Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Referent Małgorzata Poniatowska-Furmaga, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2007 r. sprawy ze skargi E. F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nakazania przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę

Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt. 1 kpa w zw. z art. 80 ust. 2 pkt. 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania E.F. i M.K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005 r., nr [...] nakazującą H.O. sporządzenie i przedstawienie projektu budowlanego zamiennego rozbudowy budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr 416 przy ul. M, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonywanych robót budowlanych w terminie do 30 stycznia 2006 r.

Organ administracji ustalił, że H.O. wykonując roboty budowlane przy rozbudowie budynku mieszkalnego na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...]maja 2002 r., nr [...] w sposób istotny odstąpił od warunków w nim określonych zmieniając wysokość ścian o ok. 1,5 m, wykonując w elewacji tylnej drzwi balkonowe w poziomie parteru i drzwi balkonowe na wysokości poddasza. Postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 50 ust.1 pkt.4 Prawa budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, a następnie decyzją z dnia [...] października 2005 r. nakazał H.O. przedłożenie projektu zamiennego.

Skargę na powyższą decyzję wniosły E.F. i M.K. domagając się jej uchylenia.

W skardze podniesiono, iż H.O. rozmyślnie odstąpił od warunków pozwolenia na budowę, dlatego organ powinien był nakazać mu rozbiórkę wykonanych robót, a nie wzywać go do przedłożenia projektu zamiennego. Skarżące zarzuciły, że inwestor nie zachował wymaganej odległości 4 m od granicy ich działki, lecz wybudował budynek ze ścianą z otworami okiennymi w odległości 120 i 140 cm nie posiadając "fajer muru".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M.K., zaś postanowieniem z dnia 14 września 2006 r. odrzucił skargę kasacyjną od tego wyroku z powodu wniesienia jej po upływie ustawowego 30-dniowego terminu. Postanowienie to oraz w konsekwencji wyrok z dnia 19 czerwca 2006 r. są prawomocne.

Ponadto postanowieniem z dnia 19 czerwca 2006 r. WSA w Lublinie odrzucił skargę E.F. uznając, że nie uiściła ona w zakreślonym, 7-dniowym terminie wpisu od skargi. Postanowienie to zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 1802/06, w którym podzielono stanowisko pełnomocnika skarżącej, iż E.F. uiściła należny wpis od skargi w zakreślonym jej terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę E.F. zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji jest art. 51 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 50 ust.1 pkt.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). W świetle tych przepisów właściwy organ administracji, stwierdzając prowadzenie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach, wstrzymuje postanowieniem wykonywanie tych robót, a następnie wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania albo nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia w określonym terminie projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych (art. 51 ust.1 Pr. bud.). Wybór przez właściwy organ jednej z tych decyzji zależy od przyczyny wstrzymania wykonania robót budowlanych oraz od ich charakteru i stopnia zaawansowania. W przypadku wykonywania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę z reguły konieczne jest nałożenie obowiązku sporządzenia i przedstawienia, w określonym terminie, zamiennego projektu budowlanego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonywanych robót. (por. Zdzisław Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o o, Gdańsk 2004, s.148).

Bezspornym jest, że inwestor H.O. wykonywał roboty budowlane niezgodnie z warunkami pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] oraz z zatwierdzonym projektem budowlanym. W konsekwencji właściwy organ administracji publicznej miał obowiązek wstrzymać wykonywanie tych robót, a następnie zobowiązać inwestora do złożenia zamiennego projektu budowlanego.

Wbrew zarzutom skargi organ nadzoru budowlanego nie mógł na tym etapie postępowania orzec o rozbiórce obiektu budowlanego wykonanego w sposób istotnie odbiegający od udzielonego pozwolenia na budowę. Nakaz rozbiórki obiektu budowlanego jest najsurowszą sankcją samowolnego wykonywania robót budowlanych i może być orzekany tylko wówczas, gdy organ niewątpliwie ustali, że wykonane roboty naruszają obowiązujące przepisy, zaś inne środki mające na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem okażą się bezskuteczne (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2001 r., IV NSA 952/99). Ustalenie zgodności lub niezgodności z prawem robót budowlanych wykonanych z istotnym odstępstwem od warunków udzielonego pozwolenia na budowę jest możliwe tylko na podstawie zamiennego projektu budowlanego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót. Przedłożony przez inwestora projekt zamienny podlega ocenie przez organ administracyjny, który dopiero w razie stwierdzenia, że jest on zgodny z obowiązującymi przepisami, na wniosek inwestora wyda pozwolenie na wznowienie robót budowlanych; w przeciwnym wypadku wyda nakaz rozbiórki.

Reasumując wskazać należy, iż organy administracyjne załatwiające przedmiotowa sprawę administracyjną prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały do niego adekwatne normy prawne, wydając w tym zakresie decyzje zgodne z prawem. Z tych też względów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Sąd nie uwzględnił złożonego na rozprawie w dniu 8 lutego 2007 r. wniosku pełnomocnika skarżącej o odroczenie rozprawy. Jego podstawą było bowiem twierdzenie pełnomocnika dotyczące pobytu skarżącej na zwolnieniu lekarskim ze względu na chorobę serca. Zobowiązany do przedłożenia zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego niemożność stawienia się skarżącej w Sądzie jej pełnomocnik przedstawił kserokopię elektrokardiogramu wykonanego w dniu 22 stycznia 2007 r. Zauważyć jednak należy, iż wydruk ten nie jest opatrzony żadnym stwierdzeniem odpowiedniego lekarza, wskazującym na skutki tego pomiaru. Nadto brak jest jakiegokolwiek innego zaświadczenia lekarskiego, w którym jednoznacznie stwierdzonoby, że ze względów zdrowotnych skarżąca nie może uczestniczyć w rozprawie. Tylko bowiem zaświadczenie, wydane i podpisane przez lekarza określonej specjalizacji stanowiłoby dowód istnienia ważnej przyczyny uzasadniającej, zgodnie z przepisem art. 99 p.p.s.a., odroczenie rozprawy. Sąd nie posiada bowiem wiedzy medycznej i nie może bez pomocy specjalisty z zakresu medycyny stwierdzić istnienie choroby, która uniemożliwia uczestnictwo w rozprawie.

W piśmie procesowym z dnia 12 lutego 2007 r. pełnomocnik skarżącej przyznał, że od skargi E.F. i M.K. został uiszczony tylko jeden wpis, jednakże wobec treści postanowienia NSA z dnia 15 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zobowiązany był rozpoznać merytorycznie także skargę E.F. Do cyt. pisma pełnomocnik skarżącej dołączył również poświadczoną przez siebie za zgodność z oryginałem kserokopię aktu notarialnego Re. A Nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. sporządzonego w Kancelarii Notarialnej notariusza M. N., mocą którego E.F. darowała swojej córce M.K. działki Nr 421 i 422 położone w P.– obręb W.P. Należy domniemywać, że są to działki sąsiadujące z nieruchomością, na której realizowana jest sporna inwestycja. Jeżeli tak, oznacza to, iż E.F. nie przysługuje obecnie tytuł prawny do powyższych działek, a w rezultacie nie miała ona interesu prawnego we wniesieniu skargi w niniejszej sprawie (art. 50 §1 p.p.s.a.). W tych warunkach skarga E.F. podlegała oddaleniu także z tego powodu, niezależnie od przyczyn wskazanych wyżej.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji.