Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 25 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 126/24 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi T. C. na postanowienie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 15 grudnia 2022 r. nr BDF1.4800.129.2022 w przedmiocie odmowy przyjęcia zażalenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 marca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 126/24, odrzucił skargę T. C. na postanowienie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 15 grudnia 2022 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia zażalenia. Zwrócił też wpis od skargi.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 8 lutego 2024 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi (w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi), tj. do nadesłania drogą elektroniczną na elektroniczną skrzynkę podawczą sądu skargi – pisma z 11 grudnia 2023 r. zatytułowanego "Skarga na orzeczenie" (stanowiącego załącznik do pisma z 11 grudnia 2023 r. zatytułowanego: "Skarga sygn. akt BDF1.4800.129.2022") podpisanej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

Jednocześnie skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Z urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD) wynika, że dokument nie został odebrany przez skarżącego w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD, a co za tym idzie, uznano go za doręczony w trybie art. 46 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – 1 marca 2024 r.

Skarżący uiścił wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł. Nie nadesłał jednak podpisanego egzemplarza skargi.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, której braku formalnego strona nie uzupełniła w terminie, pomimo wezwania.

WSA powołał się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I FPS 2/21, w której wskazano, że "zgodnie z art. 57 § 1

w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym" (pub. LEX nr 3274617).

Stwierdził, że na gruncie niniejszej sprawy skarga podlegała odrzuceniu, skoro załącznik do pisma z dnia 11 grudnia 2023 r., będący skargą na wskazane postanowienie, nie został podpisany zgodnie z wymogami określonymi przez art. 46 § 2b p.p.s.a. Powyższy brak formalny nie został przez stronę uzupełniony, pomimo wezwania z 15 lutego 2024 r., które zostało uznane za skutecznie doręczone w dniu 1 marca 2024 r.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył T. C., wnosząc o jego uchylenie

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1. art. 6 p.p.s.a. poprzez niewskazanie przez sąd I instancji, na jakiej podstawie prawnej przysługuje stronie zażalenie na postanowienie z dnia 27.12.2023 r. a tym samym mogło dojść do wskazania jej błędnej podstawy przez stronę;

2. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez uznanie przez sąd I instancji, że:

- doszło do poprawnego doręczenia reprezentantowi strony treści wezwania z dnia 15.02.2024 r. na podstawie zarządzenia Przewodniczącego podpisanego z imienia, nazwiska i stanowiska przez osobę uprawnioną w imieniu sądu I instancji;

- wezwanie z dnia 15.02.2024 r. braków formalnych skierowane do strony zostało sporządzone przez asesora lub sędziego;

- doszło do doręczenia treści zarządzenia, na podstawie którego sporządzono wezwanie 15.02.2024 r. sądu I instancji wzywającego do usunięcia braków formalnych wniosku do reprezentanta strony;

- przekazywanie treści zarządzenia lub postanowienia przez sąd I instancji w postaci tekstu wpisanego do formularza pisma ogólnego w systemie ePUAP lub osobnego pisma bez dołączania treści odpisów tych zarządzeń lub postanowień;

- przekazanie pism sądowych w formie substytutu treści zarządzenia przez pracownika sądu;

- opierając działania w sposób zorganizowany na pozaprawnych normach i orzecznictwie o charakterze prawotwórczym stojących w sprzeczności z zasadami przeprowadzenia prawnej wykładni przepisu demokratycznego państwa prawa, zasadami Konstytucji RP i Karty Praw Podstawowych UE.

3. art. 10 pkt 1 zarządzenia nr 14 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6.08.2015 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych w postaci wysyłanie pism sądowych za pośrednictwem systemu ePUAP i nie podpisanie ich imiennym podpisem kwalifikowanym, lecz podpisem kwalifikowanym przypisanym do instytucji, tym samym uniemożliwiając identyfikację osoby podpisującej;

4. art. 75 p.p.s.a w zw. z art. 74a § 10 p.p.s.a. w zakresie zastąpienia przekazania treści odpisu wezwania i zarządzenia z dnia 10.11.2023 r. do treści wpisanej do formularza pisma ogólnego systemu ePUAP bez podpisania z imienia i nazwiska oraz nie wskazania stanowiska służbowego dla sporządzającego pismo w systemie ePUAP;

5. art. 74a § 12 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie kwalifikowanej pieczęci elektronicznej w pismach o charakterze władczym wobec strony z cechami oświadczenia woli zamiast kwalifikowanego podpisu elektronicznego;

6. art. 46 § 2a i 2b p.p.s.a., w zw. z art. 58 § 1 pkt.3 p.p.s.a. poprzez niezasadne uznanie przez sąd I instancji, że strona wysyłając za pośrednictwem systemu ePUAP, jednocześnie nie podpisał załączników podpisem zaufanym, mimo że fakt ten jest potwierdzony w systemie ePUAP i plik xlm znajdującym się w systemie,

7. art. 46 § 2a i 2b p.p.s.a., w zw. z art. 58 § 1 pkt.3 p.p.s.a. poprzez wywodzenie nieuprawnionej normy prawnej nie wynikającej z przepisów prawa, że wniosek i załączniki do niej muszą być podpisane z osobna, co by oznaczało wygenerowanie dwóch niezależnych plików xml potwierdzających podpisy.

8. podpisywanie pism urzędowych (sądowych) przekazowych za pośrednictwem systemu ePUAP kwalifikowaną pieczęcią zamiast podpisem kwalifikowanym imiennym urzędnika sądu.

W petitum zażalenia strona szczegółowo sformułowała wnioski i postulaty co do treści uzasadnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie Sądu I instancji zostało wydane zgodnie z obowiązującym prawem.

Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem niniejszej sprawy jest kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odrzuceniu skargi.

Zgodnie z art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., skarga powinna zawierać podpis strony, albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono jej braków w wyznaczonym terminie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia braków w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia.

Zgodnie z art. 46 § 2a p.p.s.a. w przypadku, gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ono zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Z kolei w myśl art. 46 § 2b p.p.s.a. – zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego.

Na gruncie tego przepisu zapadła uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I FPS 2/21. WSA zasadnie przywołał jej treść, a mianowicie: "Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym".

Na gruncie niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że skarga nadana przy piśmie z 11 grudnia 2024 r. nie spełniała wymogów, o jakich mowa w art. 46 § 2a p.p.s.a. w rozumieniu wynikającym z przywołanej uchwały, która – na podstawie art. 269 p.p.s.a. – jest wiążąca dla sądu w badanej sprawie.

Wobec powyższego Sąd I instancji zasadnie wezwał stronę do podpisania skargi, przy czym w wezwaniu wyraźnie wskazano, że wymóg podpisania dotyczy pisma z 11 grudnia 2023 r., stanowiącego załącznik do pisma zatytułowanego "skarga na orzeczenie".

Wbrew zarzutom sformułowanym w zażaleniu, powyższe wezwanie było prawidłowe. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził zarzucanych uchybień ani co do jego treści, ani trybu doręczenia. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie przesłano skarżącemu przy piśmie z 15 lutego 2024 r. na podaną przez niego w skardze elektroniczną skrzynkę podawczą ePUAP. Korespondencja nie została podjęta przez skarżącego, w konsekwencji czego została uznana za doręczoną 1 marca 2024 r. – zgodnie z art. 74a § 8 p.p.s.a. Skarżący we wskazanym w wezwaniu terminie nie podpisał skargi, a więc nie uzupełnił braku skargi, co z kolei – w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. obligowało Sąd I instancji do jej odrzucenia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.