Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Sygn. akt III SA/Kr 2306/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie WSA Ewa Michna Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Paulina Grojec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 30 października 2024 r. nr SKO-NP-4115-67/21 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Decyzją z 30 października 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu (dalej także jako Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Starego Sącza z 1 lutego 2021 r., odmawiającą A. H. (dalej skarżąca) świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4, wnioskowanego na matkę J. S.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z 26 lutego 2020 r. skarżąca wniosła o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad matką, legitymującą się orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z 13 lutego 2020 r. o trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji.

Decyzją Burmistrza Starego Sącza z 30 marca 2020 r. odmówiono skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z powodu nie spełnienia przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Na skutek odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z 29 grudnia 2020 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium zaleciło ponowne przeprowadzenie wywiadu środowiskowego i zebranie stosownych oświadczeń, z czego powinno wynikać: od kiedy wnioskodawczyni zrezygnowała lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i czy spowodowane jest to koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką; jaki jest szczegółowy zakres czynności typowo opiekuńczych w ramach sprawowanej opieki nad matką; ile czasu dziennie strona poświęca na sprawowanie opieki nad niepełnosprawną matką; czy sprawowana opieka uniemożliwia skarżącej podjęcie choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy; czy w rozpatrywanej sprawie występują przesłanki negatywne wynikające z art. 17 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz jaki jest krąg osób zobowiązanych w pierwszej kolejności do alimentacji względem niepełnosprawnej matki skarżącej. Dopiero na tak ustalonej podstawie nakazano ocenić, czy w sprawie zachodzą wskazane przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Nadto Kolegium wskazało, że ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji winien uwzględnić przedstawione stanowisko oraz wynikające z niego wskazówki interpretacyjne dotyczące wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. K 38/13, przyjmując, że z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych nie można wywodzić nomy warunkującej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego datą powstania niepełnosprawności osoby objętej opieką, skoro tak sformułowany warunek został uznany za niekonstytucyjny.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z 1 lutego 2021 r. organ I instancji odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że 27 stycznia 2021 r. przeprowadzono rodzinny wywiad środowiskowy. Ustalono, że skarżąca sprawuje stałą i całodobową opiekę nad matką, która pozostaje w stałym leczeniu. Matka skarżącej cierpi na nadciśnienie tętnicze oraz zakrzepicę żył, porusza się ona przede wszystkim w obrębie własnego domu, opuszcza go jedynie przy pomocy skarżącej. Matka skarżącej jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji, wymaga pomocy we wszystkich czynnościach dnia codziennego, wymaga stałego i systematycznego przyjmowania leków, robienia zastrzyków, przygotowywania posiłków, robienia zakupów, utrzymywania w czystości pomieszczenia oraz dbania o higienę osobistą. Skarżąca zrezygnowała z zatrudnienia i od ponad 10 lat nie pracuje z uwagi na konieczność całodobowej opieki nad niepełnosprawną matką.

Mimo tak poczynionych ustaleń organ pierwszej instancji stwierdził, że skoro nie zostało spełnione nadal obowiązujące kryterium określone w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, przyznanie wnioskowanego świadczenia byłoby niezgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Z tego powodu odmówiono przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie kwestionując zapadłe rozstrzygnięcie. Wyjaśnia, że od wielu lat opiekuje się je 91 letnią matką, która posiada pierwszą grupę niepełnosprawności, potrzebuje pomocy w czynnościach dnia codziennego, w tym: nie jest w stanie sama się ubrać, umyć czy przygotować posiłków, jak również ma również problemy z pamięcią.

W toku postępowania odwoławczego Kolegium zleciło organowi I instancji ponowne przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 27 czerwca 2024 r. wynika, że matka skarżącej jest wdową i ma 94 lata. Porusza się na wózku inwalidzkim, jest osobą niepełnosprawną zaliczoną do I grupy inwalidzkiej decyzją lekarza orzecznika ZUS, trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji. Jest po przebytym złamaniu szyjki kości udowej lewej, pozostaje w stałym leczeniu. Cierpi na demencję starczą, zawroty głowy, niedosłuch. Opiekę nad nią sprawuje skarżąca, która mieszka wspólnie z matką i wykonuje wszystkie czynności gospodarcze, pomaga w czynnościach higienicznych, zapewnia jej dostęp do usług medycznych. Z powodu sprawowania opieki nad matką odwołująca nie może podjąć pracy, gdyż matka skarżącej wymaga całodobowego wsparcia.

Organ ustalił też, że oprócz skarżącej osobami zobowiązanymi do alimentacji wobec jej matki jest trójka rodzeństwa skarżącej. Skarżąca wskazała, że dwójka jej rodzeństwa nie pomagała i nie pomaga w opiece nad matką, ponadto od wielu lat nie utrzymują ze sobą żadnych kontaktów z uwagi na konflikt rodzinny. Z kolei inna siostra skarżącej jest emerytką, osobą przewlekle chorą i z uwagi na stan zdrowia nie jest w stanie sprawować opieki nad matką w zakresie w jakim jest ona konieczna. Natomiast usługi opiekuńcze są niewystarczające z uwagi na fakt, że matka skarżącej jest osobą, która wymaga całodobowej opieki, jest lękliwa i nieufna do osób.

