II SAB/Łd 189/14 - Wyrok

Data orzeczenia	2015-01-20	
Data wpływu	2014-11-26	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Joanna Sekunda-Lenczewska
Jolanta Rosińska /przewodniczący/
Renata Kubot-Szustowska /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Rada Miasta	
Treść wyniku	Zobowiązano do podjęcia czynności	
Powołane przepisy	Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198; art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1, art. 21; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483; art. 61 ust. 1 i 2;  Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2013 nr 0 poz 594; art. 18 ust. 2 pkt 4 i 8; Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 nr 0 poz 885; art. 37 ust. 1 pkt 2 lit. f); Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
Dz.U. 2012 nr 0 poz 270; art. 3 par. 2 pkt 8, art. 52 par. 1, art. 149 par. 1, art. 200; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 nr 0 poz 267; art. 37 par. 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Dnia 20 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi redaktor naczelnej "A" na bezczynność Rady Miejskiej w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Radę Miejską w R. do załatwienia wniosku redaktor naczelnej "A" z dnia [...] października 2014 roku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; 3) zasądza od Rady Miejskiej w R. na rzecz redaktor naczelnej "A" kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS	
Uzasadnienie
Redaktor naczelna "A" M. H. zaskarżyła do sądu administracyjnego bezczynność Rady Miejskiej w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając organowi administracji naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 782 ze zm.) – powoływanej także jako: "ustawa", tj.: 1) art. 4 ust. 1 poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że Rada Miejska w R. nie jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej oraz 2) art. 4 ust. 3 poprzez błędne ustalenie, że organ nie jest w posiadaniu informacji objętych wnioskiem.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z dnia 26 września 2014r. (który wpłynął do organu w dniu 2 października 2014r.) redaktor naczelna "A" M. H. zwróciła się do Rady Miejskiej w R. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie informacji publicznej poprzez doręczenie: 1. wykazu uchwał Rady Miejskiej w R. podjętych w okresie 2006-2014, dotyczących podatku od nieruchomości; 2. uchwał z tożsamego okresu dotyczących zmian w budżecie gminy w związku ze zmianą wysokości wpływu z tytułu podatku od nieruchomości; 3. wykazu protokołów sesji Rady Miejskiej w R., w trakcie których podjęto ww. uchwały, 4. co do wykonywania przez Burmistrza R. obowiązku z art. 37 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych za lata budżetowe 2006-2013. W zakresie wskazanych uchwał i protokołów wnioskodawczyni zwróciła się o precyzyjne wskazanie adresów internetowych Biuletynu Informacji Publicznej, pod którymi zostały opublikowane lub w przypadku braku publikacji w taki sposób, o ich przesłanie (kserokopii) jako załącznika do odpowiedzi na wniosek. W zakresie wykonania przez Burmistrza R. obowiązku z ustawy o finansach publicznych wnioskodawca zwrócił się o wskazanie sposobu publikacji wykazów oraz możliwości zapoznania się z ich treścią oraz podanie adresów internetowych, jeżeli zostały zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej.

Pismem z dnia 13 października 2014r. Rada Miejska w R. poinformowała, że: 1) nie jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także że nie jest w posiadaniu wnioskowanych informacji z punktów 1-3. Ponadto wyjaśniono, że Burmistrz R. wykonuje obowiązek wynikający z art. 37 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych poprzez publikację wykazów na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta do dnia 31 maja każdego roku oraz że "istnieje możliwość zapoznania z treścią wykazu".

W uzasadnieniu wskazanej na wstępie skargi podniesiono, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, wśród podmiotów, na których ciąży obowiązek udzielenia informacji publicznej są organy administracji publicznej. Z kolei art. 11a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 594 ze zm.) wyodrębnia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) i radę gminy jako organy gminy. Zdaniem skarżącej, nie ulega zatem wątpliwości, że rada gminy jest organem władzy publicznej zwłaszcza, że przywołany art. 4 ustawy zawiera katalog otwarty zobowiązanych podmiotów, o czym przesądza użycie zwrotu "w szczególności", a zatem niewskazanie wprost rady gminy, burmistrza czy prezydenta miasta nie oznacza, że nie są objęci oni dyspozycją przepisu.

Skarżąca nie zgodziła się także ze stwierdzeniem organu, że nie jest on w posiadaniu informacji określonych w punktach 1-3 wniosku z dnia 30 września 2014r., bowiem oznaczałoby to, że Rada Miejska w R. nie posiada informacji na temat uchwał, które sama podejmuje. Niezależnie jednak od powyższego skarżąca podkreśliła, że zobowiązany do udzielenia informacji publicznej jest każdy podmiot, który posiada informację (niezależnie od tego, czy wiąże się ona z jego zakresem kompetencji) lub powinien ją posiadać (z uwagi na zakres kompetencji). Oczywiście organ publiczny nie będzie w stanie udzielić informacji, którą nie dysponuje, jednak jeśli powinien nią dysponować z uwagi na jej związek z jego kompetencjami, powinny znaleźć zastosowanie przepisy dyscyplinujące osoby działające w jego imieniu - jak w szczególności przepis art. 23 ustawy.

W konsekwencji powyższego, organ w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy, tj. bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni, nie rozstrzygnął złożonego wniosku w sposób przewidziany w ustawie, tj. nie uwzględnił wniosku i nie udzielił informacji publicznej albo też nie wydał decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, w której musiałby wskazać, że jest w posiadaniu wnioskowanych informacji publicznych jednakże z pewnych, ustawowo określonych powodów, odmawia ich udostępnienia.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o zobowiązanie Rady Miejskiej w R. do rozpatrzenia bez zbędnej zwłoki, lecz nie później niż w terminie 14 dni licząc od dnia uprawomocnienia się wyroku, wniosku z dnia 26 września 2014r. w zakresie punktów 1-3 oraz punktu 4 w części dotyczącej określenia zastosowanego sposobu publikacji wykazów za lata budżetowe 2004-2013 przez podanie indywidualnego adresu internetowego każdego z wykazów, dokładnego adresu miejsca wyłożenia wykazów oraz godzin i dni, kiedy możliwe jest zapoznanie z ich treścią, wskazanie indywidualnie oznaczonego tytułu prasowego wraz z podaniem daty wydania i numeru tytułu prasowego, w którym wykazy zostały opublikowane lub innych danych umożliwiających bezpośredni dostęp do ww. wykazów.

Ponadto skarżąca wniosła o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w związku z tym wymierzenie organowi grzywny a także o zasądzenie od Rady Miejskiej w R. na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w R. reprezentowana przez Burmistrza R. wyjaśniła, że stosownie do postanowień § 62 ust. 1 Uchwały Rady Gminy R. Nr [...] w sprawie Statutu Gminy R., Burmistrz ewidencjonuje oryginały uchwał oświadczeń, deklaracji, postanowień proceduralnych, opinii, apeli w rejestrach i przechowuje wraz z protokołami sesji Rady, a zatem prowadzi ich rejestr. Rada Miejska w R. nie miała obowiązku informowania wnioskodawcy o konieczności wniesienia odrębnego wniosku do właściwego organu w tym przypadku Burmistrza R. prowadzącego zgodnie ze Statutem Gminy R. ewidencję (rejestr) wnioskowanych dokumentów.

Następnie wskazano, że objęte wnioskiem uchwały za okres od 2006 do 2014 roku w przedmiocie podatku od nieruchomości, w tym uchwały ustalające lub zmieniające wysokość podatku od nieruchomości, w stosunku do poszczególnych podmiotów, indywidualnie określonej kategorii gruntów lub obszarów na terenie gminy, w przedmiocie zmiany budżetu Gminy R. w związku z zaistniałą lub przewidywaną zmianą wysokości wpływu do budżetu z tytułu podatku od nieruchomości, protokoły sesji Rady Miejskiej w R., w trakcie których podjęto uchwały, o których mowa w pkt 1 i 2 wniosku z dnia 26 września 2014r. zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w R. na stronie internetowej www.bip.r....pl.

