Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia zintegrowanego oddala skargę

Minister Klimatu i Środowiska ("Minister", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...] po rozpoznaniu odwołania [...] S.A z siedzibą w [...] (dalej: "Skarżący", "Spółka", "Strona") utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] ("Marszałek") z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] zmieniającą pozwolenie zintegrowane udzielone decyzją tego samego organu z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] (ze zmianami) na eksploatację instalacji [...], zlokalizowanej w miejscowości [...], gmina [...].

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

Decyzją z [...] lipca 2015 r., znak: [...] (ze zmianami), Marszałek udzielił pozwolenia [...] Spółka Akcyjna w [...], na eksploatację instalacji do wytwarzania energii i paliw - do spalania paliw o nominalnej mocy nie mniejszej niż 50 MW, zlokalizowanej na terenie [...], w miejscowości [...], gmina [...].

W związku z opublikowaniem w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 17 sierpnia 2017 r. decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE, tj. dla instalacji sklasyfikowanych zgodnie z pkt 1 ppkt 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jaki całości (Dz. U z 2014 r. poz. 1169), jako instalacje do wytwarzania energii i paliw, do spalania paliw o nominalnej mocy nie mniejszej niż 50 MW Spółka została zobowiązana do dostosowania instalacji do wymogów określonych w konkluzjach BAT w terminie 4 lat od dnia ich opublikowania. Marszałek po przeanalizowaniu warunków pozwolenia zintegrowanego uznał za konieczne dokonanie zmian zapisów, o czym poinformował pismem z dnia [...] marca 2019 r., którym wezwał Stronę do złożenia wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego, wskazując zakres koniecznych zmian. W odpowiedzi na wezwanie Marszałka Spółka wnioskiem z dnia [...] lutego 2020 r. wystąpiła do Marszałka o zmianę pozwolenia zintegrowanego. Marszałek pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku w zakresie właściwego zaklasyfikowania instalacji, tj. turbin gazowych oraz określenia poziomów emisji powiązanych z BAT (BAT-AELs) dla emisji NOx do powietrza ze spalania gazu ziemnego w turbinach gazowych i wskaźnikowo średniego rocznego poziomu emisji CO. W ocenie Marszałka turbiny eksploatowane na instalacji, w myśl zapisów konkluzji BAT należy zaliczyć do istniejących turbin gazowych do stosowania w napędach mechanicznych - wszystkich oprócz obiektów użytkowanych < 500 godz./rok (BAT 44 Tabela 24). Odpowiadając na w/w wezwanie Marszałka, Strona w piśmie z dnia [...] września 2020 r., przedstawiła swoje wątpliwości odnośnie klasyfikacji przedmiotowych turbin.

W związku z zaistniałymi wątpliwościami dotyczącymi interpretacji zapisów konkluzji BAT Marszałek zwrócił się o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie do Ministerstwa Klimatu i Środowiska. W piśmie z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...] Minister Klimatu i Środowiska wyjaśnił, iż Konkluzje BAT określają graniczne wielkości emisyjne NOx dla turbin gazowych w Tabeli 24 z uwzględnieniem ich podstawowych rodzajów, obciążeń, wieku i czasu pracy w ciągu roku. W przedmiotowej tabeli wyodrębniono 3 główne kategorie maszyn tj.: turbiny gazowe pracujące w obiegu otwartym (OCGTs), turbiny gazowe pracujące w obiegu zamkniętym (CCGTs) oraz kategorię mieszaną, a więc (OCGTs + CCGTs) obejmującą przypadki nieuwzględnione w dwóch pierwszych kategoriach. Minister Klimatu i Środowiska w piśmie dokonał interpretacji zapisów konkluzji BAT i uznał, że turbiny będące przedmiotem postępowania z uwagi na czas eksploatacji, należą do drugiego rodzaju źródeł (ostatni wiersz w tabeli 24), obejmującego wszystkie turbiny gazowe stosowane w napędach mechanicznych, których czas pracy przekracza 500 h/rok.

Marszałek decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] zmienił warunki pozwolenia zintegrowanego w następujący sposób:

1. zmienił brzmienie punktów:

- V.4.2. Zużycie surowców i materiałów pomocniczych (za wyjątkiem paliw) zawierających substancje niebezpieczne,

- V.8. Emisja zanieczyszczeń do powietrza,

- VII. 1.1. określił rodzaje substancji dopuszczonych do wprowadzenia do powietrza dla całej instalacji i każdego źródła powstawania, zgodnie z poniższym zestawieniem

- IX określił techniczne i organizacyjne metody osiągania wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości,

- XI. 1 monitoring efektywności wykorzystania zasobów i energii

2. dodał pkt XI,4.1. Monitoring emisji do powietrza dla turbin gazowych - obowiązujący od dnia 18 sierpnia 2021 r.

3. określił termin dostosowania instalacji do wymagań określonych w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE - do dnia 17 sierpnia 2021 r.

4. pozostawił bez zmian pozostałe ustalenia swojej decyzji z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...].

Od powyższej decyzji Marszałka Spółka odwołała się, nie zgadzając się z jej ustaleniami.

Minister Klimatu i Środowiska w zaskarżonej decyzji po dokonaniu analizy odwołania i wniosku Strony i stwierdził, że wnioskowana zmiana warunków pozwolenia zintegrowanego miała na celu dostosowanie jego treści do wymagań wynikających z Konkluzji BAT. Niemniej jednak we wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego, Spółka dokonała niewłaściwej kwalifikacji instalacji względem mających do niej zastosowanie wymagań emisyjnych. W związku z powyższym Marszałek był zobowiązany do ustalenia warunków korzystania ze środowiska tak by prawidłowo odzwierciedlić zapisy wynikające z Konkluzji BAT. Zastosował więc przepis art. 215 Poś zgodnie, z którym organ ochrony środowiska ma obowiązek zapewnienia, że w określonym czasie, pozwolenia zintegrowane (które tego wymagają) zostaną zmienione tak by zapewnić zgodność z konkluzjami BAT. W ocenie Ministra Klimatu i Środowiska organ pierwszej instancji postąpił zgodnie z art. 215 ust. 5 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r.

poz. 1973 ze zm.) – dalej: "Poś" ustalając zakres i sposób monitorowania emisji zgodnie z wymaganiami w tym zakresie wynikającymi z Konkluzji BAT. Tak jak w przypadku dopuszczalnych wielkości emisji dla NOX ograniczenie warunków pozwolenia poprzez zaostrzenie wymagań dotyczących monitorowania emisji było zgodne z obowiązującymi przepisami.

Ponadto Minister uznał, że w sytuacji kiedy prowadzący nie złożył wniosku zgodnego z oczekiwaniem organu, Marszałek ma obowiązek skorzystania z uprawnienia do ograniczenia pozwolenia bez odszkodowania, zgodnie z art. 195 ust. 1 pkt 5. Przepis ten odnosi się do przypadków, w których wniosek nie został złożony jednak mając na uwadze cel tego przepisu, mający zapewnić, że pozwolenie prawidłowo uwzględnia wymagania określone w Konkluzjach BAT (w szczególności graniczne wielkości emisyjne - zgodnie z art. 204 ust. 1 Poś), jego zastosowanie w analizowanym przypadku było w pełni uzasadnione.

Minister Klimatu i Środowiska prowadząc postępowanie odwoławcze uznał, że postępowanie organu I instancji prowadzone było zgodnie z przepisami prawa. Marszałek w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i dokonał jego starannej oceny. Zgodnie z art. 7 i 8 Kpa organ administracji publicznej podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, prowadzi postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tym samym ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na organie administracji publicznej. Minister uznał, że Marszałek wypełnił obowiązek zebrania pełnego materiału dowodowego i dokonał jego starannej oceny. A w świetle zebranego materiału dowodowego Minister Klimatu i Środowiska uznał, że Marszałek słusznie wy dał zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, nie ma żadnych wątpliwości co do poprawności prowadzonego postępowania administracyjnego.

Skargę na powyższą decyzję skargę złożył pełnomocnik [...] S.A., zarzucając zaskarżonej decyzji, naruszenie przepisów prawa, tj.:

1) pozycji 8 z Tabeli 24 "Poziomy emisji powiązane z BAT (BAT-AELs) dla emisji NOx do powietrza ze spalania gazu ziemnego w turbinach gazowych" zamieszczonej w Decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/LE, zwanej dalej: "Konkluzjami BAT" w związku z art. 202 ust. 2 pkt 1 "Poś w związku z art. 211 ust. 4 Poś oraz z art. 215 ust. 5 Poś poprzez błędną wykładnię treści pozycji 8 z Tabeli 24 zamieszczonej w Konkluzjach BAT polegającą na uznaniu, że "Turbina gazowa oddana do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r. lub istniejąca turbina gazowa do awaryjnego stosowania i użytkowana <500 godz./rok" dotyczy tylko turbiny, która łącznie spełnia dwa warunki tj.:

(i) musi być oddana do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r. lub być istniejącą turbiną gazową do awaryjnego stosowania oraz

(ii) musi być użytkowana < 500 godz./rok;

podczas gdy taki wniosek o konieczności spełnienia tych warunków łącznie nie wynika z wykładni pozycji 8 z Tabeli 24, którą zdaniem Skarżącego należy czytać w ten sposób, że objęte są nią dwa rodzaje turbin tj.

(i) turbiny oddane do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r. oraz (ii) istniejące turbiny gazowe do awaryjnego stosowania i użytkowana < 500 godz./rok. Powyższa błędna wykładnia przyjęta przez organy administracji skutkowała błędnym zaklasyfikowaniem każdej z turbin gazowych GT10B wchodzących w skład instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym jako istniejącej "turbiny do stosowania w napędach mechanicznych - wszystkie oprócz obiektów użytkowanych < 500 godz./rok" zamiast do kategorii "Turbina gazowa oddana do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r. lub istniejąca turbina gazowa do maryjnego stosowania i użytkowana < 500 godz./rok" jako "turbina gazowa oddana do użytkowania nie później niż 27 listopada 2003 r.", co z kolei skutkowało określeniem w decyzji Marszałka z dnia [...] stycznia 2021 r. i utrzymaniem w decyzji Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] czerwca 2021 r. dopuszczalnej wielkości emisji dla tlenków azotu (NOx) na poziomie emisji powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami, zwanymi dalej: "BAT-AELs", przypisanym do kategorii istniejącej "turbiny do stosowania w napędach mechanicznych oprócz obiektów użytkowanych < 500 godz./rok" z uwzględnieniem odpowiednio przypisu 14 i 15 do Tabeli 24, czyli średnia roczna 60 mg/Nm3 i średnia dobowa 65 mg/Nm3. a także nałożeniem obowiązku monitoringu ciągłego w zakresie tlenków azotu (NOX), podczas gdy w przypadku prawidłowej kwalifikacji turbin gazowych GT10B dopuszczalna wielkość emisji dla tlenków azotu (NO*) powinna zostać określona na poziomie przypisanym do kategorii "Turbina gazowa oddana do użytkowania nie później niż w dniu 2 7 listopada 2003 r. lub istniejąca turbina gazowa do awaryjnego stosowania i użytkowana < 500 godz./rok", a konsekwentnie dla średniej dobowej brak byłoby BATAELs, a średnia dobowa w przedziale 60-140 mg/Nm3 z uwzględnieniem przypisu 13 miałaby charakter wskaźnikowy oraz nie byłoby konieczności nałożenia monitoringu ciągłego;

2) art. 7a § 1 Kpa w związku z art. 140 Kpa poprzez ograniczenie Spółce możliwości emisji tlenków azotu (NOX) w sytuacji, w której, przy braku przyjęcia wykładni pozycji 8 Tabeli 24 z Konkluzji BAT, którą Spółka uważa za właściwą, i wobec dokonywania zupełnie odmiennej wykładni pozycji 8 Tabeli 24 z Konkluzji BAT przez Marszałka i Ministra Klimatu i Środowiska, można było przyjąć, że pozostają wątpliwości co do treści tej normy prawnej, które należało rozstrzygnąć na korzyść Spółki;

3) art. 80 Kpa w związku z art. 140 Kpa poprzez nienależyte rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego w zakresie emisji tlenku węgla (CO) polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że Spółka w ogóle nie wyraziła stanowiska w sprawie co do oczekiwanego poziomu dopuszczalnej wielkości emisji dla tlenku węgla (CO), co skutkowało określeniem przez organ poziomu emisji tlenku węgla (CO) na poziomie górnego poziomu wielkości wskaźnikowej dla tlenku węgla (CO) wskazanej w BAT 44 z Konkluzji BAT, a więc de facto Spółka wnioskowała o utrzymanie wielkości emisji tlenku węgla (CO) na dotychczasowym poziomie określonym w pozwoleniu zintegrowanym;

4) art. 9 Kpa w związku z art. 10 § 1 Kpa w związku z art. 140 Kpa poprzez nienależyte i niewyczerpujące poinformowanie Spółki o przyjętym przez Marszałka i Ministra Klimatu i Środowiska podejściu do określenia wysokości dopuszczalnej wielkości emisji tlenku węgla (CO) polegające na niewskazaniu przez oba organy wyraźnie w jakimkolwiek dokumencie przesłanym do Spółki, w tym w zawiadomieniu z dnia [...] grudnia 2020 roku, przesłanym przez Marszałka, że organ planuje określić dopuszczalne wielkości emisji dla tlenku węgla (CO) na poziomie górnego poziomu wielkości wskaźnikowej dla tlenku węgla (CO) wskazanej w BAT 44 z Konkluzji BAT, a następnie uznanie przez Ministra, że kwestia ta została w wystarczający sposób zasygnalizowana Spółce w postępowaniu, co skutkowało brakiem możliwości odniesienia się przez Spółkę do planowanego działania organu, podczas gdy w przypadku pełnej świadomości w tym zakresie Spółka przedstawiłaby swoje stanowisko i wyraźnie wskazała, że utrzymuje pierwotny wniosek o utrzymanie wielkości emisji tlenku węgla (CO) na dotychczasowym poziomie określonym w pozwoleniu zintegrowanym;

5) art. 7 Kpa w związku z art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 140 Kpa oraz art. 136 Kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie emisji tlenku węgla (CO) polegające na niepodjęciu na żadnym etapie postępowania działań zmierzających do rzeczywistego wyjaśnienia stanowiska Spółki co do oczekiwanego poziomu dopuszczalnej wielkości emisji dla tlenku węgla (CO), w tym nieprzeprowadzenie przez Ministra Klimatu i Środowiska z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów w sprawie w tym zakresie, w sytuacji, gdy organy uznały, że takie stanowisko nie zostało przez Spółkę przedstawione i wyciągnęły z tego negatywne konsekwencje dla Spółki określając poziom dopuszczalnej wielkości emisji tlenku węgla (CO) na poziomie górnej granicy poziomów wskaźnikowych wskazanych w BAT 44 dla tlenku węgla (CO), podczas gdy w przypadku prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego Marszałek mógłby utrzymać wielkość emisji tlenku węgla (CO) na dotychczasowym poziomie określony m w pozwoleniu zintegrowanym;

6) BAT 44 dotyczącego tlenku węgla (CO) zamieszczonego w Konkluzjach BAT (s. 55) w związku z art. 211 ust. 4 Poś w związku z art. 215 ust. 5 Poś poprzez niewłaściwą wykładnię BAT 44 w zakresie emisji tlenku węgla (CO) polegającą na przyjęciu, że w przypadku gdy organ uważa, że prowadzący instalację nie wskazał wnioskowanej dopuszczalnej wielkości emisji tlenku węgla (CO) automatycznie należy w decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego określić dopuszczalną wielkość emisji tlenku węgla (CO) na poziomie górnego poziomu wielkości wskaźnikowej wskazanej w BAT 44, podczas gdy taki mechanizm nie wynika z treści BAT 44 ani z art. 211 ust. 4 Poś czy art. 215 ust. 5 Poś, co skutkowało ustaleniem dużo bardziej zaostrzonej dopuszczalnej wielkości emisji tlenku węgla (CO) niż dotychczas obowiązująca wielkość emisji;

7) art. 7 Kpa w związku z art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa w związku z art. 140 Kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i wadliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na pominięciu podnoszonych przez Spółkę argumentów technicznych dotyczących braku możliwości dotrzymania górnego poziomu wielkości wskaźnikowej dla tlenku węgla (CO) wskazanej w BAT 44 przy jednoczesnym zastosowaniu palników niskoemisyjnych na potrzeby redukcji tlenków azotu (metoda DLN), co skutkowało określeniem dla turbin gazowych GT10B dopuszczalnych wielkości emisji tlenku węgla (CO) fizycznie (technicznie) niemożliwych do dotrzymania, a konsekwentnie w ty m zakresie decyzja Marszalka z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 5 Kpa, której Minister Klimatu i Środowiska nie dostrzegł;

8) uwagi ogólnej zawartej w Konkluzjach BAT na s. 10 o treści: "monitorowanie powiązane z poziomami BAT-AELs dla emisji do powietrza podane jest w BAT 4" w związku z BAT 4 dotyczącym monitoringu zamieszczonego w Konkluzjach BAT (s. 14) w związku z art. 211 ust. 5 Poś w związku z art. 215 ust. 5 Poś poprzez:

(i) niewłaściwe zastosowanie postanowień BAT 4 z pominięciem treści uwagi ogólnej zawartej w Konkluzjach BAT na s. 10 o treści: "monitorowanie powiązane z poziomami BAT-AELs dla emisji do powietrza podane jest w BAT 4" polegające na zastosowaniu wymogów monitoringu ciągłego dla tlenków azotu (NOx) oraz tlenku węgla (CO), mimo, że te wymogi są powiązane z BAT-AELs, a nie poziomami określonymi wskaźnikowo, co skutkowało nałożeniem monitoringu ciągłego w punkcie 6 sentencji decyzji Marszałka z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...], podczas gdy wystarczające było utrzymanie dotychczasowego monitoringu okresowego, oraz

(ii) wobec przyjęcia jednak przez organy (wbrew stanowisku Spółki), że w niniejszej sprawie zastosowanie mają wymogi monitoringowe z BAT 4 niezastosowanie przypisu (5) w BAT 4, stanowiącego, że "W przypadku turbin gazowych opalanych gazem ziemnym o nominalnej mocy cieplnej dostarczonej w paliwie <100 MW użytkowanych < 1 500 godz./rok lub w przypadku istniejących OCGT można zamiennie stosować PEMS" co skutkowało nałożeniem monitoringu ciągłego w punkcie 6 sentencji decyzji Marszałka z dnia [...] stycznia 2021 r., podczas gdy w przypadku zastosowania tego przypisu możliwe było nałożenie obowiązku stosowania systemu monitorowania przewidywalnych emisji (PEMS) w miejsce monitoringu ciągłego;

9) art. 7 Kpa w związku z art. 77 Kpa i art. 80 Kpa w związku z art. 140 Kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie monitoringu, przez oba organy, przyjmując, że BAT 4 ma zastosowanie wobec turbin gazowych GT1 OB (z czym Spółka się nie zgadza), które zaniechały należytego wyjaśnienia, czy zachodzą przesłanki do stosowania systemu monitorowania przewidywalnych emisji (PEMS) w miejsce monitoringu ciągłego, o których to przesłankach mowa w przypisie (5) w BAT 4;

10) art. 8 § 1 i 2 Kpa w związku z art. 140 Kpa poprzez naruszenie zasady równego traktowania oraz nieodstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym polegające na zakwalifikowaniu turbin gazowych GT10B w [...] i przez to określenie warunków jej funkcjonowania odmiennie niż w identycznej pod względem stanu faktycznego i prawnego sytuacji występującej w przypadku [...] ("[...]), co skutkowało ustaleniem dopuszczalnych poziomów emisji tlenków azotu (NOX) i tlenku węgla (CO) oraz zasad monitoringu dla zakwalifikowaniu turbin gazowych GT10B w [...] na poziomie znacznie bardziej restrykcyjnym niż właściwy dla tego typu instalacji;

11) art. 107 § 1 pkt 4 i 6 Kpa w związku art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 11 Kpa w związku z art. 140 Kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji (jak również poprzedzającej ją decyzji Marszałka z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...]) polegające na niepowołaniu podstawy prawnej wynikającej z Konkluzji BAT, która została wykorzystana do ustalenia dopuszczalnej wielkości emisji tlenku węgla (CO) oraz braku uzasadnienia w zakresie dopuszczalnej wielkości emisji tlenku węgla (CO) i zasad monitoringu, co znacząco utrudnia zrozumienie stanowiska organów;

12) art. 107 § 1 pkt 4 i 6 Kpa w związku art 107 § 3 Kpa w związku z art. 11 Kpa w związku z art. 140 Kpa poprzez niewskazanie w sentencji ani uzasadnieniu decyzji Marszałka z dnia [...] stycznia 2021 r., podstawy prawnej, na podstawie której ograniczył on - dostosowując treść pozwolenia zintegrowanego do Konkluzji BAT - bez odszkodowania uprawnienia przysługujące Spółce na podstawie pozwolenia zintegrowanego w zakresie emisji tlenków azotu (NOX), tlenku węgla (CO) oraz monitoringu wbrew wnioskowi Spółki oraz wskazanie w zaskarżonej decyzji jako podstawy prawnej działań Marszałka art. 195 ust. 1 pkt 5) Poś, podczas gdy w decyzji Marszałka z dnia [...] stycznia 2021 r. przepis ten nie został wymieniony, a co więcej przepis ten nie mógł stanowić podstawy prawnej decyzji, ponieważ dotyczy on możliwości ograniczenia bez odszkodowania pozwolenia w sytuacji, gdy prowadzący instalację nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w art. 215 ust. 4 pkt 2 lub art. 216 ust. 3 Poś, podczas gdy Spółka złożyła w terminie wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego w wymaganym zakresie, a konsekwentnie w tym zakresie decyzja Marszałka jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, a Minister Klimatu i Środowiska tej wadliwości nie dostrzegł;

13) art. 10 § 1 Kpa w związku z art. 140 Kpa poprzez zaniechanie przez Ministra Klimatu i Środowiska zawiadomienia Spółki o zakończeniu postępowania dowodowego, co skutkowało niezapewnieniem Spółce czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwieniem Spółce wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów;

14) 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji Marszałka z dnia [...] stycznia 2021 r" znak: [...] mimo że została wydana z licznymi naruszeniami przepisów postępowania oraz prawa materialnego przywołanych w pozostałych zarzutach niniejszej skargi, w tym naruszeniami stanowiącymi wady kwalifikowane, stanowiące podstawę do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 5 Kpa oraz uzasadniające wznowienie postępowania.

Skarżący wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w części tj. w zakresie, w jakim Minister utrzymał w mocy Decyzję Marszałka w zakresie punktu 3, punktu 6 i punktu 7 sentencji decyzji Marszałka z dnia [...] stycznia 2021 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa;

2) stwierdzenie nieważności Decyzji Marszałka w części tj. w zakresie punktu 3, punktu 6 i punktu 7 sentencji Decyzji Marszałka na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a., a ewentualnie o uchylenie Decyzji Marszałka w części tj. w zakresie punktu 3, punktu 6 i punktu 7 sentencji decyzji Marszałka z dnia [...] stycznia 2021 r., na podstawie art. 135 ppsa;

3) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Dodatkowo na podstawie art. 106 § 3 ppsa Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do niniejszej skargi, w tym dokumentu: Ekspertyza na temat "Możliwości dotrzymania przez turbiny [...] poziomy emisji tlenku węgla określonego w pozwoleniu zintegrowanym'' sporządzonego przez prof. dr hab. inż. K. J. z Instytutu Maszyn Przepływowych Politechniki [...] w lipcu 2021 r., ponieważ jest to – w jego ocenie - niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, co do prawidłowości oceny przez organy obu instancji zgromadzonego materiału dowodowego i nie spowoduje przedłużenia postępowania w sprawie, a także jest niezbędne na potrzeby wniosku o wstrzymanie wykonania skarżący jednocześnie wskazał, że kolejna opinia techniczna w tym zakresie jest w trakcie opracowywania i przedłoży ją do Sądu niezwłocznie po jej uzyskaniu.

Skarżący na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa wniósł o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w szczególności kosztów wpisu, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a także kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, w tym kosztów związanych ze stawiennictwem pełnomocnika na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi Skarżący zarzucił, że uzasadnienie decyzji Marszałka z dnia [...] stycznia 2021 r. co do tej kluczowej w niniejszej sprawie okoliczności jest niezwykle skromne, bowiem Marszałek jedynie stwierdził, że w jego ocenie turbiny eksploatowane na instalacji należy zaliczyć do kategorii "Istniejąca turbina do stosowania w napędach mechanicznych - wszystkie oprócz obiektów użytkowanych < 500godz./rok", ale nie przedstawił żadnych argumentów w tym zakresie, poza przywołaniem faktu wydania przez Ministra w tym temacie interpretacji w dniu [...] listopada 2020 r. oraz tego, że interpretacja ta potwierdziła stanowisko Marszałka. Interpretacja wy dawana przez Ministra nie ma charakteru wiążącego prawnie, zatem organ wydający decyzję powinien dokonać samodzielnie wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w danej sprawie, co powinno znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydawanej decyzji. W niniejszej sprawie uzasadnienie decyzji Marszałka z dnia [...] stycznia 2021 r. było jednak bardzo lakoniczne, co samo w sobie stanowiło naruszenie art. 107 § 3 Kpa Minister w zaskarżonej decyzji przedstawił bardziej rozbudowaną, jakkolwiek błędną, wykładnię. W ocenie Skarżącego nie budzi wątpliwości, że określenie "użytkowana < 500 godz./rok" z pozycji 8 odnosi się wyłącznie do turbin awaryjnych. Wynika to z użytych w końcowej i obowiązującej wersji brzmienia pozycji 8 Tabeli 24 spójników. Zastosowany spójnik "lub" wskazuje dwa zdania równorzędne, wskazując, że tylko jedna z dwóch części jest prawdziwa (jak wskazuje Słownik języka polskiego PWN). W ocenie Skarżącego wykładnia historyczna przytoczona przez Ministra Klimatu i Środowiska nie jest wykładnią wiążącą. Dla zdekodowania normy prawnej kluczowe znaczenie ma przede wszystkich wykładnia gramatyczna (językowa), a w dalszej kolejności wykładnia celowościowa i systemowa. Wykładnia historyczna może być pomocna przy wyjaśnieniu wątpliwości pozostałych po zastosowaniu wymienionych zasad wykładni, ale nie ma charakteru priorytetowego w sytuacji, gdy tak jak w rozpatrywanej sprawie wystarczające jest zastosowanie wykładni gramatycznej wspartej wykładnią celowościową i wykładnia ta daje jednoznaczne wyniki przemawiające za przyjęciem interpretacji Spółki.

Zdaniem Skarżącego przesądzający o zakwalifikowaniu tych turbin do pozycji 8 Tabeli 24 jest fakt, oddania do użytkowania najpóźniej w dniu [...] listopada 2003 roku. Wobec tego turbiny gazowe GT10B wchodzące w skład instalacji [...] eksploatowanej przez Spółkę powinny zostać zaklasyfikowane w ramach pozycji 8 Tabeli 24, ponieważ zostały one oddane do użytkowania najpóźniej w dniu [...] listopada 2003 roku.

W dalszej części uzasadnienia skargi Skarżący podniósł również, że z powodu trudności interpretacyjnych postanowień Tabeli 24 organy powinny rozstrzygnąć zgodnie z art. 7a § 1 Kpa. Skarżący przywołał orzeczenie WSA w Warszawie z 12.03.2020 r.. IV SA/Wa 2965/19, w którym Sąd stwierdził, że "W art. 7a § 1 Kpa nie chodzi o pojawienie się w ogóle wątpliwości interpretacyjnych, a o przypadki, w których pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu ". Zdaniem Skarżącego skoro istniały dwie konkurujące ze sobą możliwości wykładni pozycji 8 Tabeli 24 Konkluzji BAT, to wątpliwości te powinny być rozstrzygnięte na korzyść Strony, co skutkowałoby przyjęciem wykładni przedstawionej przez Spółkę, a co za tym idzie wydaniem decyzji zgodnie z wnioskiem Spółki.

W dalszej części uzasadnienia skargi Skarżący zarzucił, że oba organy naruszyły art. 80 Kpa w związku z art. 140 Kpa poprzez nienależyte rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego w zakresie emisji tlenku węgla (CO) polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że Spółka w ogóle nie wyraziła stanowiska w sprawie co do oczekiwanego poziomu dopuszczalnej wielkości emisji dla tlenku węgla (CO), co skutkowało określeniem przez organ poziomu emisji tlenku węgla (CO) na poziomie górnego poziomu wielkości wskaźnikowej dla tlenku węgla (CO) wskazanej w BAT 44 z Konkluzji BAT, podczas gdy wielkości emisyjne określone w BAT 44 mają charakter wskaźnikowy, a Spółka we wniosku wskazywała, że wobec faktu, że poziomy są wskaźnikowe nie jest konieczna zmiana zezwolenia w tym zakresie tak więc de facto Spółka wnioskowała o utrzymanie wielkości emisji CO na dotychczasowym poziomie. Organy obu instancji pominęły stanowisko Spółki w przedmiocie emisji tlenku węgla, a jednocześnie nie wezwały Spółki do złożenia w tym zakresie dodatkowych wyjaśnień. Wskazane naruszenie skutkowało określeniem dopuszczalnego poziomu emisji tlenku węgla (CO) na poziomie wartości granicznej maksymalnej, podczas gdy w związku ze wskaźnikowym charakterem wartości emisyjnych dla CO dopuszczalne było rozstrzygnięcie sprawy w tym zakresie zgodnie z wnioskiem strony poprzez utrzymanie emisji CO na dotychczasowym poziomie.

Zdaniem Skarżącego organy zaniechały wezwania Spółki do wyjaśnień dotyczących emisji CO. Brak poinformowania Spółki o konieczności sprecyzowania wniosku co do dopuszczalnych emisji tlenku węgla oraz brak umożliwienia Spółce wypowiedzenia się co do wartości emisji tlenku węgla, skutkował określeniem dopuszczalnych wielkości emisji tlenku węgla (CO) na poziomie, który jest technicznie nie do osiągnięcia dla turbin gazowych GT10B przy założeniu dotrzymania odpowiedniego poziomu emisji NOX. Brak poczynienia ustaleń w przedmiocie zależności między emisją NOx a emisją CO, doprowadził do ustalenia przez organy warunków eksploatacji turbin gazowych GT10B na zasadach, które są technicznie niemożliwe do spełnienia, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 Kpa.

