II SA/Kr 875/15 - Wyrok

Data orzeczenia	2015-11-27	
Data wpływu	2015-07-28	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Iwona Niżnik-Dobosz /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Daniel
Magda Froncisz	
Symbol z opisem	6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane	
Sygn. powiązane	I OSK 822/16	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	oddalono skargę	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Magda Froncisz Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. [...] – D.J. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej K. na decyzję Wojewody z dnia 29 maja 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości skargę oddala	
Uzasadnienie
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 29 maja 2015 r. znak [...] na podstawie:

- art. 9 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014r., poz. 518 ze zm.);

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.);

po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej - Gminy K., od decyzji Starosty K. z 2 grudnia 2014 r. znak [...]

utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty K. z 2 grudnia 2014 r. znak [...]

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

decyzją z 2 grudnia 2014 r. znak [...] Starosta K. orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonej parceli I. kat. [...] b. gm. kat. C., na rzecz: E. B., E. C., L. B. i D. B..

Orzekając w ww. sposób organ I instancji wskazał, iż w świetle całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1118/08, zapadłego w analogicznej sprawie dotyczącej nieruchomości, która podobnie jak przedmiotowa, została wywłaszczona na cele rozszerzenia lotniska wojskowego w C. orzeczeniem Województwa K. z 26 października 1929 r. znak [...] w stosunku do której stwierdzono jej zbędność na tenże cel, gdyż -jak wówczas ustalono - na jej terenie nie były prowadzone żadne prace związane z realizacją ww. celu wywłaszczenia, lecz została wykorzystana pod inną rodzajowo inwestycję w postaci lotniska cywilnego.

Organ wskazał, iż jak ustalono w przedmiotowej sprawie, również na zawnioskowanych do zwrotu działkach nr [...] i nr [...] , poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonej parceli I. kat. [...], b. gm. kat. C. zrealizowano infrastrukturę lotniska cywilnego, zamiast planowanego "poszerzenia lotniska wojskowego", w związku z czym w świetle powyższego nieruchomość tę należało w ocenie organu I instancji uznać za zbędną na cel jej wywłaszczenia.

Jednocześnie jak ustalono w przedmiotowej sprawie na podstawie informacji zawartej w piśmie Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. z 23 stycznia 2014 r. znak [...], zawnioskowane do zwrotu działki nr [...] i nr [...], pół. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonej parceli 1. kat. [...] , b. gm. kat. C., objęte są decyzją nr [...] Prezydenta Miasta K. z 20 grudnia 2013 r. znak [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn.: "Budowa drogi publicznej - etap [...],[...] - odcinek drogi wraz z włączeniem do ulicy K. oraz infrastrukturą techniczną: oświetleniem ulicznym i kanalizacją opadową".

W ocenie organu I instancji powyższa okoliczność stanowi negatywną przesłankę zwrotu przedmiotowej nieruchomości, bowiem stosownie do treści przepisów art. 11d ust. 9 i 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.) w związku z art. 13 ustawy o gospodarce nieruchomościami, od dnia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania ww. decyzji ZRID, wykluczona została możliwość dokonywania zmian w sferze stosunków cywilnoprawnych poprzez przeniesienie prawa własności tej nieruchomości na podmiot inny niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego - w tym jej zwrotu na rzecz wnioskodawców, w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Odwołanie od ww. decyzji złożyła Gmina K., podnosząc, iż lotnisko cywilne powstało w ramach infrastruktury lotniska wojskowego i po uzgodnieniu tej decyzji z władzami wojskowymi. W ocenie strony odwołującej się, zrealizowanie na przedmiotowej nieruchomości infrastruktury lotniska cywilnego w ramach poszerzenia lotniska wojskowego należy uznać za realizację celu wywłaszczenia, względnie za jego "dopuszczalną modyfikację", niezmieniającą charakteru pierwotnie planowanej inwestycji, co zdaniem strony odwołującej się nie pozwala na uznanie tej nieruchomości za zbędną na cel wskazany w orzeczeniu wywłaszczeniowym.

Wojewoda M. powołał art. 136 ust. 3 oraz art. 137 ust. 1 u.g.n., ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (zwanej dalej: "u.g.n."),

Organ wskazał, iż zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11, art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. - w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed dniem 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed dniem 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu - jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ zauważył, iż niewątpliwie w przedmiotowej sprawie spełnione zostały dwie podstawowe przesłanki, bez zaistnienia których nie jest możliwe orzeczenie o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości. Po pierwsze, z wnioskiem o zwrot przedmiotowej nieruchomości wystąpiły wszystkie uprawnione do tego osoby, to znaczy wszyscy spadkobiercy jej poprzedniej właścicielki, M. z K. T., tj. E. B. E. C., L. B. i D. B., co potwierdzają zgromadzone w aktach sprawy, stosowne dokumenty.

Po drugie zaś, ww. nieruchomość może zostać uznana za wywłaszczoną w rozumieniu u.g.n., gdyż jej nabycie nastąpiło na mocy orzeczenia Województwa Krakowskiego z 26 października 1929 r. [...] wydanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 lutego 1878 r. o wywłaszczeniu w celu budowania i utrzymywania w ruchu kolei żelaznych (Dz. U. Pr. Austr. Nr 30) - zgodnie z art. 171 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli (Dz. U. z 1928 r. Nr 23, poz. 202).

