Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del NSA Jacek Hyla Protokolant asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.R., K.R., J.R., S.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 887/09 w sprawie ze skargi M.R., K.R., J.R., S.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M.K., K.R., S.R. i J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Kolegium, po rozpoznaniu odwołania skarżących, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Więcborka z dnia [...] maja 2009 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia polegającego na prowadzeniu skupu złomu oraz składu opału przy ul. [...], na działce nr [...], obręb [...] [...]. Jako podstawę prawną decyzji Kolegium powołało między innymi art. 71 ust. 1 i 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) – zwanej dalej ustawą z dnia 3 października 2008 r. – oraz § 3 ust. 1 pkt 37 i 74 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięcia mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.).

Burmistrz Więcborka decyzją z dnia [...] maja 2009 r., po rozpatrzeniu wniosku J.B., określił środowiskowe uwarunkowania na realizację opisanego wyżej przedsięwzięcia oraz stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji.

Organ wyjaśnił, że planowana inwestycja będzie polegać na składowaniu i sprzedaży opału (głównie węgla kamiennego) oraz skupie i segregacji złomu. Składowanie złomu będzie się dokonywać na utwardzonym placu w hałdach, natomiast złom gromadzony będzie w 5 szczelnych kontenerach metalowych o pojemności 30 m3. Kontenery będą dostarczone i odbierane przez specjalistyczną firmę. Do odwodnienia części terenu utwardzonego, przeznaczonego do segregacji złomu, podłączony będzie separator substancji ropopochodnych. Substancje te będą gromadzone w szczelnym zbiorniku i kierowane do recyklingu. Przedsięwzięcie nie jest związane z dużym zapotrzebowaniem na surowce i energię, a jego realizacja umożliwi zagospodarowanie niektórych rodzajów odpadów, dzięki czemu odpady (złom) nie będą stanowiły zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego.

Na powyższą decyzję skargę złożyli skarżący, którzy podnieśli zarzut, że decyzje obu instancji nie uwzględniają położenia i lokalizacji sąsiedztwa, tym samym naruszono § 3 ust. 1 pkt 74 oraz § 4 i 5 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów. Nie uwzględniono także przesłanki ukształtowania terenu, jak i nie uwzględniono sposobu komunikacji do planowanej inwestycji, ponieważ działka nr 146 nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Inwestycja planowana jest na działce o szerokości 8 m i długości 30 m, tj. 240 m2, a nie 500 m2 jak oceniono w decyzji. Podniesiono, że postanowienia Starosty i Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie mają charakteru wiążącego, a Burmistrz rozstrzygając sprawę opiera się przede wszystkim na własnej analizie uwarunkowań określonych w przepisach § 5 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów. Nierzetelnie oceniono także zdaniem skarżących wpływ przedsięwzięcia na otoczenie nie uwzględniając nadmiernie generowanego hałasu ze skupu złomu. Ze względu na rozmiary działki nr 146 i brak jej bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, dojazd do niej, rozładunek samochodów może odbywać się jedynie na działce rolnej nr [...] znajdującej się 3 m od ich domu mieszkalnego i studni zaopatrującej ich w wodę. Ukształtowanie terenu spowoduje, że fala hałasu ze skupu złomu kierowana będzie na budynek mieszkalny. Także nadmierne drgania spowodują uciążliwość zamieszkania. Skarżący przyznają, że chociaż zagrożenia związane z tym przedsięwzięciem są trudne do przewidzenia, to twierdzą, że naruszono § 3 ust. 1 pkt 74 oraz § 5 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów poprzez odstąpienie od obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Skarżący wskazali również, że ich budynek znajduje się ok. 20 m od granic działki, na której planowana jest inwestycja, ale bezpośrednio przylega do działki na której z powodu ukształtowania terenu będzie się odbywał transport skupu złomu. W ocenie skarżących, organy błędnie stwierdzają, że inwestor prowadzi podobną działalność na działce sąsiedniej. Funkcje wszystkich działek i budynków przylegających do drogi publicznej nr [...], z którą poprzez działkę nr [...] komunikuje się przedmiotowa działka nr [...], są działkami rolnymi z zabudową mieszkaniową i zagrodową.

Oddalając skargę Sąd I instancji wyjaśnił, że działka, na której planowana jest inwestycja nie sąsiaduje bezpośrednio z działką skarżących. Jest ona oddzielona działką nr [...], ok. trzykrotnie szerszą od działki na której planowana jest inwestycja w postaci punktu skupu złomu. Ponadto nie jest zasadny zarzut, że dana działka nie posiada dostępu do drogi publicznej, ponieważ działka nr [...], podobnie jak i działka skarżących, posiada dostęp do drogi publicznej z dwóch stron. Natomiast zarzut, że zawracanie pojazdów będzie się odbywało na działce nr [...] jest przypuszczeniem skarżących.

