Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 8 listopada 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2445/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2445/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej MWINB) z dnia [...] września 2015 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia.

W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 28 września 2015 r. skarżący – R. P. wniósł do WSA w Warszawie skargę na decyzję MWINB z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki ogrodzenia. Do skargi załączony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w jego opinii zarówno organ I instancji, jaki i organ II instancji dopuścił się uchybień w ocenie stanu faktycznego oraz rozpatrzył sprawę tylko i wyłącznie w oparciu o opinię jednej ze stron postępowania, tj. [...] w Warszawie. Tym samym wykonanie decyzji powinno być wstrzymane do czasu rozpoznania skargi przez sąd, aby nie narażać żadnej ze stron postępowania na dodatkowe koszty.

Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przywołał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o możliwości wystąpienia przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa), co uniemożliwiło uwzględnienie złożonego wniosku. Zdaniem tegoż sądu powołany we wniosku argument wskazujący na uchybienia organów obu instancji przy wydaniu zaskarżonych decyzji jest subiektywną oceną skarżącego i nie mógł być okolicznością przemawiającą za zasadnością wniosku o wstrzymanie.

Zażaleniem R. P. zaskarżył ww. postanowienie w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu podnosi, że usunięcie ogrodzenia drewnianego jest możliwe w każdej chwili bez straty dla którejkolwiek ze stron, natomiast usunięcie murku spowoduje, że skarpa ponownie będzie się osuwać i Spółdzielnia będzie zmuszona do wykonania jakiegoś innego murku. Ponadto wskazuje na potencjalne nieodwracalne uszkodzenie chodnika i straty materialne po jego stronie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 Ppsa wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W niniejszej sprawie, skarżący nie uzasadnił należycie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i nie wykazał istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 Ppsa. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku. Skoro nie wykazano w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to wówczas brak jest podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie prezentowanego przez skarżącego sposobu zastosowania art. 61 § 3 Ppsa w odniesieniu do decyzji nakazującej rozbiórkę, prowadziłoby do niedopuszczalnego wniosku, że w każdym przypadku nałożenie na stronę obowiązku wykonania rozbiórki obiektu budowlanego, uzasadnia, niejako automatycznie, wstrzymanie wykonania decyzji będącej przedmiotem skargi do WSA.

Wskazać należy, że wykonanie rozbiórki z reguły wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Pogląd ten jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku decyzja o nakazie rozbiórki podlega wstrzymaniu (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 456/14 [w:] CBOSA) Strona skarżąca powinna uprawdopodobnić, że w konkretnym stanie faktycznym wykonanie nakazu rozbiórki wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie natomiast ani we wniosku skarżącego, ani w aktach sprawy nie ma stosownych argumentów czy dokumentów wskazujących na grożące mu konsekwencje przekraczające normalne następstwa wykonania zaskarżonego aktu.

W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie wykonał ciążącego na nim z mocy art. 61 § 3 Ppsa obowiązku wykazania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

Podniesione w zażaleniu ogólnikowe twierdzenia o nakładach ze strony skarżącego, a także możliwość wywołania skutków w zakresie osuwania się terenu skarpy nie zostały w żaden sposób rozwinięte, uzasadnione i poparte rzetelną oceną.

Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.