III SAB/Kr 51/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-02-04	
Data wpływu	2025-06-06	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Jakub Makuch /przewodniczący/
Janusz Kasprzycki
Renata Czeluśniak /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
658	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Starosta	
Treść wyniku	odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; Art. 58 , art. 149, art. 232; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Starosty Wielickiego w przedmiocie dokonania czynności materialno-technicznej w postaci zmiany zapisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu postanawia: odrzucić skargę.	
Uzasadnienie
Skarżący W. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty Wielickiego w przedmiocie dokonania czynności materialno-technicznej w postaci zmiany zapisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Skarżący wniósł o:

zobowiązanie Starosty Wielickiego do dokonania czynności materialno-technicznej w postaci zmiany zapisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki STAR [...] w zakresie liczby miejsc z 2 na 18 oraz przeznaczenia pojazdu na samochód ciężarowy przystosowany do przewozu osób,

stwierdzenie, że bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., względnie o wymierzenie organowi grzywny,

nakazanie organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz Skarżącego, na koszt i ryzyko organu,

dopuszczenie i przeprowadzenie wskazanych w skardze dowodów z dokumentów.

zasądzenie od ww. organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący wskazał, że pismem z dnia 27 grudnia 2021 r. zwrócił się do organu o zmianę zapisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu zabytkowego marki STAR [...] w zakresie liczby miejsc z 2 na 18 oraz przeznaczenia pojazdu na samochód ciężarowy przystosowany do przewozu osób. Jego zdaniem omyłkowo nie uwzględniono wszystkich ujawnionych cech pojazdu.

Do złożonego podania skarżący dołączył kopię zaświadczenia uprawnionego diagnosty o przeprowadzonym badaniu technicznym co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu zabytkowego z 29 lipca 2019 r., w którym liczba miejsc w pozycji 14 niniejszego badania została określona na 18, z kolei w pozycji 15 określono przeznaczenie pojazdu na samochód ciężarowy przystosowany do przewozu osób.

Decyzją Starosty Wielickiego z 23 marca 2022 r. odmówiono skarżącemu dokonania czynności materialno-technicznej w postaci zmiany ww. zapisów w dowodzie rejestracyjnym.

W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 394/23 oddalił skargę skarżącego, a NSA w wyroku z dnia 28 czerwca 2024 r., sygn. II GSK 2100/23 uchylił ww. wyrok WSA oraz stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Starosty Wielickiego z dnia 23 marca 2022 r., nr KT.5410.KWI5P.2019.

W ww. wyroku NSA stwierdził, że: Przepisy dotyczące procedury administracyjnej nie przewidują dla czynności materialno-technicznej, która nie jest decyzją administracyjną, waloru ostateczności, toteż jej zmiana jest możliwa w każdym czasie. Ponadto w ocenie NSA będąca przedmiotem skargi do sądu decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Starosty Wielickiego w przedmiocie "odmowy dokonania czynności materialno-technicznej w postaci zmiany zapisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu" jest pozbawiona podstawy materialnoprawnej, a w konsekwencji zachodziła konieczność stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej bez podstawy prawnej.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż rozstrzygnięcie w/w sprawy nie powinno nastąpić w formie decyzji administracyjnej, gdyż dotyczy ono czynności materialno-technicznej i nakazał jej rozstrzygnięcie po wyjaśnieniu stanu faktycznego.

Po otrzymaniu w dniu 30 września 2024 r. w/w wyroku wraz z aktami sprawy organ w dniu 14 października 2024 r. wystosował pismo do skarżącego z informacją, że sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu. W piśmie tym zapytano Wnioskodawcę czy podtrzymuje wniosek złożony w dniu 27 grudnia 2021 r. Skarżący wyjaśnił pismem otrzymanym przez organ w dniu 31 października 2024 r., że podtrzymuje wniosek.. Wobec powyższego oraz z uwagi na fakt, iż domagał się on zapisów o określonej treści w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki STAR [...] nie z powodu zmiany stanu faktycznego, lecz wskazywał, że błędny zapis powstał przy pierwszej rejestracji pojazdu, stwierdzono, że istniejące rozbieżności w zaświadczeniach wydanych na okoliczność przeprowadzonego badania technicznego w/w pojazdu wymagają wyjaśnienia.

