Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędziowie NSA Ludmiła Jajkiewicz Dariusz Dudra Protokolant asystent sędziego Nina Pruk po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 632/15 w sprawie ze skargi H. spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. spółki z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku 3.600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 28 stycznia 2016 r. oddalił skargę A. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego, co do klasyfikacji taryfowej towaru oraz określenia długu celnego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu [...] sierpnia 2012 r [...] Sp. z o.o., działając jako przedstawiciel bezpośredni spółki H. Sp. z o.o. w W. (obecnie A. Sp. z o.o. w W.) zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na obszarze Wspólnoty towary opisane jako "elementy połączeniowe do TV kabli koncentrycznych/filtry do pakietyzacji programów", zakupione od firmy PPC Denmark. Towar został przypisany przez importera do kodu 8536 90 10 00 "elementy połączeniowe, złącza do przewodów i kabli") ze stawką 0%. Zgłoszenie zostało przyjęte i zarejestrowane.

W wyniku kontroli przeprowadzonej w skarżącej Spółce, dotyczącej klasyfikacji taryfowej filtrów do pakietyzacji programów TV importowanych w okresie od [...] stycznia 2012 r. do [...] czerwca 2014 r., decyzją z [...] lutego 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Gdyni orzekł o klasyfikacji towaru ujętego w zgłoszeniu do kodu 8529 10 80 90, określił dla tego towaru stawkę cła dla krajów trzecich 3,6% i niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 15 229 zł, a także orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo Celne.

Z załączonej przez stronę ekspertyzy Politechniki W. z [...] października 2014 r. wynika, że sprzedawane przez Spółkę filtry stosuje się w sieciach kablowych w celu wytłumienia lub też przepuszczania grupy kanałów telewizyjnych do abonenta. W podsumowaniu ekspertyzy uznano, że urządzenia te mogą znaleźć zastosowanie w zasadzie tylko w sieciach telewizji kablowej. Z uwagi na powyższe organ zakwestionował możliwość zakwalifikowania objętego zgłoszeniem towaru do wskazanego przez eksportera kodu 8517 70 90 00. Pozycja 8517 Wspólnotowej Taryfy Celnej obejmuje bowiem aparaty telefoniczne, pozostałą aparaturę do transmisji odbioru lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, inną niż aparaturę nadawczą i odbiorczą objętą pozycja 8443, 8525, 8527 lub 8528. Odrzucił następnie możliwość zakwalifikowania filtrów do przyjętej przez Spółkę pozycji 8536 90 10 00 - Elementy połączeniowe, złącza do przewodów i kabli, a także do pozycji 8548 90 90 99, która obejmuje wszystkie części elektryczne maszyn i urządzeń inne niż te nadające się do stosowanie wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny lub urządzenia b) części objęte wcześniejszymi pozycjami tego działu lub które są włączone uwagę 1 do sekcji XVI.

Organ i instancji stanął na stanowisku, że importowane filtry należy zakwalifikować do kodu 8529 10 80 90, bowiem z treści uwagi 2 do sekcji XVI Taryfy celnej wynika, że pozycją 8529 są objęte części nadające się wyłącznie lub głównie do wykorzystania z określonymi maszynami lub urządzeniami objętymi pozycjami od 8525 do 8528, a podpozycją 8529 10 anteny i reflektory anten wszelkich typów oraz części nadające się do stosowania w nich. W rozwinięciu tej podpozycji ujęte są filtry antenowe i separatory. Stanowisko to znalazło poparcie w Wiążących Interpretacjach Taryfowych nr [...]z dnia [...] lipca 2014 r. oraz nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. wydane wobec innych podmiotów w sprawach dotyczących klasyfikacji filtrów antenowych, na które dodatkowo powołał się organ.

Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w Gdyni utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do zarzutu Spółki oparcia się przez organ I instancji na wydanych przez władze niemieckie WIT-ach dotyczących innych towarów niż sprowadzone filtry, organ odwoławczy stwierdził, że zostały one powołane przez organ pomocniczo, zaś przy dokonywaniu klasyfikacji filtrów do kodu 8529 10 80 90 organy w całości uwzględniły wyjaśnienia strony oraz przedłożoną ekspertyzę Politechniki W. To te dowody uznane zostały przez organy za dowody w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości określające budowę sprowadzonych towarów, ich zastosowanie w sieciach telewizji kablowej i pełnione w tych sieciach funkcje. Dyrektor IC wyjaśnił również, że propozycja klasyfikacji z Protokołu kontroli z dnia [...] października 2014 r. jest jedynie formą udokumentowania przebiegu tej czynności, nie kreuje natomiast uprawnień czy obowiązków osoby kontrolowanej. Tym samym dokonana przez organ I instancji w ustalonym w sprawie stanie faktycznym wykładnia i zastosowanie przepisów, skutkująca przypisaniem filtrów do kodu 8529 10 80 90, została podzielona przez organ odwoławczy.

Odnosząc się do stanowiska Spółki zawartego w piśmie z [...] marca 2015 r., w którym podniosła fakt wyprodukowania filtrów przez firmę PCC na karaibskiej wyspie [...] i [...], a zatem podlegania przez nie zerowej stawce celnej jako towaru pochodzącego z kraju CARIFORUM na podstawie Umowy o Partnerstwie Gospodarczym między państwami CARIFORUM, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, organ wskazał, że w zgłoszeniu celnym Spółka nie zadeklarowała zerowej preferencyjnej stawki celnej, wybrała natomiast stawkę celną dla krajów trzecich. Z tego względu pochodzenie sprowadzonych towarów nie było przedmiotem kontroli, a zakończone zaskarżoną decyzją postępowanie organu I instancji dotyczyło ustalenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej sprowadzonego towaru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę Spółki stwierdził, że zaistniały w sprawie spór nie dotyczy tego, czym są oraz jak są zbudowane i do czego służą importowane filtry, lecz odmiennej klasyfikacji importowanego towaru.

Przy klasyfikacji importowanego towaru organy oparły się na przedłożonej przez skarżącą Ekspertyzie Technicznej z [...] października 2014 r., wykonanej na zlecenie Spółki przez dr inż. R. B. z Katedry Telekomunikacji i Teleinformatyki Politechniki W., wydanej na podstawie dokumentów dostarczonych przez Spółkę oraz zdjęć, kart ze specyfikacją techniczną oraz danych katalogowych dostępnych na stronie producenta. W ekspertyzie stwierdzono, że zawarte w katalogu dane określają ww. urządzenia jako filtry do zastosowania w sieciach kablowych celem wytłumienia lub też przepuszczania grup programów telewizyjnych do abonenta. Ze względu na budowę filtry mogą być instalowane przez operatora sieci bezpośrednio na kablu koncentrycznym w szachtach telekomunikacyjnych lub w szafkach abonenckich, które z reguły instalowane są w piwnicy lub na klatce schodowej. Urządzenia mogą znaleźć zastosowanie w zasadzie tylko w sieciach telewizji kablowej. Wskazana ekspertyza w wyczerpujący sposób opisała budowę, cechy i przeznaczenie filtrów, co wbrew twierdzeniom strony skarżącej zostało bez zastrzeżeń uwzględnione przez organy. Ustalając stan faktyczny sprawy organy celne wzięły także pod uwagę kolejne przedłożone przez stronę skarżącą dokumenty, m.in. także wyjaśnienia zawarte w piśmie z [...] grudnia 2014 r.

W tej sytuacji Sąd nie uznał zarzutu strony skarżącej, iż stan faktyczny w sprawie nie został ustalony.

Sąd za prawidłowe uznał dokonanie kwalifikacji taryfowej filtrów do pakietyzacji programów TV do podpozycji 8529 Wspólnej Taryfy celnej obejmującej "Części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528", do podpozycji 8529 10 obejmującej "Anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich", do kodu CN 8529 10 80 obejmującego zgodnie z brzmieniem "Filtry antenowe i separatory", do kodu TARIC 8529 10 80 90 "Pozostałe" z przypisaną stawką celną dla krajów trzecich równą 3,6%. Klasyfikację towaru do pozycji 8529 potwierdza Uwaga (4) do pozycji 8529 w której przewidziano, że ww. pozycją są objęte filtry i separatory do anten.

Odnosząc się do twierdzenia Spółki, że towar należy kwalifikować do kodu 8536 90 10 00, ale ze stawką 0% właściwą dla towarów pochodzących z krajów CARIFORUM, Sąd I instancji stwierdził, że sprowadzony towar, ze względu na posiadane cechy, nie może być kwalifikowany do kodu 8536 90 10 00; w przedmiotowej sprawie bez praktycznego znaczenia pozostaje, czy w stosunku do tego towaru powinna mieć zastosowanie preferencyjna stawka celna 0% dla krajów trzecich, czy też preferencyjna stawka celna 0% dla towarów pochodzących z krajów CARIFORUM. W zgłoszeniu celnym Spółka nie zadeklarowała zerowej preferencyjnej stawki celnej, której zastosowanie wymagałoby łącznego spełnienia wymogów Protokołu I (i załącznikach do niego) do Umowy o Partnerstwie Gospodarczym między państwami CARIFORUM a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi. Wybrała natomiast stawkę celną dla krajów trzecich, co potwierdza zastosowany w polu 36 zgłoszenia zapis "Preferencje kod 100" - oznaczający zastosowanie środków taryfowych erga omnes. Dlatego pochodzenie sprowadzonych towarów nie było przedmiotem kontroli, a postępowanie organu I instancji zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło ustalenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej sprowadzonego towaru.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła A. sp. z o.o. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 ppsa naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. - Prawo celne w zw. z art. 20 ust. 1, 3 i 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. WE L.302 ze zm.), art. 3 ust. 1 i 2, art. 5 rozporządzenia EWG nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej Wspólnej Taryfy Celnej, poprzez uznanie, iż kod CN przyporządkowany przez skarżącą nie odpowiada funkcjonalności przyporządkowanej dla kodu TARIC CN 8536 90 10 00 ze stawką cła 0%, co skutkowało nieuchyleniem decyzji organu administracyjnego II instancji;

2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 30 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: pusa) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ppsa polegające na braku odniesienia się Sądu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do głównych zarzutów skargi, co w konsekwencji spowodowało niewyjaśnienie stanu sprawy, a także doprowadziło do sytuacji, w której Sąd nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, do czego był zobowiązany;

3. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 i 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ppsa w zw. z art. 116 § 1, art. 121, art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 137 poz. 926 ze zm.) w zw. 210 § 1 Op poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy obowiązkiem sądu dokonującego kontroli legalności działania organu administracji publicznej było uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Gdyni z [...] lutego 2015 r., z uwagi na nieprawidłowe ustalenie, iż skarżąca nieprawidłowo wypełniła obowiązek przypisania importowanego towaru do kodu CN 8536 90 10 00 jako "elementy połączeniowe, złącza do przewodów i kabli" oraz, że skarżąca odpowiada za powstałe z tego tytułu zobowiązania Spółki, oraz że nie wskazano okoliczności ekskulpacyjnych uzasadniających niezastosowanie art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo Celne;

4. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ppsa w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem sądu administracyjnego I instancji było uchylenie decyzji, w sytuacji gdy z uzasadnienia poddanej kontroli decyzji nie wynikało, że organ II instancji wypełnił to, do czego były zobowiązany z urzędu, tj. nie odniósł się do treści postanowienia NUC z [...] marca 2015 r., który to nie przeprowadził dowodu, o który wnioskowała strona, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż dowody zebrane w sprawie w oparciu o ekspertyzę są wystarczające do zajęcia stanowiska w przedmiocie klasyfikacji taryfowej, przez co organ II instancji nie przeprowadził samodzielnego postępowania dowodowego, a jedynie dokonał oceny wcześniejszych ustaleń NUC;

5. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 pkt. 2, oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w zw. z art. art.120, 121, 122, 188 oraz 187, 191 Op i w zw. z art. 7 oraz art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ppsa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nieprawidłowe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, oraz dokonywanie wzajemnie sprzecznych i wykluczających się ustaleń faktycznych, a w konsekwencji:

- rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd I instancji bez wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego oraz;

- przyjęciem przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy celne obu instancji niezgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie postępowania podatkowego, a więc nie dokonaniem przez Sąd I instancji prawidłowej kontroli decyzji organu administracyjnego, a przez to zaakceptowaniem naruszenia przez ten organ przepisów art. 7 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, art. 120, 121, 122 oraz 187 Op w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co spowodowało ustalenie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. przyjęciem, że organ celny pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń w przedmiocie zaliczenia importowanego towaru do kodu 8529 10 80 90;

- przyjęciem, że skarżąca nie wykazała, iż zachodzą przesłanki negatywne, uniemożliwiające obciążenie jej pełną odpowiedzialnością z tytułu odmiennego zaklasyfikowania importowanego towaru, w sytuacji gdy nawet biegli w dziedzinie klasyfikacji taryfowej funkcjonariusze celni Urzędu Celnego I w Warszawie wskazywali na odmienną klasyfikację od wskazanej w skarżonej decyzji, tj. wskazali na kod CN 8548 90 90 99, a także eksporter PPC Denmark wskazywał na kod CN 8517 70 90 00 gdy organy celne, oraz eksporter przypisywali tę grupę wyrobów do różnych kodów CN,

- przyjęciem, że pominięcie wnioskowanego przez skarżącą na etapie postępowania przed organem celnym dowodu z opinii biegłego nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, co skutkowało nieustaleniem czy 7, 191 90 0 funkcjonalność wskazana przez skarżącą odpowiadająca przyporządkowanemu przez nią kodowi CN mieści się w grupie funkcji importowanego towaru, przyjęciem, że wydanie decyzji przez organy celne było pozbawione naruszeń, co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia skargi, mimo iż z akt sprawy wynika, że organ administracji dopuścił się naruszenia szeregu przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, art. 120, 121, 122 oraz 187 Op i tym samym naruszenie art. 151 ppsa;

- przyjęciem, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy administracyjne było kompletne, co skutkowało błędnym ustaleniem, iż organy celne podjęły wszelkie możliwe działania dla wyjaśnienia stanu faktycznego, o których mowa w art. 187 § 1, art. 190 i art. 122 Op, a ocena dowodów, jakiej dokonał organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Gdyni wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, o której mowa w § 2 powołanego przepisu. W będącej przedmiotem rozpoznania sprawie przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły, natomiast środek prawny został oparty na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 ppsa.

Skarżący kasacyjnie, zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa jest zobowiązany nie tylko do wskazania konkretnego przepisu prawa (z podziałem na jednostki redakcyjne tego przepisu), ale również do wykazania, na czym polega jego naruszenie. Dodatkowo, w przypadku podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazania formy naruszenia (błędną wykładnię, niewłaściwe zastawanie), a w przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania wykazania istotności tego naruszenia. Z kolei, z uwagi na wyraźne rozdzielenie w art. 174 ppsa podstaw kasacyjnych, zarzut naruszenia prawa materialnego może być oparty wyłącznie na normach o charakterze materialnym, a więc takich, które określają wzajemne prawa i obowiązki podmiotów stosunku prawnego, natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania - na normach o charakterze procesowym, a więc takich, które służą zabezpieczeniu realizacji norm materialnych oraz ich egzekwowania.

W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 73 ust. 1 Prawa celnego w zw. z art. 20 ust. 1, 3 i 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 WKC oraz art. 3 ust. 1 i 2, art. 5 rozporządzenia CN), ujętego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi błędne uznanie, że dokonane przez nią przyporządkowanie towaru do kodu CN nie odpowiada funkcjonalności właściwej dla kodu TARIC CN 8536 90 10 00 ze stawką cła 0%.

Rozpoznanie tego zarzutu wymagało więc odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, ujętego w pkt 2-5 petitum środka prawnego, ponieważ zaklasyfikowanie towaru do odpowiedniego kodu CN powinno poprzedzać określenie cech, właściwości czy funkcji towaru, co należy do elementów stanu faktycznego określanych w drodze postępowania wyjaśniającego.

W ramach tego zarzutu wnosząca skargę kasacyjną podniosła naruszenie szeregu przepisów (art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 1 § 1 i 2 pusa oraz art. 3 § 2 pkt 1 ppsa; art. 151 i art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ppsa w zw. z art. 116 § 1, art. 121, art. 191 i w zw. z art. 210 § 1 Op; art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ppsa w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op; art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w zw. z art. 120, art. 121, art. 122, art. 188, art. 187 i art. 191 Op i w zw. z art. 7, art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ppsa) bez pełnego wyjaśnienia, na czym ono polega, a tym samym że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to rozstrzygnięcie sprawy byłoby innej treści.

Podnosząc zarzut niedostatecznego wyjaśnienia zaklasyfikowania importowanego towaru (filtrów do pakietyzacji programów), w szczególności w związku z odmową przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu z opinii biegłego, a także w związku z nieuwzględnieniem, że towar ten był różnie klasyfikowany przez organy, strona dąży w istocie do wykazania, że cechy, jakimi charakteryzował się importowany towar pozwalają na zaklasyfikowanie go do kodu TARIC 8536 90 10, a nie jak przyjął organ do kodu TARIC 8529 10 80 90.

Wypada więc wskazać, że stosownie do przepisów działu IV Op (w zw. z art. 73 Prawa celnego) regulujących postępowanie wyjaśniające, organ celny był zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122) i w tym celu powinien był zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1), a następnie na podstawie tego materiału dowodowego dokonać swobodnej oceny, czy dane okoliczności zostały udowodnione (art. 191). Co do zasady, jako dowód organ powinien był dopuścić wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem (art. 180 § 1). Organ powinien był również uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, o ile przedmiotem dowodu były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że zostały one stwierdzone wystarczająco innym dowodem (art. 188 Op).

Nałożony tymi przepisami obowiązek nie ma jednak charakteru nieograniczonego i nie wymaga od organu prowadzenia postępowania pod formułowane przez stronę tezy. Podstawowym celem realizacji zasady prawdy materialnej w postępowaniu dowodowym jest ustalenie stanu faktycznego sprawy i tylko w takim zakresie, kierując się zasadą szybkości i ekonomiki postępowania (art. 125 § 1 Op), organ powinien podejmować czynności procesowe. Zauważenia wymaga też to, że przerzucenie na organ ciężaru dowodowego nie zwalnia strony od aktywnego udziału w gromadzeniu materiału dowodowego oraz od wykazania swoich racji. Strona ma prawo czynnego uczestniczenia w postępowaniu wyjaśniającym, jak też składania wniosków dowodowych (zob. art. 123, art. 188, art. 192, art. 189 § 1, art. 190 i art. 200 Op), aczkolwiek ostateczne słowo, co do zakresu czynności dowodowych, ustawodawca pozostawił organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie.

W powyższym kontekście niezasadny jest więc zarzut strony co do braku przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z opinii biegłego.

Zgodnie z art. 197 § 1 Op w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii.

Podstawą powołania biegłego przez organ podatkowy jest więc stwierdzenie, że w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Ostateczne zajęcie stanowiska w tym zakresie, na co zwrócono uwagę wcześniej, należało jednak do organu. Organ podatkowy nie jest bowiem związany wnioskiem strony o powołanie biegłego, niemniej jednak powinien wziąć pod uwagę ciążący na nim obowiązek wyjaśnienia sprawy, a co za tym idzie powinien zastanowić się, czy okoliczności istotne dla rozpoznania sprawy zostały wyjaśnione na podstawie innych dowodów zgromadzonych w sprawie. Tak jak to miało miejsce w sprawie.

Organ celny ustaliły cechy i funkcjonalność importowanego towaru na podstawie dwóch ekspertyz Politechniki W., sporządzonych na wniosek strony, przyjmując zawarte w nich oceny co do stanu wszystkich typów i modeli sprowadzonych filtrów. Pozwoliło to na uznanie, że importowane filtry do pakietyzacji programów nie są elementami służącymi do połączenia przewodów i kabli, co ewentualnie pozwalałoby na zaklasyfikowanie do kodu TARIC 8536 90 10. Organ ustalił, że filtry te są montowane na kablach koncentrycznych w sieciach telewizji kablowej nie w celu połączenia tych kabli, lecz w celu wytłumienia lub też przepuszczenia grupy kanałów telewizyjnych (sygnałów o określonej częstotliwości) do abonenta. Kierując się opisem działu 85 CN, uwagami 5 i 2 do Sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej oraz Notami wyjaśniającymi do CN dokonał taryfikacji importowanego towaru do kodu TARIC 8529 10 80 90. Zdaniem organu, przedłożone przez stronę ekspertyzy dawały w pełni odpowiedź co do stanu towaru, jego cech oraz przeznaczenia i pozwalała na dokonanie prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru, z czym należy się zgodzić. Tak więc wbrew twierdzeniom wnoszącej skargę kasacyjną nie zachodziła konieczność zlecenia przez organ przeprowadzenia opinii biegłego. Strona de facto nie kwestionuje przedłożonych przez siebie ekspertyz, a jedynie podnosi, że organ nieprawidłowo je zinterpretował. Twierdzenia te są ogólnikowe i nie wykazują, na czym miałby polegać błąd. Nie wystarczy bowiem zarzucić organowi jego popełnienie, ale trzeba wykazać jego istotę i ewentualny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym nie można też zarzucić organowi celnemu braku konsekwencji co do przyjętej taryfikacji, czy też sprzeczności ustaleń. Organ wyjaśnił, dlaczego nie można zaklasyfikować importowanego towaru do kodu zadeklarowanego przez stronę, w protokole kontroli czy też przez eksportera PPC Denmark (ponieważ dotyczą towaru o innych cechach).

Towar nie mógł również skorzystać z preferencyjnej stawki dla towarów pochodzących z kraju CARIFORUM. Jak wskazał (za organem) Sąd I instancji, skorzystanie z tej stawki jest możliwe wyłącznie na wniosek zgłaszającego, po łącznym spełnieniu szeregu warunków, natomiast ze zgłoszenia celnego wynika, że sama strona wskazała jako kraj wysyłki Stany Zjednoczone Ameryki na bazie warunków dostawy EXW Miami.

Oznacza to, że zarzut braku wszechstronnego wyjaśnienia i rozpatrzenia przez organ sprawy oraz braku dokonania prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie znajduje oparcia w stanie faktycznym sprawy.

Przeprowadzona przez NSA kontrola instancyjna nie wykazała też, aby doszło do naruszenia zasady praworządności (art. 120 Op), zasady zaufania do organów (art. 121 § 1 Op), czy zasady dwuinstancyjności postępowania celnego (art. 127 Op). Podzielenia przez organ II instancji stanowiska organu I instancji w sytuacji, gdy nie został przedstawiony dowód potwierdzający brak ponownego rozpoznania sprawy przez ten organ, nie można uznać za naruszenie wyżej wymienionych reguł. W tej sytuacji zarzut naruszenia przepisów Op, a w konsekwencji i przepisów ppsa, należało uznać za niezasadny.

Sąd I instancji stosownie do art. 1 § 1 i 2 pusa oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ppsa dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem oraz zastosował adekwatny do wyników kontroli środek prawny, określony w ustawie, tj. art. 151 ppsa. Bez stwierdzenia naruszenia przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjnej (celne), w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, brak było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ czy pkt 2 ppsa.

Sąd I instancji orzekał na podstawie akt sprawy, a tym samym nie naruszył art. 133 § 1 ppsa.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom ustawowym - zawiera wszystkie konieczne elementy oraz pozwala na prześledzenie procesu myślowego przeprowadzonego przez Sąd I instancji, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia. Rozważania Sądu są logiczne i spójne oraz znajdują oparcie w aktach administracyjnych sprawy.

Zgodnie z art. 141 § 4 zd. pierwsze ppsa "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. (...)." Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga jednak szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego.

Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania.

W konsekwencji niezasadnym okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego. Skoro z ustaleń faktycznych wynika, że importowany towar posiadał cechy przypisane kodowi CN 8529 10 80 90, to organ dokonał prawidłowej taryfikacji.

Na marginesie można jedynie zauważyć, że wnoszący skargę kasacyjną oprócz powołania konkretnych przepisów WKC i rozporządzenia w sprawie CN, w żaden sposób nie wyjaśnił, na czym miałaby polegać błędna wykładnia tych przepisów czy też niewłaściwe ich zastosowanie.

Trzeba też zauważyć, że w istocie zarzut naruszenia prawa materialnego został oparty na art. 73 ust. 1 Prawa celnego, przepisie odsyłającym, dającym podstawę do stosowania przepisów Op, który to zarzut, pomijając jego charakter, nie został uzasadniony.

Z powyższych względów nie doszło też do naruszenia wskazanych w środku prawnym przepisów Konstytucji RP.

Skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c/ w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804). Koszty obejmują wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 3600 zł.