Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 23 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi Międzyzakładowej Organizacji Związkowej [...] Pracowników Sądownictwa i Prokuratury z siedzibą w K. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Pabianicach w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Rejonowego w Pabianicach do załatwienia wniosku skarżącej Międzyzakładowej Organizacji Związkowej [...] Pracowników Sądownictwa i Prokuratury z siedzibą w K. z dnia 22 stycznia 2026 roku w zakresie pkt 2 lit. b odnośnie wysokości wynagrodzenia zasadniczego dla stanowisk: starszego inspektora, głównego księgowego i archiwisty, w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Prezes Sądu Rejonowego w Pabianicach dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Prezesa Sądu Rejonowego w Pabianicach na rzecz skarżącej Międzyzakładowej Organizacji Związkowej [...] Pracowników Sądownictwa i Prokuratury z siedzibą w K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.

Pismem z dnia 17 marca 2026 r. Międzyzakładowa Organizacja Związkowa [...] Pracowników Sądownictwa i Prokuratury wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Pabianicach w zakresie dostępu do informacji publicznej. Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej również jako: "u.d.i.p") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż wciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku.

W oparciu o tak sformułowane przepisy strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 22 stycznia 2026 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż w dniu 22 stycznia 2026 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej złożyła wniosek o udostępnienie zanonimizowanej informacji dotyczącej wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w Sądzie Rejonowym w Pabianicach w grupach zawodowych: kuratorzy zawodowi i aplikanci kuratorscy, asystenci sędziego, urzędnicy i inni pracownicy. Pismem z dnia 2 lutego 2026 r. organ zobowiązany udzielił częściowych danych, podając w trzech przypadkach informację “stanowisko pojedyncze-brak możliwości podania danych".

Pismem z dnia 2 lutego 2026 skarżąca poinformowała, że udzielona odpowiedź jest niezgodna z wnioskiem – przykładowo w pkt 2a poinformowano, że brak pracowników zatrudnionych w celu odbycia stażu urzędniczego, po czym w pkt 2b w tabeli widnieje pracownik na stanowisku “stażysta" oraz w pkt 2b przedstawiono nieprawidłowo informację co do trzech pracowników, w związku z czym organ zobowiązany pozostaje w bezczynności. Skarżąca wniosła o udzielenie prawidłowej odpowiedzi na wniosek z dnia 22 stycznia 2026 r. lub wydanie odpowiedniej decyzji.

W odpowiedzi z dnia 4 lutego 2026 r. organ stwierdził, że informacja została udzielona prawidłowo. Pracownik wskazany jako stażysta, który widnieje w pkt. 2b odpowiedzi nie jest przewidziany do odbycia stażu urzędniczego. Natomiast informacja w pkt 2b dotycząca trzech pracowników nie może być przedstawiona w inny sposób z uwagi na fakt, że są to stanowiska pojedyncze, łatwe do zidentyfikowania. Pracodawca nie ma obowiązku, a nawet prawa udostępniania indywidualnych danych o wynagrodzeniu konkretnych pracowników bez ich zgody. Jednocześnie wynagrodzenia trzech osób są zgodne z tabelą wynagrodzenia zasadniczego przysługującego urzędnikom i innym pracownikom sądów i prokuratury oraz odbywania stażu urzędniczego (Dz.U. 2025.1116).

Zdaniem skarżącej organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie rozpoznał wniosku zawierającego żądanie udostępnienia informacji publicznej i pozostaje w bezczynności, mimo że jest organem zobowiązanym do udostępnienia takich informacji, a informacje, o udostępnienie których wystąpiła skarżąca, stanowią informację publiczną. Wniosek skarżącej nie został zatem rozpoznany pomimo upływu przepisanych prawem terminów.

Z uwagi na powyższe okoliczności skarżąca wniosła jak w petitum skargi.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w Pabianicach, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podkreślił, iż w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazał ilość etatów w poszczególnych grupach zawodowych oraz przedstawił w formie tabelarycznej wysokość wynagrodzenia pracowników. Jednocześnie wskazał, iż z uwagi na ochronę danych osobowych i brak wyrażonej zgody przez poszczególnych pracowników nie było możliwości wskazania danych dotyczących trzech pracowników zatrudnionych na pojedynczych stanowiskach co do każdego pracownika osobno. Ponadto organ przekazał zanonimizowane dane dotyczące wysokości wynagrodzenia kilkudziesięciu pracowników Sądu Rejonowego w Pabianicach. Nie wskazał jedynie indywidualnie określonych wysokości wynagrodzenia osób zajmujących stanowiska pojedyncze. Z uwagi na zakres zapytania, dotyczący wskazania wysokości wynagrodzenia zasadniczego, a także wysokości dodatku stażowego, istniała możliwość pełnej identyfikacji z imienia i nazwiska konkretnego pracownika i wysokości jego wynagrodzenia. Zdaniem organu do przekazania tego typu informacji w trybie udzielania informacji publicznej konieczne byłoby uzyskanie uprzednio zgody tych pracowników na ujawnienie takich danych. Ponieważ pracownicy ci w sposób jednoznaczny odmówili wyrażenia zgody na ujawnianie ich zarobków, przekazanie takich danych było niemożliwe. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, winien znaleźć zastosowanie art. 5 pkt.2 u.d.i.p., który wprowadza ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. O ile bowiem ilość środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie stanowi informację publiczną, o tyle już wysokość miesięcznego wynagrodzenia poszczególnych pracowników niepełniących funkcji publicznych przymiotu tego nie ma. Wniosek sformułowany w taki sposób, aby dotyczył wskazania kwoty wynagrodzenia wypłacanej konkretnej osobie, dotyka bezpośrednio jej sfery osobistej.

W związku z powyższym, zdaniem organu, zasadnym było ustosunkowanie się do złożonego przez skarżącą wniosku w taki sposób, aby przekazać wnioskodawcy informację o wysokości środków budżetowych przeznaczonych na wynagrodzenie dla pracowników Sądu Rejonowego w Pabianicach przy jednoczesnym takim zanonimizowaniu przekazanych danych, aby nie można było odtworzyć wysokości wynagrodzenia konkretnego wskazanego z imienia i nazwiska pracownika.

Dlatego też organ podtrzymał swoje stanowisko, że żądanie udostępnienia danych dotyczących wysokości wynagrodzenia konkretnego indywidualnie oznaczonego pracownika nie stanowi informacji publicznej. Tym samym w sytuacji, w której organ w piśmie z dnia 2 lutego 2026 r. przekazał takie informacje, do których przekazania na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej był uprawniony, nie można mówić o pozostawaniu organu w bezczynności.

Z uwagi na powyższe okoliczności organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej również jako: "p.p.s.a"). Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. zasadą jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ władzy publicznej może odmówić udostępnienia informacji publicznej oraz umorzyć postępowanie o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, co następuje w drodze decyzji.

Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem w formie czynności materialno-technicznej poprzez udostępnienie żądanej informacji, albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej lub umorzenia postępowania stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Organ (podmiot zobowiązany) może natomiast poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy żądanie dotyczy informacji publicznej, której zasady i tryb udostępnienia określają przepisy innych ustaw, (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), gdy organ nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), gdy wnioskowane dane są dostępne w publikatorze, lub gdy informacja objęta żądaniem nie ma charakteru informacji publicznej. Należy także zważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zatem w przypadku, gdy wniosek dostępowy dotyczy informacji przetworzonej a z jego treści nie wynika spełnienie powyższej przesłanki, wówczas organ winien wezwać wnioskodawcę do wykazania, że udostępnienie mu żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego a następnie udostępnić informację, jeżeli szczególny interes społeczny zostanie wykazany, ewentualnie odmówić udostępnienia w drodze decyzji, jeżeli wnioskodawca nie zdoła wykazać wypełnienia omawianej przesłanki. Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega natomiast na tym, że podmiot zobowiązany nie załatwia wniosku w sposób określony przepisami ustawy.

Sąd dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w myśl art. 4 u.d.i.p., oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje to, że Prezes Sądu Rejonowego w Pabianicach jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są bowiem władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego.

Osią sporu pozostaje natomiast kwestia czy informacja dotycząca wysokości wynagrodzenia zasadniczego osób zatrudnionych na stanowisku starszego inspektora, głównego księgowego oraz archiwisty stanowi informację publiczną.

Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia zaś przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Wysokość wynagrodzeń wypłacanych pracownikom ze środków publicznych w świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi zatem informację publiczną w rozumieniu ustawy. Dotyczy bowiem sposobu wydatkowania środków publicznych, którymi gospodarowanie jest co do zasady jawne. Co więcej, żądana przez stronę informacja odpowiada treści art. 6 ust. 1 pkt 3 w zw. z pkt 5 lit. h u.d.i.p., gdyż mieści się w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że wyjątek od zasady udostępnienia informacji publicznej odnoszącej się do wysokości wynagrodzeń pracowników przewiduje art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Podkreślić jednak trzeba, że w przypadku braku tej zgody, organ obowiązany jest wszakże wydać decyzję administracyjną, odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie. Jak to zostało powiedziane, z mocy art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Natomiast w myśl art. 17 ust. 1 ustawy do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że informacje, których udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z dnia 22 stycznia 2026 r., dotyczą informacji publicznej. Dotyczy to również wysokości wynagrodzenia zasadniczego osób zatrudnionych na stanowisku starszego inspektora, głównego księgowego oraz archiwisty. Są to bowiem wynagrodzenia osób zatrudnionych w jednostce sektora finansów publicznych, wypłacane ze środków publicznych, gospodarowanie którymi objęte zostało normą wynikającą z przepisów art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 w zw. z pkt 5 lit. h u.d.i.p.

Wypada w tym miejscu wyjaśnić, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek (w niniejszej sprawie Prezes Sądu Rejonowego w Pabianicach), winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy) bądź też w drodze decyzji administracyjnej, odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy) lub umorzyć postępowanie w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Wobec powyższego należało ustalić, że Prezes Sądu Rejonowego w Pabianicach, informując wnioskodawcę pismem z dnia 2 lutego 2026 r. o braku możliwości podania danych dotyczących wysokości wynagrodzenia zasadniczego osób zatrudnionych na stanowisku starszego inspektora, głównego księgowego oraz archiwisty nie rozpatrzył w tym zakresie wniosku dostępowego w formie prawem przewidzianej, co czyni zasadnym stawiany mu przez skarżącego zarzut bezczynności.

W ocenie Sądu bezczynność organu w tej sprawie nie była rażąca. Kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób; przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Sąd podziela stanowisko doktryny, zgodnie z którym "Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne" (B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nie udostępnił żądanej informacji publicznej oraz podał błędne wskazania odnośnie ustalenia, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, z uwagi na przyjętą przez siebie nieprawidłową interpretację przepisów ustawy. W ocenie Sądu takie zachowanie organu, będące bez wątpienia naruszeniem prawa, nie nosi cech naruszenia rażącego.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut bezczynności w zakresie, w jakim organ przekazał informację, zgodnie z którą "brak pracowników zatrudnionych w celu odbycia stażu urzędniczego". Organ udzielił bowiem żądanej informacji, a ponadto w piśmie z 4 lutego 2026 r. potwierdził prawdziwość tej informacji oraz dodatkowo wyjaśnił, że pracownik wskazany jako stażysta w punkcie 2b odpowiedzi nie jest przewidziany do odbycia stażu urzędniczego. Należy także wyjaśnić, że w orzecznictwie wskazuje się, że nie jest rzeczą sądu administracyjnego weryfikacja prawdziwości informacji przekazanej przez zobowiązanego. Brak jest w tym przedmiocie właściwych instrumentów prawnych. W razie natomiast złożenia nieprawdziwego oświadczenia w tym zakresie istnieją środki, w tym karne, czy inne pozwalające na weryfikację tego stanowiska (por. np. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. III OSK 3249/21).

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd postanowił, jak w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 200 oraz 205 § 1 p.p.s.a.

a.bł.