Dodatkowo Skarżący przytoczył przypadek [...] wskazując, że w analogicznym stanie faktycznym, organy dokonały innej kwalifikacji turbin gazowych GT10B w [...] do kategorii ostatniej. Jednym z podstawowych powodów, dla których dokonano takiej a nie innej kwalifikacji była inna wykładnia budzących wątpliwości zapisów Tabeli 24 przez Marszałka i Ministra.

Skarżący zarzucił również, że Minister Klimatu i Środowiska nie zawiadomił Spółki o zakończeniu postępowania dowodowego i nie umożliwił Spółce wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Stanowi to naruszenie prawa do czynnego udziału w postępowaniu, które jest wyrażone w art. 10 § 1 Kpa w związku z art. 140 Kpa.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Minister odniósł się do zarzutów skargi, uznając je za nieuzasadnione.

W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2021 r. ("Replika skarżącego na odpowiedź Ministra Klimatu i Środowiska na skargę oraz wniosek dowodowy") pełnomocnik Spółki odniósł się do twierdzeń Ministra zawartych w odpowiedzi na skargę oraz zwrócił się o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu: "Opinia techniczna dotycząca możliwości dotrzymania emisji CO i NOx przez turbiny [...] poziomu określonego w pozwoleniu zintegrowanym dla zainstalowanych trzech turbin firmy SIEMENS GT-10B - rok produkcji 1999/2000" z dnia [...] listopada 2021 roku sporządzonej przez prof. dr hab. inż. S. N., czł. kor. [...] k i dr hab. inż. M. L, prof. [...], znak: [...] ("Opinia Techniczna"), ponieważ jest to – w ocenie Spółki - niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości, co do prawidłowości oceny przez organy obu instancji zgromadzonego materiału dowodowego oraz co do prawidłowości ustalonych przez organy obu instancji poziomów emisji, a także co do braku praktycznej możliwości dotrzymania poziomów emisji określonych w decyzji Marszałka.

Skarżący stwierdził m.in., że Minister w bardzo ograniczonym zakresie odniósł się do zarzutów dotyczących poziomu emisji tlenku węgla (CO) oraz relacji pomiędzy emisją tlenków azotu (NOx) a tlenkiem węgla (CO), a w ogóle nie ustosunkował się do zarzutów związanych z monitoringiem emisji. Jak wynika z analiz dokonanych przez Spółkę nie jest możliwe dotrzymanie jednocześnie określonych w decyzji Marszałka utrzymanej decyzją Ministra poziomów emisji NOx i CO, wskutek czego decyzja Marszalka jest niewykonalna. Prawidłowe wyjaśnienie tych kwestii było zatem kluczowe dla rozpoznania sprawy i ustalenia w Pozwoleniu Zintegrowanym możliwych do spełnienia warunków.

Jak wynika z protokołu z rozprawy z [...] stycznia 2022 r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił dowód z dokumentów załączonych do skargi oraz repliki skarżącego na odpowiedz na skargę (postanowienie o dopuszczeniu dowodu – protokół k. 222 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Skarga jest nie zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem skargi jest decyzja Minister Klimatu i Środowiska z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] zmieniającą pozwolenie zintegrowane udzielone decyzją tego samego organu z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] (ze zmianami) na eksploatację instalacji [...], zlokalizowanej w miejscowości [...], gmina [...].

W rozpoznawanej sprawie, w związku z koniecznością dostosowania prowadzonej przez Skarżącą instalacji do wymogów określonych w konkluzjach BAT Marszałek Województwa [...] – na podstawie art. 215 ust. 1 Poś był zobowiązany do dokonania analizy udzielonego Spółce pozwolenia zintegrowanego.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że zgodnie z ustawową definicją pojęcie "konkluzje BAT" - oznacza dokument sporządzony na podstawie dokumentu referencyjnego BAT, przyjmowany przez Komisję Europejską, w drodze decyzji, zgodnie z przepisami dotyczącymi emisji przemysłowych, formułujący wnioski dotyczące najlepszych dostępnych technik, ich opisu, informacji służącej ocenie ich przydatności, wielkości emisji powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami, powiązanego monitoringu, powiązanych poziomów zużycia oraz, w stosownych przypadkach, odpowiednich sposobów przeprowadzenia remediacji. Dokumenty te służą jako punkt odniesienia przy ustalaniu warunków pozwolenia zintegrowanego (art. 3 pkt 8d Poś).

Termin "Najlepsze Dostępne Techniki" również zdefiniowany w ustawie Prawo ochrony środowiska (art. 3 pkt 10) jako najbardziej efektywny oraz zaawansowany poziom technologii i metod prowadzenia danej działalności, wykorzystywany jako podstawa ustalania granicznych wielkości emisyjnych mających na celu zapobieganie emisjom lub, jeśli jest to praktycznie niemożliwe, ograniczanie emisji i wpływu na środowisko jako całość. Poszczególnym słowom POŚ nadaje poniższe znaczenie:

• "technika" jest to zarówno technologia stosowana w instalacji, jak i sposób, w jaki instalacja została zaprojektowana, wybudowana, eksploatowana oraz likwidowana,

• "dostępne techniki" są to techniki o stopniu rozwoju zapewniającym możliwość praktycznego ich stosowania w przemyśle, biorąc pod uwagę warunki ekonomiczne i techniczne oraz rachunek kosztów inwestycyjnych i korzyści dla środowiska, uzyskanych dzięki ich wdrożeniu,

• "najlepsze techniki" są to najbardziej efektywne techniki w ochronie środowiska jako całości.

Dokonując analizy udzielonego Skarżącej pozwolenia zintegrowanego w kontekście konieczności dostosowania do wymagań BAT, w ocenie Sądu, organ prawidłowo zakwalifikował instalację jako: "Istniejąca turbina do stosowania w napędach mechanicznych – wszystkie oprócz obiektów użytkowanych <500 godz./rok". Jakkolwiek rzeczywiście Marszałek w swojej decyzji nie wyjaśnił dlaczego przyjął klasyfikację instalacji, zgodnie z interpretacją Ministra zawartą w piśmie z [...] listopada 2020 r., to organ odwoławczy naprawił to uchybienie w sposób wyczerpujący wyjaśniając przedmiotowe zagadnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Minister wyjaśnił, że w rozpatrywanym przypadku mamy do czynieni z turbinami gazowymi pracującymi w cyklu otwartym wykorzystywanymi do napędów mechanicznych. Jednocześnie turbiny eksploatowane są znacząco powyżej 500h/rok. Ponadto pozwolenie zintegrowane dla tych maszyn wydano przed 17 sierpnia 2017 r., a więc zgodnie z definicjami obiektu nowego i istniejącego (zawartymi w Konkluzjach BAT) jest to obiekt istniejący.