Wobec powyższego za nieuzasadniony należy uznać podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 13 ust. 1, dotyczący nierozpoznana i nierozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku. Rada Miejska w R., udzielając pisemnej odpowiedzi na wniosek w zakreślonym przez przepisy ustawy terminie 14 dni liczonym od daty otrzymania wniosku, poprzez czynności materialne techniczne wykonała ustawowy obowiązek w terminie ustawowym. Ponadto Rada Miejska w R. udzieliła odpowiedzi na pkt 4 wniosku i wskazała, iż Burmistrz R. spełnia obowiązek wynikający z przepisu art.37 ust.1 pkt.2 lit. f) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych poprzez coroczne umieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w R. w terminie do 31 maja roku następnego po roku budżetowym wykazu osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, którym w zakresie podatków (w tym także podatku rolnego) lub opłat udzielono ulg, odroczeń, umorzeń lub rozłożono spłatę na raty w kwocie przewyższającej łącznie 500 zł wraz ze wskazaniem wysokości umorzonych kwot i przyczyn umorzenia.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Rada Miejska podkreśliła, że organ administracji publicznej w przypadku informacji udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej nie ma obowiązku dokonywania wydruków z Biuletynu i przesyłania ich żądającemu. Wynika to w sposób jednoznaczny z treści art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniania na wniosek. Udostępnienie zatem informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie Urzędu Miejskiego w R. wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego, nawet wówczas gdy udostępnienie informacji w Biuletynie nastąpiło już po złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Takie uregulowanie uzasadnione jest także tym, że nie jest celowe ponowne udostępnianie informacji publicznej udostępnionej już w BIP, skoro umożliwia to kopiowanie tej informacji, jej wydruk, przesłanie oraz przeniesienie na odpowiedni powszechnie stosowany nośnik informacji, czyli możliwość przetwarzania jej tymi wszystkimi sposobami, które z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 12 ust. 2 ustawy ma umożliwić podmiot udostępniający informację publiczną.

Rada Miejska w R. stwierdziła, że skoro w niniejszej sprawie żądana informacja publiczna została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, to nie mógł mieć zastosowania przepis art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W piśmie z dnia 16 stycznia 2015r. skarżąca poparła skargę, szczegółowo odnosząc się do argumentacji organu. Podniosła, iż sama treść odpowiedzi na skargę wskazuje, iż organ w terminie ustawowym nie uczynił zadość żądaniu udzielenia informacji publicznej. Wskazała również, że wniosek o udostępnienie informacji w zakresie uchwał i protokołów sesji dotyczył szczegółowych adresów URL każdego z wnioskowanych dokumentów, do którego to żądania organ się nie odniósł. W zakresie realizacji obowiązku z art. 37 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy o finansach publicznych skarżąca podniosła, iż pismo z dnia 13 października 2014r. zawiera jedynie powtórzenie brzemienia ustawy, nie zaś odpowiedź na sformułowany przezeń wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Nie można zatem mieć wątpliwości co do kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie.

Generalizując należy wskazać, iż z bezczynnością organu administracji publicznej będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie określonego aktu lub podjęcie czynności.

Co do zasady, warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest – jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. – wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Jednakże w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej należy przyjąć, iż skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity D.zu. z 2013r., poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przyjmuje się, że rolą sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy objęta wnioskiem strony skarżącej informacja stanowi informację publiczną, a następnie czy organ rzeczywiście nie podjął działań nakazanych mu przez prawo. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się bowiem pogląd, że skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji oraz obowiązku jej udostępnienia. Tym samym sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność pełni rolę arbitra, który ma przede wszystkim przesądzić czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy i tym samym czy ustawa ta znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralną decyzją organu, która uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2010r., sygn. akt I OSK 592/10 oraz z dnia 6 października 2011r., sygn. akt I OSK 1510/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej statuuje w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por.np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002r., sygn. akt II SA 181/02; z dnia 20 października 2002r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz z dnia 30 października 2002r., sygn. akt II SA 2036-2037/02, za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002r., s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym.