W kwestii zbędności przedmiotowej nieruchomości na cel jej wywłaszczenia należy wskazać, iż w tym zakresie organ odwoławczy podziela ocenę dokonaną w zaskarżonej decyzji Starosty K..

W ocenie organu zarówno zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy (w szczególności zaś treść cytowanego w zaskarżonym rozstrzygnięciu opracowania autorstwa Mieczysława Mikulskiego pt. "Monografia Cywilnego Portu Lotniczego [...]" oraz treść publikacji "Atlas Lotnisk Polskich"), jak i ocena prawna zawarta w wydanym w analogicznej sprawie wyroku WSA w Krakowie z 23 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1118/08, dotyczącej nieruchomości, która również została wywłaszczona na cele rozszerzenia lotniska wojskowego w C. przemawiają za uznaniem, iż funkcjonujący do momentu wybuchu II wojny światowej port lotniczy w C.był w istocie lotniskiem cywilnym, a tym samym nie można uznać go za realizację celu wywłaszczenia dokonanego orzeczeniem Województwa K. z 26 października 1929 r. znak [...], tj. poszerzenie lotniska wojskowego w C.

Organ zauważył, iż na zasadność powyższego stwierdzenia zbędności przedmiotowej nieruchomości na cel wywłaszczenia nie ma wpływu wydanie przez Trybunał Konstytucyjny wspomnianego wyroku z 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11. Skoro bowiem w przedmiotowej sprawie w ogóle nie można mówić o zrealizowaniu celu wywłaszczenia określonego jako "poszerzenie lotniska wojskowego", gdyż funkcjonujące na tym obszarze lotnisko miało charakter cywilny, to wykładnia przesłanek zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia, zaprezentowana w tym orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego, pozostaje bez wpływu na uznanie przedmiotowej nieruchomości za zbędną na cel jej wywłaszczenia.

W świetle powyższego należało stwierdzić, iż niezasadnym jest zarzut odwołania, jakoby realizacja inwestycji rodzajowo (jakościowo) innej od wskazanej w orzeczeniu wywłaszczeniowym, mogła zostać uznana za "dopuszczalną modyfikację" pierwotnego celu wywłaszczenia.

Organ wskazał, iż objęcie przedmiotowej nieruchomości ostateczną decyzją nr [...] Prezydent Miasta K. z 20 grudnia 2013 r. znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn.: "budowa drogi publicznej - etap 4, ID - odcinek drogi wraz z włączeniem do ulicy K. oraz infrastrukturą techniczną: oświetleniem ulicznym i kanalizacją opadową" (co potwierdza treść tego rozstrzygnięcia, którego uwierzytelniona kserokopia znajduje się w aktach sprawy), stanowi negatywną przesłankę zwrotu tej nieruchomości na rzecz wnioskodawców. Zgodnie bowiem z przepisami art. 11 d ust. 9 i 10 z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, z dniem zawiadomienia, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego, objęte wnioskiem o wydanie decyzji ZRID, nie mogą być przedmiotem obrotu w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, zaś czynność prawna dokonana z naruszeniem zakazu, o którym mowa w ust. 9, byłaby nieważna. Wydanie zatem decyzji o zwrocie przedmiotowej nieruchomości oznaczałoby, iż rozstrzygnięcie takie, jako dotknięte wadą nieważności, byłoby niewykonalne od momentu jego wydania.

W świetle powyższego należało utrzymać w mocy, jako prawidłową, zaskarżoną decyzję Starosty K. z 2 grudnia 2014 r. znak [...]

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję wniosła strona skarżąca Gmina [...] K. zaskarżając ja w części dotyczącej uzasadnienia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie zasad postępowania, tj. art. 7 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy;

- naruszenie art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w całości

materiału dowodowego zebranego w sprawie i nieuzasadnione przyjęcie;

- naruszenie prawa materialnego, tj, art. 136 ust. 3 i 137 Ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do wadliwego uzasadnienia decyzji o odmowie zwrotu nieruchomości.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uzasadnienia i poprzedzającej ją decyzji Starosty K. także w części dotyczącej uzasadnienia.

W ocenie strony skarżącej prawidłowe są rozstrzygnięcia obu powyższych decyzji, ale nieprawidłowe są ich uzasadnienia - decyzja o odmowie zwrotu, jak i decyzja o utrzymaniu jej w mocy, powinna zawierać odmienne uzasadnienie faktyczne i prawne.

Strona skarżąca wskazała, iż początki lotniska w R. sięgają lat 1910 - 1912, w tym czasie bowiem dowództwo wojsk austriackich stacjonujących w K. zajęło [...] ha ziemi w R., tworząc pole wzlotów, gdzie rozlokowała się VII eskadra lotnicza. W 1918 r. lotnisko przejęły władze polskie, które na początku zorganizowały ośrodek szkoleniowy, a w roku 1921 został utworzony na w/w lotnisku oddział lotnictwa wojskowego "2 Pułk Lotniczy", który stacjonował tu do wybuchu II wojny światowej. W roku 1923 r. powstaje na wojskowym lotnisku w R. trzeci w Polsce po Warszawie i Lwowie cywilny port lotniczy. Dotychczasowe lotnisko wyłącznie wojskowe, stało się obiektem wojskowo - cywilnym. Przy czym należy zaznaczyć, iż lotnisko cywilne powstało w ramach infrastruktury lotniska wojskowego i po uzgodnieniu tej decyzji z władzami wojskowymi.

W ocenie strony skarżącej cel wywłaszczenia został zrealizowany zgodnie z art. 137 Ustawy, a nie jak błędnie w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał Starosta K. tj. uznając, iż na zawnioskowanych do zwrotu nieruchomościach nie zrealizowano przedmiotowego celu. Starosta K. w swojej argumentacji wyjaśnia, iż nieruchomości wywłaszczone zostały na poszerzenie lotniska wojskowego, natomiast wykorzystane zostały na cele lotniska cywilnego.

W ocenie strony skarżącej w przedmiotowej sprawie możliwa jest modyfikacja przeznaczenia nieruchomości określonego w decyzji wywłaszczeniowej. Strona skarżąca wskazała, iż cel wywłaszczenia został zrealizowany, bowiem lotnisko powstało, co zostało udowodnione w zebranym materiale dowodowym. Natomiast kwestia czy było to lotnisko wojskowe, czy też cywilne w ramach infrastruktury jest kwestią drugorzędną nie mającą istotnego znaczenia w rozstrzygnięciu.

Z tych też względów odmowa zwrotu nieruchomości powinna nastąpić z uwagi na zrealizowanie celu wywłaszczenia, względnie jego dopuszczalną modyfikację, a nie z powodu objęcia nieruchomości ostateczną decyzją w sprawie ustalenia lokalizacji drogi. W związku z tym nie było podstaw prawnych do zastosowania w niniejszej sprawie Ustawy z dnia 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. dalej powoływana jako p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Mając na względzie wyżej przedstawione warunki oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014r., poz. 518 ze zm., dalej w skrócie u.g.n.) " 1. Nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba, że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości.

2. W razie powzięcia zamiaru użycia wywłaszczonej nieruchomości lub jej części na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, właściwy organ zawiadamia poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę o tym zamiarze, informując równocześnie o możliwości zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

3. Poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ. Warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140.

4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do części nieruchomości nabytej w drodze umowy zgodnie z art. 113 ust. 3.

5. W przypadku niezłożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub jej części w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia o możliwości zwrotu, uprawnienie do zwrotu nieruchomości lub jej części wygasa.

6. (utracił moc)".

W myśl art. 137 u.g.n. " 1. Nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:

1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo

2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

2. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część".

Skład rozpoznający sprawę podziela przy tym stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt: II SA/Kr 271/08, zgodnie z którym zasadny jest pogląd, że jeśli cel wywłaszczenia został zrealizowany, to zwrot nie jest możliwy bez względu na to, kiedy realizacja ta nastąpiła. W ocenie Sądu nie jest do przyjęcia stanowisko, że nieruchomość staje się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu w sytuacji, gdy cel wywłaszczenia został, co prawda, zrealizowany, ale po upływie wskazanych terminów. Wówczas w każdej sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości - w szczególności, gdy wywłaszczenie miało miejsce kilkadziesiąt lat przed wszczęciem postępowania o zwrot - organ orzekający o zwrocie musiałby ustalać dokładną datę realizacji celu wywłaszczenia. Konsekwencją ustalenia, że cel wywłaszczenia został zrealizowany, ale po upływie omawianych terminów 7 albo 10 lat, byłaby konieczność wydania decyzji o zwrocie nieruchomości, mimo, iż nieruchomość była (lub jest) wykorzystywania zgodnie z celem wywłaszczenia już kilkadziesiąt lat. Takiej interpretacji nie sposób pogodzić z zasadą stabilności porządku prawnego. Sąd jest także zdania, że na zasadność stwierdzenia zbędności przedmiotowej nieruchomości na cel wywłaszczenia nie ma wpływu wydanie przez Trybunał Konstytucyjny wspomnianego wyroku z 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11. Skoro bowiem w przedmiotowej sprawie w ogóle nie można mówić o zrealizowaniu celu wywłaszczenia określonego jako "poszerzenie lotniska wojskowego", gdyż funkcjonujące na tym obszarze lotnisko miało charakter cywilny, to wykładnia przesłanek zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia, zaprezentowana w tym orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego, pozostaje bez wpływu na uznanie przedmiotowej nieruchomości za zbędną na cel jej wywłaszczenia.

