Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 3 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku Gminy [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Gminy [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku postanawia: oddalić wniosek.

W skardze na postanowienie DWINB wydane w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w kwocie 40.000,00 zł., Gmina [...] zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca strona podniosła, że z uwagi na oczywiste uchybienia organu wyższego stopnia doszło do sytuacji, w której wydane zostało ostateczne orzeczenie. Skutkiem tego mimo podjęcia szeregu działań mających na celu wykonanie obowiązku skarżąca strona została ukarana jakby nic w sprawie nie zrobiła. Istotne wątpliwości w ocenie autora skargi budzi również wysokość grzywny, która jest niewspółmierna do stanu sprawy. Wskazano, że obowiązek jej zapłaty w takiej wysokości może w wydatny sposób utrudnić realizację zadania co doprowadzi do znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z § 3 tego uregulowania, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wspomniane przesłanki są ocenne. Strona wnosząca winna zatem starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest uzasadnione i konieczne. Nie jest wystarczające poprzestanie jedynie na złożeniu wniosku. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają lub nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów Sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek.

Oceniając w powyższym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia stwierdzić należy, że strona skarżąca nie przytoczyła okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem jej ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej. Należy przy tym zaznaczyć, że nie jest wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach dotyczących zaskarżonego postanowienia, w tym kwestionowania niewspółmierności wysokość grzywny do stanu sprawy. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie bada zasadności samej skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy również podkreślić, że każde orzeczenie zobowiązujące do wykonania jakiejś czynności, w niniejszej sprawie zobowiązujące do usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy ul. [...] we [...] poprzez wykonanie robót budowlanych wskazanych w sześciu punktach decyzji PINB [...] z [...].11.2016 r., nr [...] (jaki wynika z treści skargi pozostają jeszcze do wykonania obowiązki określone w pkt 1-3 i 6 decyzji), oznacza wydatkowanie środków finansowych, a w konsekwencji pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Jednakże nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z 28.03.2013 r., sygn. akt II FZ 171/13, LEX nr 1299429). Sąd stwierdza, że strona skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub narazi ją na wyrządzenie znacznej szkody. Przede wszystkim strona nie uprawdopodobniła w tym zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Poza wskazaniem, że wykonanie postanowienia w wydatny sposób utrudni realizację zadania co doprowadzi do znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, nie skonkretyzowano w żaden sposób wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wskazano jakie przełożenie miałyby te koszty na sytuację finansową strony skarżącej, poza lakonicznym stwierdzeniem, że uiszczenie grzywny doprowadzi do znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że koszty wykonania postanowienia nie przesądzają automatycznie o znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutkach, a argument taki musi być rozpatrywany przez pryzmat podmiotu, na który obowiązek został nałożony i jego możliwości płatniczych. Wobec tego, że strona skarżąca nie podała nawet w przybliżeniu danych w tym względzie nie mogły być one rozważane.

Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje kwestia wyważenia interesu strony skarżącej i celu w jakim wydane zostało zaskarżone postanowienie. Doprowadzenie do należytego stanu technicznego budynku przy ul. [...] we [...] służyć będzie nie tylko zapewnieniu bezpieczeństwa jego mieszkańców ale także osób przebywających w jego pobliżu, co jest szczególnie istotne w świetle niebezpiecznej sytuacji do jakiej doszło [...].09.2019r. we [...] przy ul. [...], gdzie na chodnik spadł fragment gzymsu.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.