W tak ustalonym stanie faktycznym Kolegium wskazało, że w obecnej sytuacji prawnej nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014r. sygn. akt K 38/13. Stwierdzono zatem, że ustaleniu podlega, czy spełnione zostały pozostałe przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i nie występują przesłanki negatywne, które uniemożliwiałyby jego przyznanie.

Zdaniem Kolegium, nie kwestionując faktu sprawowania opieki nad matką przez skarżącą i istnienia potrzeby takiej opieki, brak jest podstaw do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na istnienie trójki rodzeństwa skarżącej. Organ wskazał, że rodzeństwo skarżącej jest zobowiązane alimentacyjnie względem matki i nie wykazano istnienia przeszkód aby w ramach obowiązku alimentacyjnego współdzieliło ze skarżącą opiekę nad matką z sposób fizyczny lub finansowy, aby umożliwić skarżącej podjęcie zatrudnienia choćby w częściowym wymiarze czasu pracy.

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze skarżąca zakwestionowała zaskarżone rozstrzygnięcie. Podniosła, że w toku postępowania wykazano, że matka potrzebuje opieki i że skarżąca tę opiekę sprawuje. Jej zdaniem spełnia wszystkie przesłanki niezbędne do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i nie stwierdzono przesłanek negatywnych uniemożliwiających jego przyznanie. Zarzuciła, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia aktualnego orzecznictwa sądowego w kwestii istnienia rodzeństwa jako argumentu będącego podstawą decyzji odmownej. Dodała, że matka wymaga stałej opieki, co potwierdza fakt, że w 2021 r. matka, podczas próby samodzielnego wstawania z łóżka, upadła w wyniku czego złamała szyjkę kości udowej. Zdaniem skarżącej materiał dowodowy, zebrany w toku trwającego niespełna 5 lat postępowania, jest wystarczający i nie daje żadnych podstaw do odmowy przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca podniosła, że jej rodzeństwo nie zajmuje się matką, a ona sama nie toleruje obcych osób przy sprawowaniu nad nią opieki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.". Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak określonych granicach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.), powoływanej dalej także jako "u.ś.r." w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. W tym miejscu należy wskazać, że od dnia 1 stycznia 2024 r. nastąpiła zmiana przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, dokonana na mocy art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1429) dalej u.ś.w. Wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w niniejszej sprawie został złożony w 2020 r. natomiast zaskarżona decyzja została wydana 30 października 2024 r., a zatem już po wejściu w życie ustawy o świadczeniu wspierającym, które nastąpiło w dniu 1 stycznia 2024 r. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. O powstaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego można natomiast mówić jedynie w takim wypadku, gdy osoba ubiegająca się o jego przyznanie, przed wskazanym dniem spełniła wszystkie wymagane przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych warunki, a jedynie organ nie zdążył przed tą datą wydać decyzji przyznającej świadczenie. Aby ustalić, czy wszystkie warunki nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zostały w niniejszej sprawie spełnione do dnia 31 grudnia 2023 r., należy dokonać oceny stanu faktycznego na podstawie przepisów u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do tej daty (por. wyrok WSA w Łodzi z 12 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 104/24). W realiach niniejszej sprawy, co prawda wywiad środowiskowy był przeprowadzony w lipcu 2024 r., jednakże był to drugi wywiad w sprawie, a jego przeprowadzenie było konieczne z uwagi na znaczny upływ czasu od pierwszego wywiadu ze stycznia 2021 r., który był przeprowadzony telefonicznie z powodu pandemii COVID-19, a także celem konwalidowania tej formy wywiadu środowiskowego.

Zgodnie treścią art. 17 ust. 1 cyt. ustawy w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Sąd podkreśla, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że pojęcie opieki, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., utożsamiać należy ze stałą i bezpośrednią troską o zapewnienie osobie niepełnosprawnej realizacji jej podstawowych potrzeb życiowych i społecznych, których sama nie jest ona w stanie zrealizować z uwagi na swoją niepełnosprawność. Opieka ta powinna być przy tym tak absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla niej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 marca 2021 r., IV SA/Wr 51/21). Ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy, pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo - skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, a związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r. I OSK 516/19). Konieczne jest poczynienie w tym zakresie kompleksowych ustaleń i poddanie ich wszechstronnej ocenie.

Odnosząc powyższe do realiów kontrolowanej sprawy Sąd stwierdza, że słuszne jest stanowisko Kolegium, zgodnie z którym, w obecnej sytuacji prawnej nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b cyt. ustawy, której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. W wyroku tym wskazano bowiem, że art. 17 ust. 1b cyt. ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Tym samym w stosunku do opiekunów tych dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała później niż w okresach wskazanych w ust. 1b pkt 1 i 2 cyt. ustawy, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. W odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego trzeba dokonywać zatem z pominięciem tego kryterium. Wobec powyższego, Kolegium prawidłowo uznało, że brak było podstaw do odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego tylko z tego powodu, że nie został spełniony warunek z art. 17 ust. 1b cyt. ustawy.

