II GSK 1474/22 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-09-03	
Data wpływu	2022-08-23	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Dorota Dąbek /sprawozdawca/
Karolina Kisielewicz-Sierakowska
Wojciech Kręcisz /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6202 Zakłady opieki zdrowotnej
6412 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące powiatu; skargi organów powiatu na czynności nadzorcze	
Hasła tematyczne	Samorząd terytorialny	
Sygn. powiązane	III SA/Lu 65/22	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2021 nr 0 poz 711; art. 46 ust. 2 pkt 3, art. 46 ust. 3a; Ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 3 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Powiatu Lubartowskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 65/22 w sprawie ze skargi Powiatu Lubartowskiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubelskiego z dnia 20 grudnia 2021 r. nr PN-II.4131.356.2021 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie zatrudnienia pełniącego obowiązki dyrektora zakładu opieki zdrowotnej oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
I

Wyrokiem z 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Lu 65/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę

Powiatu Lubartowskiego (dalej: skarżący) na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubelskiego (dalej: organ) z 20 grudnia 2021 r. w przedmiocie nieważności uchwały nr 568/21 Zarządu Powiatu w Lubartowie z dnia 12 sierpnia 2021 r. w sprawie zatrudnienia pełniącego obowiązki Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Lubartowie.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy:

Uchwałą z 12 sierpnia 2021 r. wydaną m.in. na podstawie art. 46 ust. 3a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2021 r. poz. 711, dalej: u.d.l.), Zarząd Powiatu w Lubartowie:

1. zatrudnił na podstawie umowy o pracę Pana M. K. (dalej także: zatrudniony) do pełnienia obowiązków Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Lubartowie na okres od dnia 12 sierpnia 2021 r. do dnia 10 lutego 2022 r.,

2. upoważnił Przewodniczącego Zarządu Powiatu do podpisania z Panem M. M. umowy o pracę na okres od dnia 12 sierpnia 2021 r. do dnia 10 lutego 2022 r.

Rozstrzygnięciem nadzorczym z 20 grudnia 2021 r. Wojewoda Lubelski stwierdził nieważność wyżej wymienionej uchwały z powodu niespełnienia przez zatrudnionego wymogów określonych w art. 46 ust. 3 pkt 3 u.d.l., co według organu sprawia, że nie może on pełnić obowiązków Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Lubartowie. Niespełniony wymóg dotyczył posiadania co najmniej pięcioletniego stażu pracy na stanowisku kierowniczym, jak też ukończenia studiów podyplomowych na kierunku zarządzanie. Z dokumentów przedłożonych organowi wynikało, że łączny okres zatrudnienia wynosił ponad 15 lat, w tym na stanowisku audytora wewnętrznego w wojskowych jednostkach organizacyjnych sfery budżetowej prawie 13 lat, natomiast w [...] i w [...] odpowiednio prawie 17 miesięcy i prawie 3 miesiące.

Sprawdzenie czy zatrudniony spełnił przesłankę posiadania co najmniej pięcioletniego stażu pracy na stanowisku kierowniczym wymagało oceny, czy stanowisko audytora wewnętrznego jest stanowiskiem kierowniczym, gdyż to na tym stanowisku zatrudniony pracował co najmniej 5 lat. Analizując przepisy Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników Wojskowych Jednostek Organizacyjnych Sfery Budżetowej z dnia 8 czerwca 1998 r. (dalej: PUZP), organ zauważył, że stanowisko audytora wewnętrznego zostało wprowadzone do załącznika nr 1 do PUZP stanowiącego tabelę stanowisk, zaszeregowań i wymagań kwalifikacyjnych dla nierobotniczych stanowisk pracy, zaś stanowisko kierownika audytu wewnętrznego zostało dodane później, innym protokołem dodatkowym. Stanowisko kierownika audytu wewnętrznego, według PUZP, może być utworzone, jeżeli komórka audytu wewnętrznego liczy co najmniej dwie osoby – łącznie z osobą kierującą. Przewiduje się na tym stanowisku dodatek funkcyjny. Ponadto, Ministerstwo Obrony Narodowej w piśmie z 30 września 2021 r. stwierdziło, że stanowisko audytora wewnętrznego co do zasady jest stanowiskiem samodzielnym – pracownik zatrudniony na tym stanowisku nie kieruje podległymi pracownikami, a jedynie zarządza własną organizacją pracy. Z tych powodów Wojewoda Lubelski stwierdził, że zatrudniony nie pracował przez pięć lat na stanowisku kierowniczym i nie może pełnić obowiązków Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Lubartowie, i dlatego stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu Powiatu w Lubartowie jest uzasadnione.