W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że przedmiotowa nieruchomość może zostać uznana za wywłaszczoną w rozumieniu u.g.n., gdyż jej nabycie nastąpiło na podstawie orzeczenia Województwa Krakowskiego z 26 października 1929 r. znak L.Ad.281/29, wydanego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 8 lutego 1878 r. o wywłaszczeniu w celu budowania i utrzymywania w ruchu kolei żelaznych (Dz. U. Pr. Austr. Nr 30) - zgodnie z art. 171 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli (Dz. U. z 1928 r. Nr 23, poz. 202). Aktem tym wywłaszczono między innymi na cele rozszerzenia lotniska wojskowego w gm. Kat. Cz. parcele I. kat. [...] obj. Lwh [...], b. gm. Kat. C. stanowiącą własność M. z K. T.. Organy orzekające w sprawie na podstawie dowodów pośrednich przyjęły, że celem wywłaszczenia przedmiotowych działek nr [...] i nr [...] pół. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K. (stanowiących część dawnej parceli [...]), które nastąpiło na mocy orzeczenia Województwa K. z dnia 26 października 1929 roku [...] o wywłaszczeniu kompleksu gruntów na cel rozszerzenia lotniska wojskowego, było "rozszerzenie lotniska wojskowego w C.". Wprawdzie w aktach sprawy nie ma samego orzeczenia z dnia 26 października 1929 roku [...], jednakże cel tego wywłaszczenia pośrednio wynika z innych dokumentów zebranych przez organy administracji. W szczególności wywłaszczenie ww. terenu na cel wojskowy ("rozszerzenie lotniska wojskowego") wynika z wniosku Oddziału Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej do Sądu Powiatowego w K. Wydział I Administracyjny [...] o oznaczenie odszkodowania za wywłaszczone grunta. Zgodnie z sentencją tego wniosku prawomocnymi orzeczeniami Województwa z dnia 26.10.1929 L. [...] (wszystkie z jednej i tej samej daty i liczby) wywłaszczono na cele rozszerzenia lotniska wojskowego w gm. Kat. C. cały kompleks gruntów. W szczególności wywłaszczono (....) poz. 14 z realności objętej lwh [...] stanowiącej własność M. z K. T., z parceli gruntowej l.kat. [...] przestrzeń o powierzchni [...] a [...] m2. (.....)".

Nie budzi także wątpliwości fakt, że o zwrot przedmiotowej nieruchomości wystąpiły wszystkie uprawnione do tego osoby, to znaczy wszyscy spadkobiercy jej poprzedniej właścicielki, M.z K. T. , tj. E.B., E. C., L. B. i D. B., co potwierdzają zgromadzone w aktach sprawy odpowiednie dokumenty. Zawnioskowane do zwrotu działki nr [...] i nr [...], pół. w obr. [...], jedn. ewid. [...]m. K. znajdują się w granicach wywłaszczonej parceli I kat. [...], b. gm. kat. C.. Stanowią obecnie własność Gminy [...] K.,

Do okoliczności ustalonych jednoznacznie należy także i ta, że podstawie informacji zawartej w piśmie Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. z 23 stycznia 2014 r. znak[...], a także z treści kserokopii decyzji znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy wynika, iż - zawnioskowane do zwrotu działki nr [...] i nr [...] pół. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonej parceli [...]. kat. [...], b. gm. kat. C.- objęte są decyzją nr [...] Prezydenta Miasta K. z 20 grudnia 2013 r. znak [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn.: "Budowa drogi publicznej - etap [...]- odcinek drogi wraz z włączeniem do ulicy K. oraz infrastrukturą techniczną: oświetleniem ulicznym i kanalizacją opadową".

Z ustaleń podjętych przez właściwe organy i akt administracyjnych sprawy wynika także, iż na zawnioskowanych do zwrotu działkach nr [...] i nr [...] , poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...]. m. K., w granicach wywłaszczonej parceli 1. kat. [...] b. gm. kat. C., zrealizowano infrastrukturę lotniska cywilnego w postaci nie istniejącej obecnie bocznicy kolejowej do dworca lotniczego cywilnego.

W ocenie strony skarżącej cel wywłaszczenia został zrealizowany zgodnie z art. 137 u.g.n., a nie jak błędnie, zdaniem skarżącej gminy, w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał S. K. tj. uznając, że na zawnioskowanych do zwrotu nieruchomościach nie zrealizowano przedmiotowego celu wywłaszczenia. Starosta K. w swojej argumentacji wyjaśnia, iż nieruchomości wywłaszczone zostały na poszerzenie lotniska wojskowego, natomiast w rzeczywistości wykorzystane zostały na cele lotniska cywilnego.

W ocenie strony skarżącej, w przedmiotowej sprawie możliwa jest modyfikacja przeznaczenia nieruchomości określonego w decyzji wywłaszczeniowej. Strona skarżąca wskazała, iż cel wywłaszczenia został zrealizowany, bowiem lotnisko powstało, co zostało udowodnione w zebranym materiale dowodowym. Natomiast kwestia, czy było to lotnisko wojskowe, czy też cywilne w ramach infrastruktury jest kwestią drugorzędną nie mającą istotnego znaczenia w rozstrzygnięciu.

Z tych też względów, zdaniem skarżącej gminy, odmowa zwrotu nieruchomości powinna nastąpić z uwagi na zrealizowanie celu wywłaszczenia, względnie jego dopuszczalną modyfikację, a nie z powodu objęcia nieruchomości ostateczną decyzją w sprawie ustalenia lokalizacji drogi. W związku z tym nie było podstaw prawnych do zastosowania w niniejszej sprawie ustawy z dnia 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Sąd nie podziela zarzutów i argumentacji strony skarżącej ponieważ nie znajduje ona uzasadnienia w kontrolowanej sprawie. Właściwe w sprawie organy prawidłowo ustaliły i uzasadniły, że odmowa zwrotu nieruchomości powinna nastąpić jedynie powodu objęcia przedmiotowych nieruchomości ostateczną decyzją w sprawie ustalenia lokalizacji drogi, a nie z uwagi na zrealizowanie celu wywłaszczenia, względnie jego dopuszczalną modyfikację.