W związku z powyższym do istniejących turbin gazowych o cyklu otwartym, wykorzystywanych do napędów mechanicznych, które są eksploatowane przez więcej niż 500 h/rok zastosowanie mogą mieć (przynajmniej teoretycznie) dwie pozycje z Tabeli 24:

1) Turbina gazowa oddana do użytkowania nie później niż w dniu [...] listopada 2003 r. lub istniejąca turbina gazowa do awaryjnego stosowania użytkowana < 500 godz./rok ;

2) Istniejąca turbina do stosowania w napędach mechanicznych - wszystkie oprócz obiektów użytkowanych <500godz./rok.

W ocenie Sądu zasadnie Minister stwierdził, że pierwszy z punktów dotyczy turbin (niezależnie od ich rodzaju czy przeznaczenia) które są obiektami istniejącymi (w czasie ustalania tych wymagań miały ponad 12 lat) lub ich wykorzystanie następuje sporadycznie na krótki okres czasu np. w przypadku awarii głównego źródła zasilania, a ponadto czas ich eksploatacji w roku nie przekracza 500 h.

Drugi z punktów obejmuje turbiny o konkretnym przeznaczeniu (napędy mechaniczne) gdy są eksploatowane powyżej 500h/rok i do tej kategorii turbin powinny zostać przypisane turbiny w tłoczni gazu [...].

W ocenie Sądu brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska Ministra, że taka klasyfikacja pozostaje w zgodzie z ogólnym układem Tabeli 24 gdzie w wierszu 3 znajdują się wymagania dla OCGT eksploatowanych powyżej 500h/rok ale z wyłączeniem tych do napędów mechanicznych. Dla tego rodzaju turbin wyodrębniono osobną kategorię, w ostatnim wierszu Tabeli 24.

Zdaniem Sądu Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób przekonywujący wykazał, że wymóg określony w Tabeli 24 w pkt 1 użytkowania poniżej 500h/rok dotyczy zarówno "turbiny gazowej oddanej do użytkowania nie później niż w dniu [...] listopada 2003 r." jak i "istniejącej turbiny gazowej do awaryjnego stosowania", powołując się m. in. za zapis tego wymogu w formie ustalonej podczas ostatniego posiedzenia Technicznej Grupy Roboczej (str. 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) Interpretacja ww. zapisów zgodnie ze stanowiskiem Skarżącej tj., że jest instalacja zalicza się do kategorii "turbina gazowa oddana do użytkowania nie później niż w dniu [...] listopada 2003 r." w istocie doprowadziłoby do uchylania się od obowiązku dostosowania instalacji do wymagań konkluzji BAT a ponadto prowadziłaby do wniosku, że sam wiek turbiny (oddana do użytkowania nie później niż [...] listopada 2003 r.) stanowi kryterium znacznego złagodzenia norm emisyjnych.

W tej sytuacji Sąd uznał, ze zarzuty dotyczące dokonania błędnej wykładni pozycji 8 z Tabeli 24 są nieuzasadnione.

Odnosząc się to zarzutu naruszenia przez organy przepisów art. 7a § I Kpa, należy wskazać, że zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony dotyczy sytuacji, w których wykładnia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, dokonana zgodnie z zasadami i dyrektywami wykładni, wynikającymi z prawoznawstwa, prowadzi do kilku możliwych rezultatów. Odnosi się ona zatem do przypadków, w których organ - dokonując analizy i obiektywnej oceny możliwych procesów oraz wyników wykładni - stwierdza, że kilka wyników wykładni może być uznanych za prawidłowe. Trafnie w tym względzie wypowiedział się NSA stwierdzając - "o wystąpieniu wątpliwości w rozumieniu przepisu art. 7a § I Kpa można mówić, gdy po skorzystaniu z wszelkich dostępnych metod wykładni nie można ustalić w sposób jednoznaczny treści normatywnej przepisu" (wyr. NSA z 27.4.2020 r., II OSK 39/20, Legalis). Z kolei w orzeczeniu z dnia 23 lutego 2021 r. III OSK 3286/21 (publ. OSP 2021/7-8/64) NSA sformułował tezę: "W art. 7a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie, a przypadki, w których pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu (tzw. pat interpretacyjny)". W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie tego typu sytuacja (tj., że kilka wyników wykładni może być uznanych za prawidłowe) nie zaistniała. O prawidłowości dokonanej przez organ wykładni Sąd wypowiedział się wyżej.

Za nietrafne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 80 Kpa w związku z art. 140 Kpa poprzez nienależyte rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego w zakresie emisji tlenku węgla (CO) polegające na bezpodstawnym przyjęciu że Spółka w ogóle nie wyraziła stanowiska w sprawie co do oczekiwanego poziomu dopuszczalnej wielkości emisji dla tlenku węgla (CO). Należy podkreślić, że zmiana pozwolenia zintegrowanego wynikała z konieczności dostosowania do wymogów określonych w konkluzjach BAT. Marszałek po dokonaniu analizy pozwolenia zintegrowanego uznał za konieczne dokonanie zmian zapisów, o czym poinformował pismem z dnia [...] marca 2019 r., którym wezwał Stronę do złożenia wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego, wskazując zakres koniecznych zmian. W odpowiedzi na wezwanie Spółka wnioskiem z dnia [...] lutego 2020 r. wystąpiła do Marszałka o zmianę pozwolenia zintegrowanego. Marszałek pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku w zakresie właściwego zaklasyfikowania instalacji, tj. turbin gazowych oraz określenia poziomów emisji powiązanych z BAT (BAT-AELs) dla emisji NOX do powietrza ze spalania gazu ziemnego w turbinach gazowych i wskaźnikowo średniego rocznego poziomu emisji CO. Należy podkreśli, ze skoro w ocenie organu wniosek został przygotowany w oparciu o błędną interpretację to organ miał obowiązek ustalenia warunków pozwolenia zintegrowanego zgodnie z przepisami prawa. Za nieuzasadniony należało uznać również zarzut dotyczący niepoinformowania Spółki o konieczność sprecyzowania wniosku co do dopuszczalnych emisji tlenku węgla oraz brak umożliwienia Spółce wypowiedzenia się co do wartości emisji tlenku węgla. Spółka uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym na każdym jej etapie, była informowana o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego (pismem z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...]) i była informowana o fakcie błędnego zakwalifikowania instalacji (pismo z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...]). Minister Klimatu i Środowiska dwukrotnie (w pismach: z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] skierowanym do Strony i z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...] skierowanym do Marszałka (wysłane do Strony do wiadomości) informował Spółkę, że do [...] ma zastosowanie przypadek wskazany w pkt 2. Mimo to spółka złożyła wniosek niezgodny z przedstawioną wykładnią.