II

Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego złożył Zarząd Powiatu w Lubartowie.

Sąd pierwszej instancji opisanym na wstępie wyrokiem skargę oddalił, podzielając w uzasadnieniu pogląd organu, że w chwili podjęcia uchwały zatrudniony nie spełniał wymogów określonych w art. 46 ust. 2 pkt 3 u.d.l., a zebrany materiał dowodowy był zupełny dla podjęcia rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu - wbrew twierdzeniom podniesionym w skardze – organ nadzoru nie miał obowiązku uzupełnienia materiału dowodowego celem uzyskania wyjaśnień i informacji co do odbytej służby wojskowej, ponieważ posiadał on wystarczającą wiedzę co do pełnienia przez zatrudnionego służby wojskowej. Nieodniesienie się do tego faktu w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego nie podważa legalności rozstrzygnięcia, ponieważ fakt ten pozostawał bez znaczenia dla oceny spełnienia przesłanki posiadania pięcioletniego stażu pracy na stanowisku kierowniczym. Według Sądu należałoby to uznać co najwyżej za naruszenie przepisów postępowania o nieistotnym wpływie na wynik sprawy, z uwagi na charakter stosunku służbowego żołnierzy zawodowych, którzy nie są pracownikami w rozumieniu przepisów prawa pracy, a kierowanie czynnościami służbowymi podległych żołnierzy nie świadczy o pełnieniu kierowniczego stanowiska. Sąd zwrócił też uwagę na fakt, że treść art. 46a u.d.l. uwzględnia specyfikę służby wojskowej, zawierając w sobie stwierdzenie, że dowódca jednostki wojskowej może zostać kierownikiem podmiotu leczniczego takiej jednostki. Sąd uznał zatem, że odbycie służby wojskowej przez zatrudnionego pozostaje bez wpływu dla oceny spełnienia przesłanki posiadania pięcioletniego stażu pracy na stanowisku kierowniczym.

Sąd wskazał, że ponieważ u.d.l. ani przepisy prawa pracy nie zawierają definicji pojęcia "stanowiska kierowniczego", uzasadnione jest odwołanie się do wykładni językowej oraz do powszechnego znaczenia tego pojęcia, co prowadzi do uznania, że pracownik zatrudniony na stanowisku kierowniczym to osoba, która organizuje i kieruje procesem pracy innych w danej komórce organizacyjnej. Według Sądu należy zatem uwzględnić regulację wewnętrzną obowiązującą u danego pracodawcy, dlatego organ zasadnie odwołał się do PUZP i jego zmian i uwzględnił rozróżnienie stanowiska audytora wewnętrznego i stanowiska kierownika audytu wewnętrznego, jak i dodatek funkcyjny przysługujący tylko jednemu z nich. Na tej podstawie zasadnie, zdaniem Sądu, organ przyjął, że jedynie stanowisko kierownika audytu wewnętrznego może zostać uznane za stanowisko kierownicze, a co za tym idzie - stanowisko sprawowane przez zatrudnionego nim nie było.

W ocenie Sądu, odesłanie zawarte w art. 277 ust. 4 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 305 ze zm., dalej: u.f.p.) do odpowiedniego stosowania do audytora wewnętrznego zatrudnionego w jednoosobowej komórce audytu wewnętrznego przepisów ustawy dotyczących kierownika komórki audytu wewnętrznego nie nadaje temu stanowisku charakteru stanowiska kierowniczego. Według Sądu zwrot "stosuje się odpowiednio" świadczy o tym, że nie są one równorzędne, a przepisy obowiązujące w czasie obejmowania przez zatrudnionego stanowiska audytora wewnętrznego nie posługiwały się pojęciem kierownika komórki audytora wewnętrznego.

III

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył skarżący, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucono:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. art. 46 ust. 3a w zw. z art. 46 ust. 2 pkt 3 u.d.l. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż jednoosobowe stanowisko audytora wewnętrznego, które M. M. zajmował pomiędzy 2006 r. a 2011 r. nie jest "stanowiskiem kierowniczym" w rozumieniu powołanego przepisu, w sytuacji, gdy rozróżnienie stanowiska "kierownika audytu" i "audytora" na gruncie Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników Wojskowych Jednostek Organizacyjnych Sfery Budżetowej z dnia 8 czerwca 1998 r. wprowadzono dopiero protokołem dodatkowym nr 27 z dnia 11 lipca 2011 r.,

2. art. 46 ust. 2 pkt 3 u.d.l. poprzez:

– błędną wykładnię pojęcia "stanowiska kierowniczego" i z jednej strony wskazanie na brak definicji legalnej tego pojęcia i wynikający stąd zakaz jego nadinterpretacji, a z drugiej dokonywanie przez Sąd wykładni językowej i odwoływanie się do powszechnego znaczenia pojęcia "stanowiska kierowniczego", w wyniku czego Sąd uznaje, iż kandydat na stanowisko kierownicze podmiotu leczniczego musi posiadać umiejętności i kompetencje charakterystyczne dla stanowisk kierowniczych, jednocześnie pomijając, iż stanowisko audytora wewnętrznego jak i funkcje Technika Kompanii, Chorążego Eksploatacji, Chorążego Organizacyjno-Ewidencyjnego czy Chorążego Sekcji w wojsku, które zajmował M. M. cechują się wymogiem posiadania takich kompetencji,

– błędną wykładnię pojęcia "stanowiska kierowniczego" opartą m.in. na niewłaściwym uznaniu, iż skoro art. 277 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia u.f.p. obowiązuje dopiero od 1 stycznia 2010 r., a poprzednio obowiązujące przepisy nie posługiwały się pojęciem kierownika komórki audytu wewnętrznego, odwoływanie się do treści normy prawnej, która wówczas nie obowiązywała nie znajduje normatywnego uzasadnienia, gdy tymczasem Sąd dokonując subsumpcji ustalonej podstawy faktycznej pod obowiązujące normy prawne powinien posłużyć się wszelkimi możliwymi środkami wykładni, w tym brać pod uwagę zamiar ustawodawcy dotyczący zrównania jednoosobowego stanowiska audytora z kierownikiem komórki audytu wynikający z ww. przepisu, nawet jeżeli został on usankcjonowany w porządku prawnym dopiero od 1 stycznia 2010 r., a także stanowisko ustawodawcy wyrażone w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2005 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego oraz rozporządzenia z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych, iż "audytor wewnętrzny" jest stanowiskiem kierowniczym,

– niezasadne zrównanie pojęcia "stanowiska kierowniczego" i "kierownika" w sytuacji gdy przepis art. 46 ust. 2 pkt 3 u.d.l. posługuje się wyrażeniem "stanowiska kierowniczego", zamiast pojęciem "kierownika" – tak jak czyni to w ust. 2 pkt 2 tego artykułu – co oznacza, że ustawodawca rozróżnia te dwa pojęcia i "stanowisko kierownicze" ma charakter szerszy i obejmuje również funkcje, których wykonywanie wiąże się nie tylko z kierownictwem, ale również ze sprawowaniem nadzoru i zarządzaniem, które to pojęcia cechują audytora wewnętrznego.

Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Wniesiono również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

IV

Odpowiedź na skargę kasacyjną, podpisaną przez nieprofesjonalnego pełnomocnika, złożył Wojewoda Lubelski, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej.

V

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny legalności stanowiska Sądu pierwszej instancji, który za zgodne z prawem uznał rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubelskiego z 20 grudnia 2021 r. stwierdzające nieważność uchwały nr 568/21 Zarządu Powiatu w Lubartowie z dnia 12 sierpnia 2021 r. w sprawie zatrudnienia pełniącego obowiązki Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Lubartowie, podzielając pogląd organu, że uchwała ta została podjęta z istotnym naruszeniem art. 46 ust. 3a w zw. z art. 46 ust. 2 pkt 3 u.d.l., ponieważ M. M. zatrudniony na stanowisku pełniącego obowiązki Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Lubartowie nie spełniał wymogów określonych w art. 46 ust. 2 pkt 3 u.d.l., tj. nie posiadał co najmniej pięcioletniego stażu pracy na stanowisku kierowniczym.

Przechodząc do rozpoznania podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów zawartych w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, wskazać trzeba, że zarzuty te sprowadzają się do kwestionowania przez Zarząd Powiatu w Lubartowie wykładni pojęcia "stanowisko kierownicze", użytego przez ustawodawcę w art. 46 ust. 2 pkt 3 u.d.l., który określa wymogi zatrudnienia na stanowisku kierownika podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 46 ust. 3a u.d.l., w przypadku odwołania kierownika podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą albo w innym przypadku nieobsadzenia stanowiska kierownika podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, podmiot tworzący wyznacza do pełnienia obowiązków kierownika jednego z jego zastępców albo innego pracownika spełniającego warunki określone w ust. 2 albo zatrudnia w tym celu inną osobę spełniającą warunki określone w ust. 2 na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy liczony od dnia odwołania kierownika podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą albo od dnia nieobsadzenia tego stanowiska. Przepis art. 49 ust. 6a stosuje się odpowiednio. W myśl zaś art. 46 ust. 2 u.d.l. kierownikiem podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą może być osoba, która m.in. posiada co najmniej pięcioletni staż pracy na stanowisku kierowniczym albo ukończone studia podyplomowe na kierunku zarządzanie i co najmniej trzyletni staż pracy (art. 46 ust. 2 pkt 3 u.d.l.).

Ustawa o działalności leczniczej nie definiuje pojęcia "stanowisko kierownicze", także w przepisach prawa pracy brak jest definicji tego pojęcia. W ocenie NSA Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni tego pojęcia uznając, że za pracownika zatrudnionego na stanowisku kierowniczym należy uznać osobę, która organizuje i kieruje procesem pracy innych pracowników w danej komórce organizacyjnej, tj. wydaje im polecenia i nadzoruje ich pracę. Charakterystyczna zatem dla tego rodzaju stanowiska jest przede wszystkim możliwość zarządzania zakładem pracy lub jego częścią.

M. M. w latach 2006-2019 był zatrudniony na stanowisku audytora wewnętrznego. Do oceny ewentualnego kierowniczego charakteru tego stanowiska niezbędne było odwołanie się do przepisów określających strukturę organizacyjną danej jednostki zakładu pracy zatrudniającego audytora. Z Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników Wojskowych Jednostek Organizacyjnych Sfery Budżetowej z dnia 8 czerwca 1998 r. wynikało, że protokołem dodatkowym nr 27 z dnia 11 lipca 2011 r. wprowadzono od dnia 1 sierpnia 2011 r. obok stanowiska audytora wewnętrznego, stanowisko kierownika audytu wewnętrznego. Zgodnie z art. 14 ust. 3b PUZP: "Stanowisko "kierownik audytu wewnętrznego" może być utworzone, jeżeli komórka audytu wewnętrznego liczy co najmniej dwie osoby - łącznie z osobą kierującą" Ponadto wprowadzono nowe brzmienie załącznika nr 1 Tabela stanowisk, zaszeregowań i wymagań kwalifikacyjnych dla nierobotniczych stanowisk pracy, zgodnie z którym pod l.p. 6 znalazło się stanowisko kierownika audytu wewnętrznego z przewidzianym dodatkiem funkcyjnym, a pod lp. 9 – stanowisko audytora wewnętrznego bez dodatku funkcyjnego.

Powyższe oznacza, że dopiero od tego momentu pracodawca M. M. wprowadził rozróżnienie pomiędzy stanowiskiem audytora wewnętrznego a stanowiskiem kierownika audytu wewnętrznego, i stanowisko kierownika audytu wewnętrznego uznane zostało w hierarchii służbowej za wyższe niż stanowisko audytora wewnętrznego, m.in. poprzez inne kategorie zaszeregowania i prawo do dodatku funkcyjnego przewidziane tylko w stosunku do kierownika audytu wewnętrznego. Przesądzające zaś w niniejszej sprawie ma określenie stanowiska kierownika audytu wewnętrznego jako osoby kierującej jedno lub wieloosobową komórką.

Biorąc zatem pod uwagę postanowienia Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników Wojskowych Jednostek Organizacyjnych Sfery Budżetowej z dnia 8 czerwca 1998 r. ze zmianami uznać należało, że stanowisko audytora wewnętrznego nie polegało na zarządzaniu pracą innych podległych pracowników, bo takich podległych pracowników wobec audytora w jednoosobowej jednostce organizacyjnej nie było. Stanowisko audytora wewnętrznego co do zasady jest stanowiskiem samodzielnym, ale pracownik zatrudniony na tym stanowisku nie kieruje podległymi pracownikami, a jedynie zarządza własną organizacją pracy, w przeciwieństwie do stanowiska kierownika audytu wewnętrznego (por. też wyjaśnienia złożone przez Departament Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z 30 września 2021 r. dotyczące charakteru stanowiska audytora wewnętrznego). Stanowisko samodzielne w komórce jednoosobowej, gdzie audytor wewnętrzny organizuje (zarządza) wyłącznie własną pracą, nie ma cech charakteryzujących pracę na stanowisku kierowniczym. Nadto z art. 33 ust. 1 PUZP wynika, że pracownikom zatrudnionym na stanowisku związanym z kierowaniem zespołem przysługuje dodatek funkcyjny, ale PUZP nie przewiduje ww. dodatku na stanowisku audytora wewnętrznego. Z tych powodów stanowisko audytora wewnętrznego nie mogło zostać uznane za stanowisko o charakterze kierowniczym, co zasadnie stwierdził Sąd pierwszej instancji.

W ocenie NSA nie zmieniają charakteru czynności wykonywanych na stanowisku audytora wewnętrznego przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 października 2021 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych. Przepisy te poza rozróżnieniem tych dwóch stanowisk – co nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie – nie zmieniają charakteru stanowiska audytora wewnętrznego poprzez umożliwienie zarządzania organizacją pracy w postaci wydawania poleceń związanych z pracą, czy nadzorowania pracy podległych mu osób. Także pogląd skarżącego kasacyjnie, że zamiarem ustawodawcy wprowadzającego ustawę o finansach publicznych od 1 stycznia 2010 r. było zrównanie jednoosobowego stanowiska audytora z kierownikiem komórki audytu (art. 277 ust. 4 u.f.p.) nie ma oparcia prawnego.

Nie jest też zasadny zarzut, że Sąd zrównał pojęcie "stanowisko kierownicze" i "kierownik" (zarzut z punktu 2 tiret drugie petitum skargi kasacyjnej). Sąd takiego poglądu w zaskarżonym wyroku nie zawarł, a przeprowadzając wykładnię pojęcia "stanowisko kierownicze" analizował jedynie jakie cechy ma ono spełniać i trafnie te cechy opisał. Pogląd skarżącego, że "stanowisko kierownicze" ma szerszy charakter niż "kierownik" i że wiąże się ono nie tylko z kierownictwem, ale i z nadzorem i zarządzaniem, nie podważa skutecznie przyjętego w tej sprawie przez Sąd poglądu, że audytor wewnętrzny zatrudniony w jednoosobowej komórce audytu wewnętrznego nie jest podmiotem zatrudnionym na stanowisku kierowniczym.

Stwierdzić także należy, że brak odniesienia się przez organ nadzoru w rozstrzygnięciu nadzorczym do znajdującego się w aktach sprawy odpisu przebiegu służby wojskowej odbywanej przez M. M. w latach 1990-2004 z uwzględnieniem zajmowanych przez niego stanowisk był uchybieniem procesowym, jednak nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż analiza stanu faktycznego sprawy dowodzi, że te okoliczności, z powodu specyfiki stosunku służbowego żołnierzy zawodowych, nie miały znaczenia dla oceny spełnienia przesłanki posiadania pięcioletniego stażu pracy na stanowisku kierowniczym.

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty błędnej wykładni art. 46 ust. 3a w zw. z art. 46 ust. 2 pkt 3 u.d.l. nie są zasadne. Podejmując uchwałę nr 568/21 w sprawie zatrudnienia pełniącego obowiązki Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Lubartowie, Zarząd Powiatu w Lubartowie nieprawidłowo przyjął, że zatrudnienie M. M. w latach 2006-2019 na stanowisku audytora wewnętrznego w wojskowych jednostkach organizacyjnych sfery budżetowej (Jednostka Wojskowa w [...], Rejonowy Zarząd Infrastruktury w [...], Jednostka Wojskowa w [...]) mieściło się w pojęciu zatrudnienia na "stanowisku kierowniczym".

W konsekwencji, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Wojewoda Lubelski prawidłowo stwierdził, że M. M. w chwili podjęcia przez Zarząd Powiatu w Lubartowie uchwały nr 568/21 nie spełniał wymogów określonych w art. 46 ust. 2 pkt 3 u.d.l., gdyż nie posiadał co najmniej pięcioletniego stażu pracy na stanowisku kierowniczym ani – co było w niniejszej sprawie bezsporne – nie ukończył podyplomowych studiów na kierunku zarządzanie.

Ponieważ zatem skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.