W związku z powyższym Starosta Wielicki w dniu 8 listopada 2024 r. zwrócił się pismem do diagnosty przeprowadzającego badanie techniczne w/w pojazdu, z prośbą o przesłanie dokumentów przedłożonych przez skarżącego w celu przeprowadzania badania technicznego oraz o udzielenie informacji, w jakim trybie były dokonywane zmiany w rejestrach badań technicznych oraz w wydanych dokumentach. Jeżeli zmiany były dokonywane w ramach oczywistej omyłki, poproszono o uzupełnienie w zaświadczeniu adnotacji i podanie czego dotyczyły korekty. Ze względu na brak odpowiedzi od diagnosty, w dniu 2 grudnia 2024 r. Starosta Wielicki wystosował pismo do skarżącego z informacją, że w dniu 8 listopada 2024 r. zwrócił się pismem do diagnosty celem uzyskania wyjaśnień i dokumentów dotyczących przeprowadzonego badania technicznego oraz dokonanych korekt w tym zaświadczeniu, jak również z informacją, że po otrzymaniu odpowiedzi od diagnosty zostanie on poinformowany o tym fakcie, a wniosek skarżącego zostanie wówczas rozpatrzony.

W dniu 11 grudnia 2024 r. Starosta Wielicki otrzymał odpowiedź od diagnosty na skierowane do niego zapytanie. Z uwagi na fakt, iż odpowiedź diagnosty była niepełna, ponownie w dniu 18 grudnia 2024 r. zwrócono się do niego o uzupełnienie przesłanej dokumentacji oraz o dalsze wyjaśnienia w tej sprawie. O fakcie wystąpienia z pismem do diagnosty skarżący został poinformowany pismem z 20 grudnia 2024 r. Ponownie poinformowano go wówczas, że wniosek skarżącego zostanie rozpatrzony po uzyskaniu niezbędnych wyjaśnień i dokumentów w sprawie.

W dniu 12 lutego 2025 r. do Starostwa Powiatowego w Wieliczce wpłynęło pismo, które nie zawierało podpisu i danych nadawcy, a jedynie nadruk w postaci imienia i nazwiska diagnosty. W piśmie tym złożono dalsze wyjaśnienia dotyczące wydanego zaświadczenia na okoliczność przeprowadzenia badania technicznego pojazdu marki STAR [...], nr ramy [...], nr rej. [...]. Brak podpisu i brak wskazania nadawcy spowodował, że dnia 21 lutego 2025 r. ponownie wystąpiono z pismem do diagnosty, by potwierdził, że to on jest nadawcą pisma z zaznaczeniem, że brak odpowiedzi w terminie 7 dni będzie równoznaczny z potwierdzeniem, że załączony dokument stanowi jego odpowiedź na zapytanie z dnia 18 grudnia 2024 r. Ponieważ na ww. pismo diagnosta nie udzielił odpowiedzi, pomimo skutecznego doręczenia listu dnia 26 lutego 2025 r, zostało to potraktowane jako potwierdzenie, że jest on nadawcą pisma z dnia 7 lutego 2025 r.

W piśmie Starosty Wielickiego z dnia 31 marca 2025 r., wskazano, że ww. wniosek nie może zostać rozpoznany pozytywnie, a czynność materialne -techniczna w postaci zmiany zapisów w dowodzie rejestracyjnym nie może być dokonana. Organ wskazał, że analizując zgromadzone w aktach sprawy dokumenty stwierdził brak jednoznacznych i niebudzących wątpliwości dowodów, że pojazd marki STAR [...], nr ramy [...] posiadał w momencie rejestracji pojazdu 18 miejsc siedzących, a jego przeznaczenie to: samochód ciężarowy przystosowany do przewozu osób. Podniósł, że wyjaśnienia diagnosty zawarte w piśmie z dnia 7 lutego 2025 r. przeczą by w pojeździe dopuszczalne było przewożenie osób poza kabiną kierowcy.

Pismo organu zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 9 kwietnia 2025 r.

W dniu 8 maja 2025 r. wpłynęło ponaglenie skarżącego skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie za pośrednictwem Starosty Wielickiego. Ponaglenie to zostało przekazane do SKO w Krakowie w dniu 15 maja 2025 r. wraz z ustosunkowaniem się do niego Starosty Wielickiego.

