drukuj    zapisz    Powrót do listy

650 Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku, Prawo pomocy, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS, Przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika, II SA/Wa 218/18 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2018-10-05, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Wa 218/18 - Postanowienie WSA w Warszawie

Data orzeczenia
2018-10-05  
Data wpływu
2018-02-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Beata Gibzińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
650 Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Skarżony organ
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku
Przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302 art.249a w zw. z art.239 par.1 pkt 1 lit.e oraz art. 246 par.1 pkt 2 w zw. z art.258 par.1 i par.2 pkt 7
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Beata Gibzińska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi B.R. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku postanawia 1. przyznać B.R. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, 2. umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Uzasadnienie

B.R. po otrzymaniu zawiadomienia o terminie rozprawy wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego.

W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia z dnia 24 września 2018 r. przesłano skarżącej formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W dniu 2 października 2018 r. skarżąca nadesłała wypełniony formularz wniosku PPF.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jest wdową, osobą bardzo schorowaną i obecnie bez środków do życia.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca podała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Posiada dom do remontu o powierzchni użytkowej 58 m2. Nie pracuje zarobkowo. Podkreśliła, że do dnia 31 lipca 2018 r. otrzymywała zasiłek okresowy z powodu bezrobocia w kwocie 317 zł. Obecnie utrzymuje się wyłącznie z zasiłku celowego (na zakup posiłku lub żywności) otrzymywanego z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w kwocie 200 zł. Jako stałe miesięczne zobowiązania i wydatki zaliczyła opłaty za: wodę – 20 zł, podatek – 45 zł, prąd – 60 zł, a ponadto ponosi koszty związane z leczeniem. Oświadczyła, że nie ma żadnych przedmiotów wartościowych oraz oszczędności.

Do wniosku dołączyła kserokopie decyzji z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o przyznaniu jej zasiłków.

Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:

Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżąca, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302); zwanej dalej P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

Zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli (...) rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżąca w tej sprawie jest zwolniona z ustawy z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.

Natomiast art. 262 P.p.s.a. stanowi, że przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

Stosownie zaś do treści art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Jak wynika ze złożonego wniosku oraz akt administracyjnych sytuacja materialna i zdrowotna skarżącej jest bardzo trudna. Skarżąca jest osobą schorowaną i nie pracuje. Jedynym jej źródłem utrzymania jest zasiłek celowy w kwocie 200 zł. Skarżąca nie posiada żadnych przedmiotów wartościowych oraz oszczędności. Otrzymywane świadczenie jest przeznaczane na bieżące utrzymanie.

W ocenie referendarza sądowego, mając na względzie informacje i dane wykazane w formularzu PPF, jak też wynikające ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów należy uznać, że w przypadku skarżącej zachodzi ustawowa przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy. Przedstawiona sytuacja finansowa i zdrowotna, nie pozwala skarżącej na ustanowienie pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego.

Z tego względu, na podstawie art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. e oraz art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.



Powered by SoftProdukt