Jest bezsprzeczne i nie budzi ta okoliczność wątpliwości, że celem wywłaszczenia przedmiotowych nieruchomości było poszerzenie lotniska wojskowego. Tym samym "poszerzenie lotniska" jak i "poszerzone" lotnisko wskutek tego poszerzenia powinno mieć, zdaniem Sądu, także charakter wojskowy. Lotnisko wojskowe w nawiązaniu do znaczenia semantycznego służy realizacji zadań publicznych, które polegają m.in. na zapewnieniu/obsłudze transportu środków osobowych i rzeczowych wojska, które z kolei nakierowane jest w swym działaniu realizację obrony państwa. Krąg użytkowników jest zatem ograniczony z uwagi na konieczność ochrony określonych dóbr. Lotnisko cywilne służy celom transportu powszechnie dostępnego związanego przede wszystkim ze swobodą, wolnością przemieszczania się bez ograniczeń przede wszystkim ludności cywilnej i cywilnych środków rzeczowych. W związku z tym, pomimo realizacji funkcji transportu przez lotnisko wojskowe i cywilne, cele lotniska wojskowego są odmienne w swej treści od celów realizacji lotniska cywilnego. Jak pokażą przytoczone poniżej przepisy prawne, rozróżnianie tych rodzajów lotnisk woskowego i cywilnego ma także oparcie i uzasadnienie w prawie obowiązującym na dzień wydania aktu o wywłaszczeniu. W ocenie Sądu, cel dokonanego wywłaszczenia nie może być domniemywany ani interpretowany w sposób dorozumiany z uwagi na ingerujący w prawo własności wymiar instytucji wywłaszczenia, która odbiera prawo własności, bez względu na wolę właściciela, dla realizacji konkretnego celu wywłaszczenia. Organ wywłaszczający powinien wskazać jednoznacznie cel wywłaszczenia, gdyż ta okoliczność determinuje następczo kontrolę prawidłowości wywłaszczenia. Zdaniem Sądu, nie można mówić o tożsamości pomiędzy celem wywłaszczenia terenu na "cele lotniska wojskowego" a celem wywłaszczeniem terenu na "cele lotniska cywilnego" Nie można też, rozważając ustawowe przesłanki zwrotu nieruchomości, przekształcać pojęcia celu wywłaszczenia wskazanego w akcie administracyjnym przez tworzenie funkcjonalnych koncepcji tego celu opierających się na tezie, że poszerzenie lotniska cywilnego "odciążyło" teren lotniska wojskowego, poszerzając tym samym jego teren. Cel wywłaszczenia powinien być rozumiany wąsko a jego modyfikacja nie może oznaczać zasadniczej zmiany jakościowej funkcji celu, z którą mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie.

Organy administracji publicznej podniosły, że wywłaszczenie orzeczeniem Województwa z dnia 26.10.1929 r., znak [...]

nastąpiło na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1878 r. (Dz. U. P. austr. Nr 30) o wywłaszczeniu w celu budowania i utrzymywania w ruchu kolei żelaznych. W tym miejscu od razu trzeba zauważyć, że wskazane podstawy prawne mogły mieć miejsce zarówno w odniesieniu do wywłaszczenia nieruchomości na cele lotnictwa wojskowego jak i cywilnego. Nie było wiec żadnych przeszkód normatywnych, aby właściwy organ mógł wprost określić cel wywłaszczenia jako budowę/poszerzenie lotniska cywilnego, a tego jednak nie uczynił, gdyż był nakierowany w swoim działaniu, jak wynika z aktu administracyjnego, na poszerzenie lotniska wojskowego. Takie zastosowanie podstawy prawnej wywłaszczenia mogło nastąpić na podstawie art. 171 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli (Dz.U.z 1928 r. Nr 23, poz. 202). Zgodnie z tym przepisem do czasu wydania ogólno-państwowej ustawy o wywłaszczeniu nieruchomości ze względów wyższej użyteczności, wywłaszczenie w wypadkach, przewidzianych w tym rozporządzeniu, następuje: w Warszawie i w województwach: białostockiem, kieleckiem, lubelskiem, łódzkiem, nowogródzkiem, poleskiem, warszawskiem, wileńskiem i wołyńskiem w trybie przewidzianym w dekrecie z dnia 7 lutego 1919 r. w przedmiocie przepisów tymczasowych o wywłaszczeniu na użytek dróg żelaznych i innych dróg komunikacyjnych lądowych i wodnych oraz wszelkich urządzeń użyteczności publicznej (Dz. P. P. P. Nr 14, poz. 162), w województwach poznańskiem i pomorskiem - w trybie ustawy o wywłaszczeniu własności nieruchomej z dnia 11 czerwca 1874 r. (Zbiór Ust. Prus. str. 221), w województwach: krakowskiem, lwowskiem, stanisławowskiem i tarnopolskiem w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 18 lutego 1878 r. (Dz. U. P. austr. Nr 30) o wywłaszczeniu w celu budowania i utrzymywania w ruchu kolei żelaznych.

Tym samym to rozporządzenie o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli określało dopuszczalne cele wywłaszczenia, a tryb tego wywłaszczenia określała ww. ustawa z 18 lutego 1878 r.

Zgodnie zaś z art. 43 rozporządzenia o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli w drodze wywłaszczenia można było nabywać tereny, przeznaczone na cele określone w artykule 10 punkcie 1 lit. a, b i c oraz w artykule 11 lit. a, a także skrawki gruntów nie nadających się do zabudowania w myśl przepisów obowiązujących lub według planu zabudowania, o ile takie skrawki zostały utworzone przez linie zabudowania. Pomijając dopuszczalność wywłaszczenia skrawków terenów nie nadających się do zabudowania, to w 1929 r. celem wywłaszczeń mogła być:

1) budowa wszelkich arterii komunikacyjnych, razem z urządzeniami pomocniczymi (art. 10 pkt 1 lit. a i art. 11 lit. a rozporządzenia o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli);

2) budowa budynków, zakładów i urządzeń użyteczności publicznej (art. 10 pkt 1 lit. b rozporządzenia o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli),

3) budowa placów publicznych, skwerów, parków, ogrodów, placów sportowych i innych podobnych urządzeń, przeznaczonych do użytku publicznego (art. 10 pkt 1 lit. c rozporządzenia o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli).

Należy zatem stwierdzić, że powyższe przepisy nie zawierały żadnych przeszkód wywłaszczenia na cele lotniska cywilnego jako arterii komunikacyjnej z urządzeniami pomocniczymi bądź urządzeniami przeznaczonymi do użytku publicznego. Gdyby więc zamierzano w październiku 1929 r. wywłaszczyć na cele budowy części cywilnej lotniska (lub lotniska cywilnego), to znalazłoby zastosowanie takie właśnie rozstrzygnięcie w orzeczeniu o wywłaszczeniu. Należy również mieć na uwadze i to, że z dniem 18 maja 1928 r. (17 miesięcy przed wydaniem orzeczenia o wywłaszczeniu) weszło w życie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 14 marca 1928 r. o prawie lotniczem (Dz. U. z 1928 r. Nr 31, poz. 294), które w art. 23 przewidywało możliwość wywłaszczenia terenu pod budowę lub powiększenie lotniska. Lotnisko wojskowe nie było zaś tożsamym z lotniskiem cywilnym i wynikało to wprost z obowiązujących wówczas przepisów. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministrów: Komunikacji i Spraw Wojskowych wydanym w porozumieniu z Ministrami: Skarbu, Spraw Wewnętrznych, Spraw Zagranicznych oraz Przemysłu i handlu z dnia 25 kwietnia 1929 r. o szlakach powietrznych, wyznaczonych do lotu ponad obszarem państwa oraz o lotniskach otwartych dla żeglugi powietrznej zagranicznej i krajowej (Monitor Polski z 1929 r. Nr 220, poz. 514) lotniskiem paszportowo-celnym (cywilnym) otwartym dla żeglugi powietrznej krajowej i zagranicznej bez zastrzeżeń było lotnisko w Krakowie (jako jedno z pięciu takich lotnisk w Polsce). Stosownie do § 5 rozporządzenia Ministra Komunikacji z 15 lutego 1934 r. wydanego w porozumieniu z Ministrami Spraw Wojskowych i Spraw Wewnętrznych, zaś co do § 6 pkt 1 lit. a), § 17 punkt 2, § 66 lit. b i c i w porozumieniu z Ministrem Skarbu, a co do § 6 punkt 1 lit. b) i § 17, punkt 2 również w porozumieniu z Ministrem Opieki Społecznej, wreszcie co do § 66 lit. c) w porozumieniu z Ministrami Spraw Zagranicznych oraz Przemysłu i Handlu - o podziale lotnisk na kategorie oraz o warunkach zakładania, urządzania i korzystania z lotnisk oraz urządzeń pomocniczych (Dz. U. z 1934 r. Nr 18, poz. 142) dzielono lotniska na wojskowe, cywilne i wspólne (wojskowo-cywilne). Mając na uwadze ww. przepisy, lotnisko K.-C. miało charakter lotniska o charakterze cywilnym i ta cecha cywilnej działalności tego lotniska obejmowała przede wszystkim jego część południowo-wschodnią.

Biorąc pod uwagę wskazany wyżej określony cel wywłaszczenia przedmiotowych, wnioskowanych do zwrotu nieruchomości i jego charakter, zdaniem Sądu nie zrealizowano na nich tego celu poprzez zagospodarowanie terenu "poszerzonego" lotniska z przeznaczeniem go na cele wojskowe, gdyż południowo-wschodnia część lotniska służyła bezsprzecznie celom cywilnym.

To stanowisko Sądu znajduje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Z "Atlasu Lotnisk Polskich", publikacji wydanej w 1933 r. wynika, że lotnisko K.-C. miało nie tyle charakter wspólny (wojskowo-cywilne), ile przede wszystkim charakter cywilny. Atlas ten pochodzi ze zbiorów archiwalnych Biblioteki Jagiellońskiej. Atlas Lotnisk Polskich opracowany w Ministerstwie Komunikacji przy współudziale Wydział Aerofotogrametrycznego P.L.L.Lot. Powyższy atlas zawiera szczegółowe dane dotyczące lotniska w K.-C. oraz mapę lotniska w skali 1:20000 według stanu z grudnia 1932 roku.