Po rozpatrzeniu ww. ponaglenia, postanowieniem z dnia 22 maja 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie stwierdziło, że Starosta Wielicki nie dopuścił się bezczynności w sprawie administracyjnej lub przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazano, iż przed wniesieniem ponaglenia organ rozpoznał wniosek skarżącego, a tym samym nie można uznać ponaglenia za zasadne. Jak podkreślono: "Starosta Wielicki w piśmie z dnia 31 marca 2025 r., wskazał, że wniosek ten nie może zostać rozpoznany pozytywnie, a czynność materialno-techniczna w postaci zmiany zapisów w dowodzie rejestracyjnym nie może być dokonana.".

W dniu 13 maja 2025 r. do organu wpłynęła skarga na bezczynność Starosty Wielickiego w przedmiocie dokonania czynności materialno-technicznej w postaci zmiany zapisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.

Skarżący zarzucił, że organ do chwili obecnej nie dokonał czynności materialno-technicznej. Jego zdaniem, niewiadomą stanowi, w jakim celu organ, już po wydaniu ww. wyroku NSA, notorycznie wzywał diagnostę, aby określił, czy dokonał zmiany zaświadczenia z 29 lipca 2019 r. w trybie oczywistej omyłki (jak się wydaje na zasadzie § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzoru dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r. poz. 776 ze. zm.). Niezrozumiałe jest według skarżącego - kładzenie zbyt dużego nacisku przez organ na tryb usunięcia omyłki przez diagnostę. Jego zdaniem, to diagnosta (a nie pracownicy organu) posiada wiedzę specjalną co do oceny przeznaczenia ww. pojazdu i liczby jego miejsc. Nadto to właśnie ten diagnosta w oparciu o badanie techniczne pojazdu co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu zabytkowego, jakiego dokonał, ma większą wiedzę co do spornych kwestii, jak pracownicy organu, którzy nigdy nawet nie widzieli pojazdu (i którzy ograniczają się jedynie do supozycji co do jego stanu technicznego). Skarżący podkreślił, że ze str. 316 i n. załączonego do niniejszej skargi dokumentu, a to "Budowa i naprawa samochodów STAR [...] i pochodnych" jednoznacznie wynika, że skrzynia ładunkowa może być wyposażona w ławki służące do przewozu ludzi, co ma miejsce w nin. stanie faktycznym.

Skarżący nie dokonywał jakichkolwiek zmian w przedmiotowym pojeździe, a jedynie omyłkowo diagnosta pierwotnie nie dostrzegł miejsca siedzącego na skrzyni ładunkowej pojazdu oraz przystosowania pojazdu do przewozu osób - tego typu samochody służyły do przewożenia żołnierzy (por. protokół kontroli z dnia 25 stycznia 2022 r.).

Skarżący podniósł, że żaden z aktów prawnych, czy też załączników do nich nie zawiera przepisu uprawniającego organy administracyjne do odmowy dokonania przedmiotowych zmian w dowodzie rejestracyjnym wskutek braku przedłożenia bliżej nieokreślonych "jednoznacznych i niebudzących wątpliwości dowodów, że pojazd marki STAR [...], nr ramy [...] posiadał w momencie rejestracji pojazdu 18 miejsc siedzących, a jego przeznaczenie to: samochód ciężarowy przystosowany do przewozu osób. Organ nie był uprawniony do arbitralnego podważania danych zawartych w zaświadczeniu wydanym przez odpowiedniego diagnostę. Niewiadomą stanowi, jakie przepisy stanowiły asumpt do konstatacji organu, że ma on prawo poddać zaświadczenie przedmiotowego diagnosty weryfikacji w aspekcie kwestii technicznych określonych przez niego. Tym samym organ naruszył także zasadę praworządności (działania w granicach i na podstawie prawa) - art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz takie konstytucyjnie chronione wartości jak sprawiedliwość społeczną i ochronę własności (art. 2 i 64 Konstytucji RP).

Innymi słowy wskazał on, że może zdarzyć się sytuacja, że w przedmiotowym pojeździe nie będą podróżować pasażerowie poza kabiną (ale nie wskazywał on, że każdorazowo będzie taka sytuacja), więc dokonywanie wpisów w dowodzie rejestracyjnym, iż pojazd każdorazowo może poruszać się z prędkością do 50 km/h. jest bezcelowe. Diagnosta w żaden sposób nie wskazywał, że w przedmiotowym pojeździe niedopuszczalne jest przewożenie osób poza kabiną. Tym samym dowolna, uchybiająca zasadom logiki i niepotwierdzona rzeczową analizą stanu rzeczy jest teza organu, iż "Wyjaśnienia diagnosty zawarte w piśmie z dnia 7.02.2025 r. przeczą by w pojeździe dopuszczalne było przewożenie osób poza kabiną kierowcy."

W ocenie skarżącego, zasadne jest zobowiązanie organu do dokonania ww. czynności oraz stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności

W odpowiedz na skargę Starosta Wielicki wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Podniósł, że poprzez wniesienie skargi na bezczynność skarżący stara się jedynie wykazać nieprawidłowość merytoryczną wydanego przez organ rozstrzygnięcia, natomiast sąd administracyjny nie jest uprawniony w postępowaniu ze skargi na bezczynność do badania prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego przez organ w postępowaniu administracyjnym.

Organ podkreślił, iż czynności podejmowane przez organ miały na celu dogłębne wyjaśnienie sprawy, a więc wymagały też czasu niezbędnego dla zebrania materiału służącego wydaniu rozstrzygnięcia. Organ nie kwestionował więc samego faktu możliwości dokonania zmiany w zaświadczeniu przez diagnostę w trybie § 9 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 141 ze zm.), jak i uprawnień, czy wiedzy technicznej diagnosty umożliwiających wydanie przez niego przedmiotowego zaświadczenia. Organ próbował jedynie ustalić spełnienie niezbędnych przesłanek tworzących po jego stronie obowiązek dokonania zmiany danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym przedmiotowego pojazdu. Celem dokonania korekty błędnego wpisu w dowodzie rejestracyjnym konieczne było bowiem ustalenie, że taki błąd miał miejsce. Uprawnienie do dokonywania przez organ tego rodzaju czynności materialno-technicznej nie może bowiem prowadzić do automatyczności działania organu, bez uprzedniej weryfikacji stanu faktycznego sprawy,

W ocenie organu nie zaszła bezczynność organu, gdyż sprawa została załatwiona, jakkolwiek negatywnie dla strony. Organ odmówił uwzględnienia wniosku strony z uwagi na fakt, iż zgromadzone w aktach sprawy dokumenty nie potwierdzają jednoznacznie, że zaistniała oczywista omyłka podczas przeprowadzania badania technicznego w/w pojazdu wykonanego przez uprawnionego diagnostę, skutkująca błędnym wskazaniem danych w dowodzie rejestracyjnym pojazdu już na etapie dokonywania rejestracji pojazdu. O uzasadnionym niezałatwieniu sprawy w terminie powiadomiono stronę z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem terminu załatwienia sprawy. Ponadto, nie można też mówić o przewlekłości postępowania, gdyż nie było ono prowadzone dłużej, niż było to niezbędne dla załatwienia sprawy, na co wskazują przytoczone wyżej terminy czynności podejmowanych przez organ.

Organ podkreślił, iż strona postępowania została w piśmie z dnia 31 marca 2025 r. pouczona, że zmiany zapisów w dowodzie rejestracyjnym w żądanym zakresie mogą być dokonane po przedstawieniu zaświadczenia zawierającego odpowiednie wpisy potwierdzające dokonanie korekty pierwotnego zaświadczenia, trybu dokonania tych korekt oraz odpowiednich ograniczeń wynikających z art. 63 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jednak zaświadczenie takie nie zostało doręczone.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (§ 1 pkt 6). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uchwale tej podkreślono, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, która wszak ustaje po wydaniu decyzji. Dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.

Powyższa uchwała odnosi się wprawdzie do dopuszczalności skargi na bezczynność w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji administracyjnej, jednak argumenty w niej wskazane należy analogicznie stosować przy badaniu dopuszczalności skargi na bezczynność w postępowaniu kończącym się wydaniem innego niż decyzja aktu albo dokonaniem innej czynności (np. postanowienia, uchwały albo czynności materialno-technicznej).

Skarżący wniósł w dniu 13 maja 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty Wielickiego w przedmiocie dokonania czynności materialno-technicznej w postaci zmiany zapisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w piśmie Starosty Wielickiego z dnia 31 marca 2025 r. znak [...] wskazano, że wniosek skarżącego nie może zostać rozpoznany pozytywnie a czynność materialne -techniczna w postaci zmiany zapisów w dowodzie rejestracyjnym nie może być dokonana. Skarga na bezczynność została zatem złożona po zakończeniu postępowania w tej sprawie, co czyni ją niedopuszczalną.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji.

O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi postanowiono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.