Przepis art. 4 ust. 1 ustawy zawiera natomiast katalog podmiotów, zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, który również jest katalogiem otwartym poprzez użycie zwrotu "w szczególności". Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej. W pojęciu tym mieszczą się m.in. organy samorządu gminnego, których zakres kompetencji regulują przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 594 ze zm.). Organami gminy są rada gminy i wójt (burmistrz, prezydent miasta). Do wyłącznej kompetencji rady należy m.in. podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach, określonych w odrębnych przepisach (art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy) oraz uchwalanie budżetu gminy (art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy)

W świetle powyższych uregulowań oczywistym jest, że informacje odnoszące się do uchwałodawstwa gminnego oraz sposobu procedowania przez organ posiadający kompetencje stanowiące są informacją publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Atrybut ten posiada również informacja, dotycząca realizacji przez zarząd jednostki samorządu terytorialnego (w rozpoznawanej spawie Burmistrza), obowiązku, określonego w art. 37 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 885), obligującego organ do publikacji wykazu osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym w zakresie podatków lub opłat udzielono ulg, odroczeń, umorzeń lub rozłożono spłatę na raty w kwocie przewyższającej łącznie 500 zł. wraz ze wskazaniem wysokości umorzonych kwot i przyczyn umorzenia.

W rozpoznawanej sprawie wniosek redaktor naczelnej "A" dotyczył udzielenia informacji publicznej poprzez udostępnienie wykazu uchwał podjętych w okresie od 2006 do 2014r., których przedmiotem był podatek od nieruchomości oraz zmiana budżetu Gminy R. w związku z zaistniałą lub przewidywaną zmianą wysokości wpływu do budżetu z tytułu podatku od nieruchomości ze wskazaniem daty ich podjęcia, numeru, tytułu oraz podaniem adresu internetowego, jeśli zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1 i 2 wniosku), wykazu protokołów z sesji Rady, w trakcie których uchwały te zostały podjęte wraz z podaniem ich adresu internetowego, jeżeli zostały opublikowane w BIP (pkt 3 wniosku). W przypadku zaś gdyby owe uchwały czy protokoły nie zostały opublikowane w Biuletynie – żądanie opiewało na ich doręczenie w formie załącznika do wykazów. Wnioskodawczyni oczekiwała również informacji czy, kiedy i w jakiej formie został wykonany przez Burmistrza R., obowiązek z art. 37 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy o finansach publicznych oraz wskazania zastosowanego sposobu publikacji wykazów w latach 2006-2013, poprzez podanie indywidualnego adresu internetowego, dokładnego adresu miejsca wyłożenia wykazów, godzin i dni, kiedy możliwe jest zapoznanie się z ich treścią, wskazania tytułu prasowego, w którym wykazy zostały opublikowane lub innych danych pozwalających na bezpośredni dostęp do tych wykazów (pkt 4 wniosku).

Analizując okoliczności sprawy należy wskazać – uwzględniając treść wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej – iż przedmiotem żądania jest informacja publiczna, a skarżąca podała w jakiej formie i w jaki sposób żądana informacja winna zostać udostępniona.