W opisanej sytuacji, zdaniem Sądu, Marszałek Województwa miał podstawy do skorzystania z uprawnienia do ograniczenia pozwolenia bez odszkodowania, zgodnie z art. 195 ust. 1 pkt 5 Poś. Przepis ten odnosi się do przypadków, w których wniosek nie został złożony jednak mając na uwadze cel tego przepisu, mający zapewnić, że pozwolenie prawidłowo uwzględnia wymagania określone w Konkluzjach BAT (w szczególności graniczne wielkości misyjne - zgodnie z art. 204 ust.1 Poś), należy zgodzić się z Ministrem, że jego zastosowanie w analizowanym przypadku jest uzasadnione. Co prawda, organ pierwszej instancji nie powołał się na wskazany przepis, jednak organ drugiej instancji wyjaśnił podstawy zastosowania tego przepisu w przedmiotowej sprawie. Zatem uchybienie organu pierwszej instancji nie miało wpływu na prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy a błąd ten został naprawiony w decyzji organu odwoławczego.

Słusznie wskazał organ odwoławczy, że błąd związany z niezawnioskowaniem o ustalenie dopuszczalnej wielkości emisji NOx zgodnie z Konkluzjami BAT wpłynął na decyzję prowadzącego instalację co do pominięcia we wniosku także wymagań dotyczących monitorowania emisji NOx. Zgodnie z BAT 4 Konkluzji LCP monitoring emisji NOx do powietrza z obiektów spalających gaz ziemny powinien być, co do zasady, prowadzony w sposób ciągły. To samo dotyczy pomiarów emisji CO. W takiej sytuacji organ pierwszej instancji postąpił w myśl z art. 215 ust 5 Poś ustalając zakres i sposób monitorowania emisji zgodnie z wymaganymi w tym zakresie wynikającymi z Konkluzji BAT. Tak jak w przypadku dopuszczalnych wielkości emisji dla NOx ograniczenie warunków pozwolenia poprzez zaostrzenie wymagań dotyczących monitorowania emisji było zgodne z obowiązującymi przepisami.

Prawidłowo również organ odwoławczy – w zakresie ustalenia emisji dopuszczalnych CO wskazał, że zgodnie z art. 202 ust. 2 pkt. 1 Poś dla instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego ustala się dopuszczalną emisję gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza, wymienionych w Konkluzjach BAT. Nie chodzi więc tylko o zanieczyszczenia dla których określone zostały BAT AELs. Różnica pomiędzy BAT AELs a poziomami wskaźnikowymi dotyczy wielkości danego parametru jaka może zostać ustalona w pozwoleniu. W przypadku BAT AELs zastosowana emisja dopuszczalna określona w pozwoleniu nie może powodować ich przekroczenia, zgodnie z art. 204 ust.1 Poś. W przypadku poziomów wskaźnikowych nie ma takiego ograniczenia. Dlatego też organ ochrony środowiska może ustalić dopuszczalną wielkość wyższą niż wynika to z Konkluzji BAT, o ile jest ona powiązana z technikami BAT wdrożonymi na danej instalacji. Stosowanie BAT jest podstawowym wymogiem dla instalacji posiadających pozwolenie zintegrowane, wynikającym także z art. 204 ust. 1 Poś. Dlatego też wnioskodawca obserwując zależność między redukcją NOx a wzrostem emisji CO powinien przedstawić we wniosku stosowne wyjaśnienia potwierdzające, że pomimo stosowania BAT wskaźnikowe poziomy CO nie są dotrzymywane i zawnioskować o wyższą wartość. W przypadku braku takiego elementu we wniosku Marszałek prawidłowo ograniczył zakres korzystania ze środowiska ustalony w dotychczasowym pozwoleniu, ustalając emisje dopuszczalne CO na poziomie wynikającym z Konkluzji BAT.

Zdaniem Sądu niezasadny jest również dotyczący naruszenia art. 10 § 1 Kpa w związku z art. 140 Kpa. Z akt sprawy wynika, że istotnie Minister Klimatu i Środowiska nie zawiadomił Spółki o zakończeniu postępowania dowodowego, niemniej jednak wyjaśnić należy, że w toku postępowania odwoławczego materiał dowodowy nie został uzupełniony żadnymi nowymi dokumentami. Wszystkie dowody zostały zebrane na etapie postępowania I instancji i Spółka miała możliwość zapoznania się z nimi, ponieważ została poinformowana o zakończeniu postępowania zawiadomieniem Marszałka z dnia [...] grudnia 2020 r. Dodatkowo wyjaśnić należy, że w sytuacji postawienia zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. (zasada czynnego udziału strony w postępowaniu), koniecznym jest podanie, jakiej konkretnie czynności procesowej strona nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ stwierdzone uchybienie mogło mieć na wynik sprawy. Dopiero bowiem wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez niezawiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej czynności procesowej, daje podstawę do przyjęcia, że doszło do mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony.

Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty skarżącej, że organy naruszyły zasadę równego traktowania oraz nieodstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym polegające na zakwalifikowaniu turbin gazowych GTI OB w [...] i przez to określiły warunki jej funkcjonowania odmiennie niż w identycznej pod względem stanu faktycznego i prawnego sytuacji występującej w przypadku [...]. Sytuacja ta nie stanowi w ocenie Sądu naruszenia zasady zaufania, skoro Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Ocenie Sądu podlega konkretna zaskarżona decyzja, według kryterium zgodności z prawem.

Reasumując, Sąd stwierdził, że w świetle poczynionych wyżej rozważań sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego jak i materialnego należało ocenić jako niezasadne. Sąd z urzędu nie dostrzegł innych naruszeń prawa.

Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.