Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Halina Święcicka Sędzia NSA del. - Stanisław Gronowski (spraw.) Sędzia WSA - Dorota Wdowiak Protokolant - Marlena Chmielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na używanie radiotelefonu CB 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] maja 2001 r. 2. zasądza od Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty na rzecz skarżącego A. K. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego

Ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji, zwanego dalej "Prezesem URT", z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] utrzymano w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] maja 2001 r., w której odmówiono A. K., zwanemu dalej "skarżącym", wydania pozwolenia na używanie radiotelefonu CB typu [...] o numerze fabrycznym [...]. Decyzja wydana została na podstawie art. 111 ust. 1 oraz art. 18 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.).

Według ustaleń Prezesa URT:

* urządzenia radiowe, nadawczo-odbiorcze podlegają obowiązkowi oceny zgodności z wymaganiami zasadniczymi, o

których mowa w art. 88 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 (art. 91 ust. 1, 4, 5

ustawy Prawo Telekomunikacyjne),

* urządzenie radiowe będące przedmiotem decyzji nie zostało

zaliczone do urządzeń, o których mowa w art. 91 ust. 4 i 5

ustawy, a zatem podlega obowiązkowi oceny zgodności z

wymaganiami zasadniczymi,

Skoro skarżący nie przedłożył dokumentu lub znaku potwierdzającego spełnienie zasadniczych wymagań, o których wyżej mowa, brak jest podstaw dla wydania pozwolenia na używanie radiotelefonu.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący wskazuje na zakupienie radia CB, na które uzyskał już świadectwo homologacji, załączone do wniosku o pierwszą rejestrację radia w byłej Państwowej Agencji Radiokomunikacyjnej. Stąd kwestionuje stanowisko zaskarżonej decyzji, że na sporne radio nie posiada ważnego świadectwa homologacji. Według skarżącego nowe przepisy nie mogą działać wstecz. Akcentuje członkostwo w [...], które jest zarejestrowane w rejestrze stowarzyszeń prowadzonym przez Sąd Wojewódzki w [...] pod numerem [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:

ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,

* ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana

p.s.a.,

* ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr

153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.

Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a.

Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie.

Postępowanie przed Prezesem URT (obecnie Prezesem Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty) toczy się, stosownie do art. 111 ust. 1 ustawy Prawo Telekomunikacyjne, według przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie Prezes URT naruszył przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a., co nie pozwala na skontrolowanie prawidłowości rozstrzygnięcia zapadłego w zaskarżonej decyzji.

Zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i w skardze do

Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wskazywał na użytkowanie spornego radia CB jeszcze pod rządem poprzednio obowiązujących przepisów i w zgodności z nimi. W szczególności podkreślał fakt uzyskania na zakupione radio świadectwa homologacji, które zostało załączone do wniosku o pierwszą rejestrację tego radia w byłej Państwowej Agencji Radiokomunikacyjnej. W związku z wejściem w życie ustawy Prawo telekomunikacyjne wyłania się kwestia, czy i w jakim zakresie poprzednio wydane świadectwa homologacji zachowują swą moc na gruncie prawa telekomunikacyjnego. Zagadnienie to winno być rozważone w pierwszej kolejności przy uwzględnieniu przepisów przejściowych do cytowanej ustawy (rozdział 3 ustawy). W zaskarżonej decyzji pod tym kątem sprawa nie była analizowana.

W zaskarżonej decyzji Prezes URT powołał się na przepis art. 18 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy Prawo telekomunikacyjne. Przepis ten w zakresie spełniania przez urządzenie zasadniczych wymagań odwołuje się do art. 88 ust. 2 pkt 2 ustawy, który upoważnia ministra właściwego do spraw łączności do uregulowania, w drodze rozporządzenia, szczegółowych wymagań technicznych i eksploatacyjnych dla urządzeń telekomunikacyjnych oraz sieci telekomunikacyjnych, w tym wymagania techniczne i eksploatacyjne dla powszechnie stosowanych zakończeń sieci publicznych, analogowych lub cyfrowych, w szczególności dla zakończeń sieci w cyfrowych, zintegrowanych sieciach transmisji danych w zakresie spełniania wymagań, o których mowa w pkt 1 oraz ust. 1, zwanych dalej "zasadniczymi wymaganiami" dla urządzeń telekomunikacyjnych i sieci telekomunikacyjnych - kierując się wymaganiami europejskich organizacji normalizacyjnych, a w przypadku braku takich wymagań - wymaganiami innych międzynarodowych organizacji normalizacyjnych, których Rzeczpospolita Polska jest członkiem. Jednakże w zaskarżonej decyzji nie wskazano, czy w odniesieniu do takich urządzeń jak radia CB zostały wydane powołane wyżej przepisy - zasadnicze wymagania.

Ponadto, na co wskazuje przepis art. 18 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy Prawo telekomunikacyjne, zasadnicze wymagania, o których wyżej mowa, odnoszą się do podmiotu wnioskującego o wydanie pozwolenia radiowego na urządzenie które, co wymaga podkreślenia, podlega obowiązkowej ocenie zgodności. Również i ta kwestia nie została w sprawie dostatecznie wyjaśniona. I tak, w świetle przepisu art. 91 ust. 4 cytowanej ustawy przepisów ust. 1 tego artykułu w zakresie obowiązkowi oceny zgodności z wymaganiami zasadniczymi nie stosuje się do urządzeń przystosowanych do wyłącznego używania w radiokomunikacyjnej służbie amatorskiej, niebędących przedmiotem oferty handlowej. Innymi słowy, w zaskarżonej decyzji nie zbadano, czy członkowie zrzeszeni w [...], którego członkiem jest skarżący, używający radia CB w sposób zgodny ze statutem tego stowarzyszenia, spełniają kryteria, o których mowa w art. 91 ust. 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne.

W tym stanie zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] maja 2001 r. podlegają uchyleniu, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.s.a.

Zważywszy, iż z uchylonymi decyzjami nie wiąże się bezpośrednio kwestia ich wykonalności, stąd nie zachodzi potrzeba orzekania w tym względzie, stosownie do art. 152 p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.s.a.