W związku z zarzutem wzmożonego ruchu po drodze Sąd I instancji wyjaśnił, że po drodze publicznej mogą poruszać się wszystkie pojazdy dopuszczone do ruchu. Wnioskodawca określa obszar na którym będzie prowadził działalność gospodarczą. We wniosku obszar ten określono na 500 m2 .

W uzasadnieniu Sąd I instancji szczegółowo przedstawił stan prawny związany z wydaniem przedmiotowej decyzji, stwierdzając, że decyzja ta została wydana zgodnie z procedurą i wymaganiami powołanej wyżej ustawy z dnia 3 października 2008 r.

W ocenie Sądu I instancji, nie można podzielić, w świetle nawet doświadczenia życiowego, poglądu o nadmiernym hałasie emitowanym przez punkt skupu złomu.

Zdaniem Sądu I instancji, materiał dowodowy został zebrany wyczerpująco i całościowo rozważony i tym samym brak podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 77, 7 i 8 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący zarzucając naruszenie przepisów postępowania – art. 151 w związku z art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – w związku z art. 184 Konstytucji RP oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), co spowodowało oddalenie skargi, a wyniku tego zaakceptowanie rażącego naruszenia przez organ administracji przepisów prawa w tym art. 7 k.p.a. Z tych względów, w ocenie strony skarżącej, doszło do naruszenia art. 2 w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez przyjęcie stanowiska, że organy administracji "w żadnym miejscu" nie naruszyły obowiązującej procedury. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną J.B. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek.

Po pierwsze, w przedmiotowej skardze kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej powołał w skardze kasacyjnej tylko zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to, zdaniem strony skarżącej, błędnej kontroli przez Sąd I instancji w świetle dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. stanu faktycznego w tej sprawie. Hipoteza i dyspozycja powyższego unormowania stanowi bowiem, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży zasady praworządności, a następnie podejmują wszelkie niezbędne działania do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, biorąc pod uwagę interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jednak w tej sprawie, wbrew zarzutowi kasacyjnemu, Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli stanu faktycznego ustalonego przez właściwe organy.

Podniesione bowiem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia dyspozycji art. 7 k.p.a. – dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego – nie są uprawdopodobnione wymaganą w tym zakresie przedmiotowym odpowiednią wiedzą specjalistyczną zawartą w materiale dowodowym przedstawionym przez stronę skarżącą, który pozwoliłby na kwestionowanie stanu faktycznego, w oparciu o który wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji danego przedsięwzięcia w świetle dyspozycji art. 74 w związku z art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r. Natomiast Sąd I instancji nie może oczywiście przeprowadzać żadnego postępowania dowodowego za wyjątkiem dyspozycji z art. 106 § 3 p.p.s.a., która to sytuacja faktyczna i prawna nie wystąpiła w tej sprawie. Ponadto w świetle zasady swobodnej oceny dowodów, zgodnie z dyspozycją art. 80 k.p.a. brak jest także podstaw prawnych do stwierdzenia naruszania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz art. 151 p.p.s.a. z powodu jego powołania przez Sąd I instancji jako podstawy prawnej nieuwzględniania skargi.

Po drugie, całkowicie chybiony jest również zarzut naruszenia art. 135 ustawy p.p.s.a., ponieważ powyższy przepis nie miał w ogóle zastosowania w stanie faktycznym tej sprawy. Powyższe unormowanie stanowi bowiem, że Sąd stosuje przewidziane przez ustawodawcę środki w celu usunięcia naruszenia prawa wobec aktów lub czynności, które zostały wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej sprawy, której skarga dotyczy i jeżeli jest to konieczne dla końcowego jej załatwienia. Ponadto strona skarżąca w skardze kasacyjnej nie uzasadniła na czym naruszenie powyższego przepisu przez Sąd I instancji miało polegać, również w świetle art. 184 Konstytucji RP.

Po trzecie, także całkowicie chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 3 § 2 pkt 5 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Pierwszy z powyższych przepisów, tj. art. 3 § 2 pkt 5 p.ps.a. w ogóle nie ma zastosowania w tej sprawie, ponieważ dotyczy kontroli przez Sądy I instancji aktów prawa miejscowego, a nie ostatecznej decyzji administracyjnej. Natomiast art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. jest tylko przepisem o charakterze ustrojowo-kompetencyjnym, którego oczywiście także nie naruszył Sąd I instancji orzekając w tej sprawie.

Z tych względów, z powodu braku usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.