rzutować automatycznie na rozstrzygniecie danej sprawy (poza wyjątkami przewidzianymi prawem – np. art. 11 p.p.s.a.). Sąd jest niezawisły i niezależny w sprawowaniu sprawiedliwości, dokonuje samodzielnie oceny stanu faktycznego i orzeka według prawa w zgodzie z zasadami rozumowania i doświadczeniem życiowym. Nie można zatem oczekiwać, że rozstrzygnięcie w podobnej sprawie, której stroną jest ta sama osoba, będzie decydowało o tym, że sąd uzna rozważenie danej sprawy za zbyteczne i orzeknie identycznie.

6. Ponadto, należy zaznaczyć, że postanowieniem z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II FZ 530/09, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził wniesienie przez skarżącego wadliwego środka odwoławczego na postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 października 2009 r., sygn. akt I SA/Go 780/08, odrzucającego skargę skarżącego na decyzję SKO w Z. z dnia 31 lipca 2008 r. Wskutek tego postanowienia NSA uprawomocniło się postanowienie Sądu pierwszej instancji, które ostatecznie kończy postępowanie w sprawie skarżącego przeciwko SKO w Zielonej Górze. Zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy stał się bezprzedmiotowy.

7. Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.