Udzielona natomiast skarżącej w piśmie z dnia 13 października 2014r. odpowiedź na wniosek, kwestionuje z jednej strony obowiązek Rady Miejskiej do udostępniania informacji publicznej, z drugiej - w zakresie pkt 1-3 wniosku wskazuje na fakt jej nieposiadania. Odnośnie natomiast pkt 4 wniosku organ wskazał na "coroczne umieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w R. w terminie do dnia 31 maja roku następnego po roku budżetowym wykazu osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym w zakresie podatków lub opłat udzielono ulg, umorzeń, odroczeń lub rozłożono spłatę na raty w kwocie przewyższającej łącznie 500 zł. wraz ze wskazaniem wysokości umorzonych kwot i przyczyn umorzenia" oraz poinformował, że "istnieje możliwość zapoznania się z wykazem" (...).

Odpowiedź na skargę stanowisko powyższe modyfikuje, nie kwestionując obowiązków Rady Miejskiej, wynikających z ustawy o udostępnianiu informacji publicznej, wskazując wszakże na brak obowiązku udostępniania informacji opublikowanych w Biuletynie Informacji Publicznej jak również na wynikającą ze Statutu Gminy R. procedurę ewidencjonowania uchwał i protokołów rady przez Burmistrza R..

Odnosząc się do powyższego stanowiska wskazać należy po pierwsze, iż wniosek redaktor naczelnej "A" dotyczył odpowiednio wykazów uchwał i protokołów, spełniających określone kryteria. W tym zakresie zatem ani odwołanie się do "ewidencjonowania uchwał" przez Burmistrza ani też ich opublikowania w Biuletynie Informacji Publicznej nie stanowi załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej (wbrew stanowisku Rady zresztą, w odniesieniu do protokołów sesji, na dzień wyrokowania w Biuletynie Informacji Publicznej dostępne były jedynie kolejne protokoły, poczynając od dnia 1 stycznia 2012r., natomiast od dnia 6 września 2007r. – wyłącznie wyrywkowe). Procedury ewidencyjne i archiwizacyjne, określone w Statucie Gminy, nie zwalniają Rady Gminy z obowiązków, spoczywających na niej z mocy ustawy.

Osobną kwestią, której jednoznaczne rozstrzygnięcie na obecnym etapie postępowania, nie było możliwe, pozostaje, czy informacja w żądanym kształcie stanowi informację prostą czy też przetworzoną. Nie zwalniało to wszakże organu od podjęcia działań, których celem było załatwienie wniosku o udostępnienie informacji w stosownym trybie.

Stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 13 października 2014r. nie stanowi także realizacji wniosku w zakresie informacji, żądanej w punkcie 4. Nie wskazuje bowiem dokładnego adresu miejsca wyłożenia wykazów, godzin i dni, kiedy możliwe jest zapoznanie się z ich treścią, wskazania tytułu prasowego, w którym wykazy zostały opublikowane lub innych danych pozwalających na bezpośredni dostęp do tych wykazów.

Analiza uregulowań ustawy o dostępie do informacji publicznej prowadzi natomiast do konkluzji, iż w razie skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej, podmiot, do którego wniosek taki został skierowany może zachować się w jeden z poniższych sposobów:

1. – udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Wówczas winien dokonać tego w formie czynności materialno – technicznej.

2. – odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 ustawy) lub umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 ustawy), czego winien dokonać w formie decyzji administracyjnej;

3. – odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Skoro zatem, żądana przez skarżącą informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów omawianej ustawy, niezałatwienie przez organ wniosku w prawem przewidziany sposób, w zastrzeżonym do tego terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 ustawy), stanowi o jego bezczynności.

Wobec powyższego należało skargę uwzględnić, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. i tym samym zobowiązać organ do załatwienia wniosku w zakreślonym terminie. Z okoliczności sprany nie wynika przy tym, aby bezczynność organu stanowiła rażące naruszenia prawa. Odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji, jakkolwiek zasadzająca się na błędnym przekonaniu organu, została bowiem do skarżącej skierowana w terminie ustawowym, co w ocenie Sądu, wyklucza możliwość przypisania bezczynności organu charakteru rażącego naruszenia prawa.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu przezeń wpisowi sądowemu (100,-zł.).

LS