Sąd nie podziela natomiast stanowiska organu odwoławczego, że w sprawie nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy zaprzestaniem lub niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką.

Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że matka skarżącej ma obecnie 95 lat. Porusza się na wózku inwalidzkim, jest osobą niepełnosprawną zaliczoną do I grupy inwalidzkiej decyzją lekarza orzecznika ZUS, trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji. Jest po przebytym złamaniu szyjki kości udowej lewej, pozostaje w stałym leczeniu. Cierpi na demencję starczą, zawroty głowy, niedosłuch, nosi aparaty słuchowe. Korzysta z materaca przeciwodleżynowego. Cierpi na nietrzymanie moczu jest osobą pampersowaną. Skarżąca trzy razy dziennie podmywa matkę aby uniknąć odparzeń.

Skarżąca w ramach sprawowanej opieki nad matką pomaga jej we wszystkich czynnościach dnia codziennego. Pomaga matce wstać z łóżka i usiąść na toaletę przenośną. Zmienia matce pampersy pomaga w utrzymaniu higieny osobistej i w ubraniu się. Przygotowuje posiłki i karmi matkę. Przygotowuje i podaje leki, w razie potrzeby robi zastrzyk przeciwzakrzepowy. Załatwia wszystkie sprawy urzędowe i organizuje realizację wizyt lekarskich. Czuwa również w nocy gdy jest potrzeba przełożenia matki na drugi bok lub zmiany pampersa.

W ocenie Sądu podeszły wiek matki skarżącej i jej stan zdrowia, a także zakres opieki jakiej wymaga i jaką świadczy jej skarżąca wskazuje, że charakter sprawowanej opieki wypełnia przesłankę określoną w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Niepełnosprawność ruchowa matki skarżącej rodzi realne ryzyko upadku stąd istnieje potrzeba stałej obecności przy matce. Na taką potrzebę wskazuje również demencja matki oraz brak możliwości samodzielnego wykonywania podstawowych czynności dnia codziennego. Przykładowo matka skarżącej jest przez skarżącą karmiona.

W specyfice schorzeń matki skarżącej, dla stwierdzenia ciągłego charakteru opieki świadczonej przez skarżącą, istotne jest również to, że matka jest nieufna względem obcych osób. To sprawia, że skarżąca jest w rzeczywistości ograniczona w możliwości skorzystania z ewentualnego wsparcia innych osób w opiece nad matką.

Ponadto Sąd zwraca uwagę, że rodzaj podejmowanych przez skarżącą czynności takich jak np. mycie matki, pomoc w korzystaniu z toalety, czy pomoc w czynnościach higienicznych, dla komfortu niepełnosprawnego, wymaga istnienia relacji z opiekunem. Jak trafnie wskazał NSA w wyroku z 23 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 786/21, wykonywanie wobec niepełnosprawnego czynności opiekuńczych o osobistym, częstokroć intymnym charakterze, dodatkowo podkreśla konieczność istnienia szczególnej relacji zaufania między opiekunem, a podopiecznym.

Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy zaprzestaniem lub niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką. Sąd zauważa w tym miejscu, że organy obu instancji nie zanegowały istnienia związku przyczynowego. Organ pierwszej instancji wprost stwierdził, że została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a organ odwoławczy temu nie zaprzeczył.

Co do okoliczności, którą Kolegium powołało jako główny argument przemawiający za negatywnym załatwieniem wniosku skarżącej – tj. obowiązku udziału jej rodzeństwa w opiece nad matką, wskazać należy, że w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że w sytuacji gdy jedno z rodzeństwa, które w rzeczywistości sprawuje pełną opiekę nad rodzicem i z tego tytułu zrezygnowało z pracy bądź nie podejmuje zatrudnienia, ubiega się o świadczenie pielęgnacyjne, nie ma podstaw do pozbawiania go tego prawa z tego powodu, że żyją inne dzieci, które również obowiązek alimentacyjny mogą wypełniać, ale nie zwróciły się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1521/23, 9 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1397/23, 9 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1407/23; 9 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1471/23; 13 lutego 2024 r. sygn. akt I OSK 127/23; 30 stycznia 2024 r. sygn. akt I OSK 781/22; 9 stycznia 2024 r. sygn. akt I OSK 2449/22; 5 lipca 2023 r. sygn. akt I OSK 1576/22; 28 stycznia 2022 r. sygn. akt I OSK 925/21). Tym samym powyższa okoliczność nie mogła mieć wpływu na kierunek rozpatrzenia przedmiotowej sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią stanowisko zawarte w niniejszym wyroku.

Na marginesie Sąd zauważa, że z uwagi na treść oświadczenia skarżącej z 10 marca 2020 r. (k. 9 a.a.) Sąd podjął wątpliwości co do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w zakresie okoliczności pobierania przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego na matkę. W toku postepowania sądowego wątpliwości te zostały rozwiane. W piśmie z 22 lipca 2025 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Starym Sączu, w odpowiedzi na wezwanie Sądu wskazał, że skarżąca nigdy nie pobierała specjalnego zasiłku opiekuńczego na matkę (k. 40 a.s.). Tym samym wykluczono istnienie negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.