Z w/w mapy lotniska, a także z zawartej w aktach sprawy dokumentacji wynika zarazem, że na wywłaszczonych nieruchomościach nie powstało lotnisko wojskowe, ani też nie nastąpiło na nim rozszerzenie istniejącego już lotniska wojskowego. Wywłaszczony teren nie służył żadnym celom wojskowym i w aktach sprawy nie ma żadnego dowodu wskazującego na jakiekolwiek wojskowe znaczenie tego fragmentu lotniska (jego południowo-wschodniej części). Okoliczność, że w okresie II wojny światowej nastąpiło w tym kierunku poszerzenie lotniska wojskowego (dla celów wojskowych) w tej sprawie nie ma znaczenia. Zarazem, ze zgromadzonych materiałów (fragmentów cytowanych opracowań monograficznych), jak i map - w szczególności mapy z 1932 r. określającej położenie cywilnego portu lotniczego K.-C. wynika, że obszar wywłaszczeń zlokalizowany w południowo-wschodniej części lotniska od co najmniej 1929 r. miał stanowić i stanowił teren lotniska cywilnego. Tam w szczególności przeniesiono prowizoryczny (tymczasowy) dworzec lotniczy z części północno-zachodniej lotniska w K.. W 1931 r. ukończono budowę cywilnego dworca lotniczego w części południowo-wschodniej lotniska, wywłaszczonej celem zlokalizowania na niej części cywilnej lotniska. W aktach sprawy brak jest bezsprzecznych dowodów wskazujących, że lotnisko cywilne powstało w ramach infrastruktury lotniska wojskowego i po uzgodnieniu tej decyzji z władzami wojskowymi.

W konsekwencji należy stwierdzić, iż mimo wywłaszczenia przedmiotowych nieruchomości na cele wojskowe (poszerzenie lotniska wojskowego) w istocie pierwotnym przeznaczeniem ww. działek było wybudowanie lotniska cywilnego.

W ocenie stanu faktycznego i prawnego kontrolowanej sprawy skład rozpoznający podziela w całości stanowisko WSA w Krakowie zawarte w wyroku z dnia 23.010.2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1118/08 , w którym Sąd wypowiedział się prawomocnym wyrokiem w realiach sprawy analogicznej jak kontrolowana obecnie, że " (.....) Nie budzi wątpliwości, że celem wywłaszczenia było rozszerzenia lotniska wojskowego. Tym samym tak "poszerzone" lotnisko winno mieć również charakter wojskowy. W ocenie sądu cel wywłaszczenia nie może być domniemywany ani interpretowany w sposób dorozumiany. Nie ma tożsamości między wywłaszczeniem terenu na cele lotniska wojskowego, a wywłaszczeniem na cele lotniska cywilnego lub na cele cywilne istniejącego lotniska. Nie można twierdzić, że w istocie to poszerzenie lotniska wojskowego stanowiło budowę części cywilnej lotniska".

Istotna jest przy tym, w kontrolowanej obecnie sprawie także i ta okoliczność, że na terenie działek nr [...] i nr [...] , pół. w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonej parceli [...]. kat. [...] , b. gm. kat. C. nie znajdowały się żadne urządzenia służące lotnictwu wojskowemu (urządzenia pomocnicze), ani obecnie nie znajdują się na nim takie urządzenia. Nie było to możliwe uwagi na to, że na przedmiotowych nieruchomościach zrealizowano inny cel w postaci budowy bocznicy kolejowej do dworca lotniczego cywilnego. Wobec powyższego wnioskowane do zwrotu nieruchomości oznaczone jako działki nr [...] i nr [...], pół. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej parceli 1. kat. [...], b. gm. kat. C. należy uznać, zdaniem Sądu, za zbędne na cel wywłaszczenia określony w orzeczeniu Województwa K. go z 26 października 1929 r. znak [...]

Te ustalenia czynione są przez Sąd z uwzględnieniem okoliczności, że instytucję wywłaszczenia należy rozumieć jako ingerencję w prawa właściciela bez jego zgody, ingerencję rozumianą jako przyznanie swoistego "pierwszeństwa" celom publicznym nad celami indywidualnymi. W związku z czym jej zastosowanie jest uzasadnione tylko i wyłącznie na wąsko rozumiany cel wskazany w akcie administracyjnym o wywłaszczeniu.

Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że wnioskowane do zwrotu działki nie są obciążone infrastrukturą techniczną przedsiębiorstwa energetycznego, kanalizacyjno-wodociągowego, gazowniczego oraz prawami obligacyjnymi i rzeczowymi na rzecz osób trzecich. Przeprowadzona w dniu 25 lipca 2014 r. rozprawa administracyjna połączona z oględzinami wykazała, że zawnioskowane do zwrotu działki stanowią obszar gruntu położony na północ od ul. M. w K. w pobliżu hangaru lotniczego, porośnięty w całości koszoną trawą oraz kilkoma drzewami.

Z powyższego wynika, że teren wywłaszczonej nieruchomości nie jest w żaden sposób wykorzystywany ani zagospodarowany na cel publiczny na jaki został wywłaszczony.

W przypadku braku realizacji celu publicznego określonego w akcie wywłaszczeniowym, przy spełnieniu innych ustawowych przesłanek, nieruchomość powinno się zakwalifikować jako zbędną na cel wywłaszczenia i rozważać jej zwrot.

W konsekwencji wszystkich powyższych ustaleń, zdaniem Sądu, trafne jest, w ich zakresie, stanowisko organu I i II instancji, zgodnie z którym na przedmiotowych nieruchomościach nie został zrealizowany cel wywłaszczenia. Odmowa zwrotu nieruchomości jest jednak warunkowana postanowieniami art. 11d ust. 9 i 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.) w związku z art. 13 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W kontrolowanej sprawie pomimo ustalenia, że nieruchomość nie jest wykorzystana na poszerzenie lotniska wojskowego, jej zwrot nie jest możliwy z uwagi na skutki prawne wynikające bezpośrednio mocy ustawy w związku z faktem wydania przez Prezydenta Miasta K. decyzji nr [...] z 20 grudnia 2013 r. znak [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn.: "Budowa drogi publicznej - etap 4, ID - odcinek drogi wraz z włączeniem do ulicy K. oraz infrastrukturą techniczną: oświetleniem ulicznym i kanalizacją opadową. Powyższa okoliczność stanowi negatywną przesłankę zwrotu przedmiotowej nieruchomości, bowiem stosownie do treści przepisów art. 11d ust. 9 i 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.) w związku z art. 13 ustawy o gospodarce nieruchomościami, od dnia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania ww. decyzji ZRID, wykluczona została możliwość dokonywania zmian w sferze stosunków cywilnoprawnych poprzez przeniesienie prawa własności tej nieruchomości na podmiot inny niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego - w tym jej zwrotu na rzecz w/w wnioskodawców, w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W świetle powyższych ustaleń, Sąd nie podziela stanowiska skarżącej gminy, że kontrolowana decyzja organu II i I instancji została wydana z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego w zakresie art. 7 w zw. z art.77, art. 80, k.p.a., co przełożyło się na nieprawidłowe, niezgodne ze stanem faktycznym uzasadnienie zaskarżonej decyzji przy prawidłowej zarazem sentencji o odmowie zwrotu przedmiotowych nieruchomości.

W przekonaniu Sądu, organy prawidłowo ustaliły cywilny charakter lotniska usytuowanego w C. w jego części południowo-wschodniej. Uczyniły to w oparciu o materiał dowodowy nie budzący uzasadnionych wątpliwości, trafnie wyjaśniając swoje stanowisko, pomocniczo w nawiązaniu do prawomocnego wyroku Sądu. W konsekwencji takiego ustalenia, pozostałą kwestią było już dokonanie weryfikacji wykładni ustawowego pojęcia celu wywłaszczenia, w konwencji proponowanej przez skarżącego, w realiach kontrolowanej sprawy. W ocenie strony skarżącej gminy, w przedmiotowej sprawie możliwa jest modyfikacja przeznaczenia nieruchomości określonego w decyzji wywłaszczeniowej. Strona skarżąca wskazała, iż cel wywłaszczenia został zrealizowany, bowiem lotnisko powstało, co zostało udowodnione w zebranym materiale dowodowym. Natomiast, zdaniem skarżącej gminy, kwestią drugorzędną nie mającą istotnego znaczenia w rozstrzygnięciu sprawy jest, czy było to lotnisko wojskowe, czy też cywilne. Zdaniem Sądu, ten sposób rozumienia realizacji celu wywłaszczenia w realiach kontrolowanej sprawy nie jest zgodny z prawem, gdyż inna aksjologia przyświeca realizacji funkcji lotniska wojskowego a więc obsługi komunikacji/transportu wojska/dla spraw wojskowych a inna aksjologia przyświeca funkcji lotniska cywilnego a więc zasadniczo obsługi transportu/komunikacji dla potrzeb osób cywilnych i ich mienia. W konsekwencji takiego rozumienia tych terminów, celów poszerzenia lotniska wojskowego nie można utożsamiać z celem poszerzenia lotniska cywilnego. Celów tych zatem nie można utożsamiać ani określać względem siebie jako stanowiących swoje potencjalne równorzędne modyfikacje, dopuszczalne zamiany. Przeznaczenie terenu dla potrzeb infrastruktury lotniska cywilnego nie stanowiło realizacji celu, o którym mowa w akcie wywłaszczeniowym. Inny cel publiczny ma lotnisko i transport/komunikacja wojskowa/y a inny cel publiczny ma lotnisko cywilne i transport/komunikacja cywilna. Z uwagi na charakter decyzji wywłaszczeniowych tak rozumiana modyfikacja celu nie jest dopuszczalna, gdyż godzi w art. 136 i art. 137 u.g.n., które opierają się na precyzji, jednoznaczności celu wywłaszczenia; a także m.in. w zasadę prawdy materialnej i zasadę pewności prawa. W związku z tym, organy administracyjne nie naruszyły w treści kontrolowanej decyzji art. 136 i art. 137 u.g.n., gdyż w sposób uzasadniony, w oparciu o prawidłowo zgodnie z zasadami k.pa. przeprowadzone postępowanie administracyjne i w konsekwencji prawidłowo zebrany i oceniony materiał dowodowy, obiektywnie ustaliły, że cel wywłaszczenia w kontrolowanej sprawie nie został zrealizowany. Tym samym Sąd nie uwzględnia skargi skarżącej gminy w zakresie uzasadnienia kontrolowanej decyzji i stwierdza, że zarówno sentencja jak i uzasadnienie kontrolowanych decyzji odpowiadają prawu i są ze sobą spójne tworząc merytorycznie zharmonizowaną i zgodną z prawem całość.

Mając na uwadze powyższe ustalenia odnoszące się do stanu faktycznego i prawnego kontrolowanej sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę