III SA/Gl 92/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-04-19	
Data wpływu	2023-02-06	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Adam Gołuch
Barbara Brandys-Kmiecik
Magdalena Jankiewicz /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III OSK 1879/23	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198;  art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i pkt 3 lit. b; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Dz.U. 2022 nr 0 poz 2000;  art. 107 par. 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 1993 nr 47 poz 211;  art. 11; Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Protokolant referent - stażysta Magdalena Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi P. A. na decyzję Dyrektora Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu z dnia 1 grudnia 2022 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Pismem z 2 stycznia 2023r. skarżący P.A. wniósł skargę na rozstrzygnięcie D. w Z. o odmowie udzielenia dostępu do informacji publicznej zawarte w piśmie D. z 1 grudnia 2022 r. określonym jako "Odpowiedź na wniosek z dnia 3 listopada 2022 roku o ponowne rozpoznanie sprawy", które to pismo – zdaniem skarżącego - stosownie do art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. 2022 poz. 902, dalej: u.d.i.p.) należy traktować jako decyzję w tym przedmiocie wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a to art. 5 ust. 2 u.d.i.p. polegające na jego zastosowaniu w niniejszej sprawie pomimo że nie zachodzą przesłanki do jego zastosowania, gdyż informacje objęte wnioskiem skarżącego nie mogą być uznane za objęte wyłączeniem z dostępu do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa a ponadto brak jest danych potwierdzających, że jakikolwiek kontrahent D w Z. zastrzegł w jakikolwiek sposób poufność takich informacji.

W oparciu o powyższe wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji;

2. zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych;

3. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wydruku ze strony D. w Z. na okoliczność informacji podawanych w przypadku wydarzeń kulturalnych organizowanych przez tę instytucję kultury.

Z akt sprawy wynika, że skarżący wnioskiem z 11 października 2022 r. zwrócił się o udzielenie informacji dotyczących warunków sprzedaży biletów na koncert J.C., jaki odbył się [...] r. zadając następujące pytania:

• Kiedy były dostępne w sprzedaży bilety na koncert J.C.? Kiedy ruszyła sprzedaż (w jakim dniu) i kiedy się zakończyła?

• W jakiej formie bilety były sprzedawane - internetowo czy w kasach?

• Ile biletów zostało przeznaczonych do sprzedaży w kasach D. w Z.? W jakich dniach/dniu nastąpiła ich sprzedaż?

• Ile biletów zostało przeznaczone do sprzedaży internetowej? W jakich dniach/dniu nastąpiła ich sprzedaż?

W odpowiedzi otrzymał pismo z 25 października 2022 r. zatytułowane jako "Odpowiedź na wniosek z dnia 11 października 2022 r. w przedmiocie udostępnienia informacji dotyczących warunków sprzedaży biletów na koncert J.C. w dniu 2 października 2022 r.", w którym adresat wniosku odmówił udzielenia żądanych informacji. Uzasadniając wskazane rozstrzygnięcie, powołał się na art. 5 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p. i wskazał, że udzieleniu wnioskowanej informacji sprzeciwia się ochrona tajemnicy przedsiębiorcy, aczkolwiek nie wskazał, czy chodzi o jego własną tajemnicę, czy też jego kontrahenta. Podał, iż podmioty zajmujące się kulturą w związku z prowadzoną działalnością zawierają szereg umów z przedsiębiorcami. W treści tych umów mogą znajdować się informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy, do których ochrony zobowiązany jest dysponent takiej informacji. W ocenie podmiotu zobowiązanego, ujawnienie informacji dotyczących warunków sprzedaży biletów na koncert J.C. stanowiłoby naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa. Jednocześnie w końcowej części pisma oświadczył, że zgodnie z umową, której przedmiotem jest organizacja koncertu J.C., w przypadku naruszenia zobowiązania do zachowania poufności, D. będzie zobowiązany do zapłaty kary umownej odrębnie za każde naruszenie, co prowadzi do wniosku, że podstawą odmowy udzielenia informacji jest tajemnica przedsiębiorcy będącego kontrahentem adresata wniosku, a nie jego samego.

Skarżący wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, w wyniku czego organ przesłał wnioskodawcy "Odpowiedź na Wniosek z dnia 3 listopada 2022 roku o ponowne rozpoznanie sprawy", w której podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i ponownie odmówił udostępnienia wnioskowanych informacji z analogicznym jak poprzednio uzasadnieniem. Stwierdził, że "oczywistym jest, że udostępnienie informacji o stosowanych regułach i metodach sprzedaży biletów w sposób szkodliwy oddziaływałoby na pozycję rynkową kontrahenta D. (mogłoby bowiem zostać wykorzystane nie tylko przez konkurencję przedsiębiorcy, ale również jego potencjalnych klientów)".

W związku z treścią odpowiedzi, skarżący wystąpił z powołaną na wstępie skargą. Uzasadniając ją, na wstępie stwierdził, że posiada ona cechy decyzji administracyjnej. Polemizując ze stanowiskiem organu powołał się na przesłankę materialną i formalną tajemnicy przedsiębiorcy jako warunków skutecznego zastrzeżenia tajności określonych informacji. Stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, że została spełniona formalna przesłanka dotycząca ograniczenia dostępności informacji o warunkach sprzedaży biletów na koncert J.C., tj. że w umowie z którymkolwiek z kontrahentów współpracujących przy organizacji tego wydarzenia wprowadzono postanowienia o poufności obejmujące wnioskowane informacje. Ani bowiem w zaskarżonej decyzji ani w uzasadnieniu pierwotnej decyzji nie wskazano, aby postanowienia jakiejkolwiek umowy z kontrahentami organizującymi koncert zastrzegały tajemnicę przedsiębiorstwa w odniesieniu do sposobu dystrybucji biletów, a bez stosownego zastrzeżenia ze strony zainteresowanych kontrahentów podmiot zobowiązany nie był w ogóle uprawniony, aby analizować czy dana informacja może stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa ich kontrahenta.

Zdaniem strony, nie sposób też przyjąć, aby spełniona została przesłanka materialna, tzn. aby przedmiotowe informacje zostały w praktyce przeznaczone do utrzymania w poufności. Oczywistym jest, że jeżeli bilety w ogóle nie byłyby dostępne w sprzedaży w kasach bądź w sieci, to każda osoba, która przed koncertem chciałaby nabyć bilet dowiedziałaby się o tym. Zwrócił uwagę na fakt, że standardową praktyką D. przy oferowaniu biletów jest możliwość wyboru miejsca z jeszcze dostępnej puli. Funkcjonalność taką mają również systemy zakupu biletów przez sieć na stronie podmiotu zobowiązanego. W takim wypadku konsument otrzymuje informację o wszystkich dostępnych jeszcze w danym momencie miejscach. Podobnie cena biletów nie ma charakteru poufnego, bo z góry jest przeznaczona do ujawnienia znacznemu kręgowi odbiorców. Podkreślił, że inne wydarzenia organizowane przez adresata wniosku są szeroko reklamowane, a informacje o nich zawierają również dane odnośnie możliwości nabycia biletów i nawet wprost umożliwiają nabycie biletów na wolne miejsca przez Internet.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując wyrażone wcześniej stanowisko o naruszeniu tajemnicy przedsiębiorcy na skutek ujawnienia żądanych informacji. Zacytował też § 9 nieustalonej umowy, z którego wynika, że "Strony zobowiązują się do utrzymania w ścisłej tajemnicy i nieprzekazywania osobom trzecim otrzymanych od drugiej Strony poufnych bądź przekazanych z zastrzeżeniem poufności informacji, w tym dotyczących warunków niniejszej umowy, przedsiębiorstwa drugiej ze Stron, polityki finansowej i marketingowej, informacji technicznych, technologicznych, handlowych czy organizacyjnych, w tym jego wewnętrznej organizacji i klientów, systemów informatycznych i oprogramowania, (zwanych dalej Informacjami Poufnymi) pozyskanych dzięki lub w związku z realizacją przedmiotu Umowy, o ile informacje takie nie są powszechnie znanej lub udzielenie tych informacji jest konieczne w celu realizacji przedmiotu Umowy" pod rygorem zapłaty kar umownej.

Stwierdził, że spełniona została zarówno przesłanka formalna, jak i materialna. Wola objęcia określonych danych klauzulą poufności została wyrażona poprzez zamieszczenie w umowie odpowiednich zapisów regulujących zobowiązanie organu do zachowania poufności. Zakres danych objętych tajemnicą przedsiębiorstwa jest w umowie ujęty szeroko i obejmuje również informacje o charakterze organizacyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm. dalej także: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy).

Na wstępie Sąd stwierdza, że podziela ocenę skarżącego co do tego, że odpowiedzi organu na jego wnioski, a w szczególności na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w istocie stanowi decyzję administracyjną, choć nie została tak określona przez organ.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa, dla oceny czy dany akt jest czy nie jest decyzją administracyjną nie jest istotna nazwa, jaką opatrzył ją organ, lecz jej treść sprowadzająca się do władczego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, skierowanego do indywidualnie oznaczonego adresata – strony, które jest opatrzone podpisem piastuna organu.

Natomiast zaskarżona odpowiedź zawiera wszystkie ww. elementy oraz inne, określone w art. 107 § 1 Kpa.

Zgodnie z powołanym przepisem, decyzja zawiera:

1) oznaczenie organu administracji publicznej;

2) datę wydania;

3) oznaczenie strony lub stron;

4) powołanie podstawy prawnej;

5) rozstrzygnięcie;

6) uzasadnienie faktyczne i prawne;

7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania;

8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji;

9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi (...).

Zawiera bowiem rozstrzygnięcie o odmowie udzielenia informacji, uzasadnienie faktyczne, odwołujące się do treści umowy z kontrahentem oraz uzasadnienie prawne tj. wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, którą jest art. 5 ust. 2 udip z przytoczeniem jego treści.

Jednak badając zgodność tego rozstrzygnięcia z prawem Sąd doszedł do wniosku, że narusza ona prawo materialne w sposób uzasadniający jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Na wstępie przypomnieć należy, że prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1 zd. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Zasady realizacji tego prawa zawiera ustawa z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022r., poz. 902, dalej "udip"), która w art. 1 ust. 1 stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Art. 2 ust. 1 udip określa kategorię podmiotów uprawnionych do uzyskania informacji jako "każdego". Stosownie do powołanego przepisu, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.

W sprawie nie jest sporne, że adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji; nie ma także sporu co do tego, że żądana informacja należy do zakresu danych objętych udip. Okoliczności tych nie kwestionował nawet sam organ.

Sąd tę ocenę podziela.

Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 udip, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2022r., poz. 1526), powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym w zakresie kultury oraz ochrony zabytków i opieki nad zabytkami.

Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c oraz pkt 3 lit. b udip, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach oraz trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych (...).

Przenosząc powyższe regulacje na stan faktyczny przedmiotowej sprawy Sąd stwierdza, że D. jest instytucją kultury Miasta Z. (co wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych księgi rejestrowej instytucji kultury), a więc jednostki samorządu terytorialnego, do której obowiązkowych zadań własnych należy wykonywanie zdań publicznych w zakresie kultury. Pytanie skarżącego dotyczyło kilku kwestii związanych z dystrybucją biletów na koncert, jaki odbył się w siedzibie adresata wniosku zatem dotyczyły one ściśle przedmiotu jego działalności i trybu działania w zakresie wykonywania zadań publicznych w zakresie kultury.

Spór koncentruje się natomiast wokół kwestii, czy zasadnie organ odmówił wnioskowanej informacji powołując się na art. 5 ust. 2 udip i tajemnicę przedsiębiorcy swego kontrahenta.

Zgodnie z powołanym przepisem, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Co do tego zauważyć należy, że pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy nie zostało zdefiniowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, która posługuje się zbliżonym terminem w przepisach dotyczących zwalczania nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1233 z późn. zm., dalej u.z.n.k.), tajemnicą przedsiębiorstwa są informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.

Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje techniczne, technologiczne etc., znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności. Informacja staje się tajemnicą, kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci ona swego poufnego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny oraz formalny (wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 195/13; wyrok NSA z 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 759/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na aspekt formalny składa się podjęcie przez przedsiębiorcę środków ochronnych, mających na celu pozostawienie informacji niepoznawalnej dla ogółu, aspekt materialny zachodzi wówczas, gdy konkretne dane zawierają informacje techniczne, technologiczne i podobne, których utajnienie jest istotne z punktu widzenia interesów przedsiębiorcy.

Co prawda wyłącznie wola przedsiębiorcy, nadającego klauzulę poufności całemu pakietowi informacji nie jest decydująca i ta przesłanka ograniczająca zasadę jawności informacji publicznej musi być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy. (Tak wyrok WSA w Poznaniu z 7 kwietnia 2021 r., sygn. IV SA/Po 65/21, LEX nr 3162651). Stanowisko to Sąd podziela i stwierdza, że istnienie tajemnicy przedsiębiorcy musi w każdym przypadku być rzeczywiste i niewątpliwe. Pogląd o istnieniu w danej sprawie tajemnicy przedsiębiorcy winien być potwierdzony czynnikiem obiektywnie wskazującym, że dana informacja stanowi tajemnicę ustawowo chronioną.

Badając spełnienie w przedmiotowej sprawie aspektu formalnego, koniecznego dla stwierdzenia istnienia tajemnicy przedsiębiorcy zauważyć należy, że w żaden sposób nie został on wykazany. Dopiero w odpowiedzi na skargę pojawił się cytat z § 9 nieokreślonej umowy, nie wiadomo kiedy, przez kogo i z kim zawartej, z którego wynika, że jej strony zastrzegły poufność określonych w nim danych. Odnośnie tego wątku zauważyć jednak należy, że po pierwsze – argumentacja ta jest spóźniona, gdyż Sąd ocenia zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia wg stanu sprawy istniejącego na dzień jego wydania, a wg niego twierdzenie o zastrzeżeniu określonych danych przez kontrahenta adresata wniosku nie zostało w żaden sposób wykazane. Po wtóre nie sposób nie zauważyć, że zacytowany został jedynie jeden paragraf. Nie wiadomo z jakiej umowy pochodzi, kiedy i między jakimi stronami zawartej, a nawet czy w ogóle została ona zawarta w tym kształcie, czy np. nie jest to jakiś projekt.

Już sama ta okoliczność powoduje, że wobec niespełnienia jednej z dwóch koniecznych przesłanek, tj. przesłanki formalnej decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej narusza prawo, bo sprowadza się do bezprawnej odmowy ujawnienia żądanych danych. Konieczne jest zatem jej uchylenie niezależnie od innych okoliczności.

Niemniej w ocenie Sądu nie została także spełniona materialna.

Sąd stanął na stanowisku, że aby uznać wyłączenie jawności za uzasadnione, tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy. Zastrzegający tajność danych przedsiębiorca winien wykazać, że wiedza, którą pragnie utajnić dotyczy takich kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na jego sytuację, a także poddać to twierdzenie ocenie Sądu przedkładając jednocześnie utajnione informacje do wyłącznej wiadomości Sądu.

W przedmiotowej sprawie przedsiębiorca nie wykazał, że informacje, których żądał skarżący są tego rodzaju, że ich ujawnienie mogłoby wpłynąć na pogorszenie jego sytuacji rynkowej. Dokonując takiej kontroli we własnym zakresie Sąd tego także nie stwierdził. Podzielił pogląd skarżącego co do tego, że rodzaj informacji, jakich oczekiwał należy do kręgu danych powszechnie dostępnych w związku z organizacją wydarzenia kulturalnego. Rzec można - każdego wydarzenia powszechnie dostępnego: zarówno w przypadku koncertu, imprezy sportowej czy innego szeroko dostępnego biletowanego wydarzenia do istoty jego promocji należy informacja o terminie i sposobie nabycia biletu. Skarżący nie pytał wszak o dane techniczne, technologiczne, organizacyjne jakiegokolwiek przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą. Nie bez znaczenia jest też to, że pytania dotyczyły koncertu, który już się odbył. Trudne do obrony jest twierdzenie, że czyjejś pozycji rynkowej może zagrozić ujawnienie faktu, że bilety na historyczne już wydarzenie były/ nie były dostępne w kasach biletowych/ w Internecie w określonych dniach.

Powołany przez organ w odpowiedzi na skargę przykład tajemnicy przedsiębiorcy, w postaci indywidualnych, wynegocjowanych warunków finansowych zakupu prawa do emisji serialu w oczywisty sposób nie przystaje do badanej sprawy. Ich ujawnienie istotnie mogłoby spowodować pogorszenie sytuacji negocjacyjnej twórcy z innymi podmiotami, które chciałyby również emitować ten sam serial. Ujawnienie tamtej informacji mogłoby potencjalnym kupującym takie prawo później dostarczyć informacji o poziomie akceptowalnych cen. Ujawnienie, w jakim czasie i trybie były w przeszłości sprzedawane bilety na imprezę żadnej tego rodzaju gospodarczo użytecznej wiedzy dostarczyć nie może.

Zatem także przesłankę materialną uznać należy za niespełnioną.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne tj. art. 5 ust. 2 udip poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie zostały wykazane przesłanki, które to uzasadniają.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zastosuje się do przedstawionej wyżej wykładni art. 5 ust. 2 udip i pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach orzeczono na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa, gdyż skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym.