Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Popowska, Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.), Sędzia NSA Wiesław Morys, Protokolant starszy asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak, po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAB/Lu 142/14 w sprawie ze skargi A. F. na bezczynność Targi Lublin Spółka Akcyjna w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 142/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. F. na bezczynność Targi Lublin S.A. w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Targi Lublin S.A. w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Domagał się zobowiązania Targów Lublin S.A. w Lublinie do udzielenia informacji publicznej dotyczącej jej wyników finansowych, krótko - i długoterminowych zobowiązań finansowych, wysokości otrzymanej pomocy publicznej oraz wysokości wynagrodzeń Zarządu za 10 miesięcy 2013 r. Wyjaśnił, że o udostępnienie powyższych danych wystąpił drogą elektroniczną w dniu 25 listopada 2013 r. Tego samego dnia otrzymał odpowiedź p.o Prezesa Zarządu Spółki, z której wynikało, że nie jest zobowiązana do udzielenia informacji, które stanowią jej tajemnicę. Roczne sprawozdania finansowe są zgodnie z prawem przekazywane do właściwego sądu rejestrowego. Spółka zobowiązała się do przesłania informacji za 2012 r. i poinformowała, że dane za rok 2013 r. będą dostępne po zatwierdzeniu przez właściwe organy. Skarżący przesłał w dniu 26 listopada 2013 r. pismo, w którym stwierdził, że art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej zostaje wyłączony w odniesieniu do podmiotów działających w oparciu o środki publiczne, w zakresie o jakim stanowi art. 6 ust.1 pkt 5e ustawy, czyli informacji o dochodach i stratach oraz o dysponowaniu tymi dochodami i sposobach pokrywania strat. W dniu 26 listopada 2013 r. spółka odpowiedziała, że powyższe dane dostępne są w rocznych sprawozdaniach, natomiast informacje, których żąda wykraczają poza zakres określony ustawą.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, że dane dotyczące statusu prawnego, organizacji, przedmiotu prowadzonej działalności, organów i osobach sprawujących w nich fikcje, kompetencje, zakres ich czynności i obowiązków, struktury własnościowej oraz dysponowanego majątku dostępne są na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej. Są to informacje jawne, z którymi każdy może się zapoznać. Jednak dane, których żąda skarżący, nie mogą zostać udostępnione, ponieważ stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Według art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, za takie uznaje się nieujawnione do publicznej wiadomości informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Dane zawarte w żądanych dokumentach obrazują zarówno aktywa, jak i pasywa oferentów, dochód, zyski, koszty działalności, straty, zobowiązania finansowe. Niewątpliwie, są to informacje poufne. Informacje o wynagrodzeniu członków zarządu są dodatkowo chronione ich prywatnym charakterem. Spółka podkreśliła, że jest podmiotem prawa handlowego, założonym w 1999 r. przez podmioty nie zaliczone do sektora finansów publicznych. Dopiero w 2004 r. jej akcjonariuszami zostały: Województwo Lubelskie, Gmina Lublin oraz Międzynarodowe Targi Poznańskie Sp. z o. o. Spółka zaznaczyła, że jej działalność polegająca na prowadzeniu wystaw i targów nie mieści się w sferze zadań władzy publicznej, ani w sferze jej odpowiedzialności. Działalność w tym zakresie mogą prowadzić podmioty prywatne na zasadzie wolnej konkurencji. Została utworzona jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą nastawioną na zysk. Wstąpienie jako akcjonariuszy podmiotów należących do sektora finansów publicznych spowodował tylko faktyczny aspekt działalności, poprzez przeniesienie majątku, który dotychczas był przez spółkę wynajmowany (nieruchomości, hala) do majątku Spółki, co spowodowało, że prowadzi działalność w oparciu o majątek własny.

Skarżący, w piśmie z dnia 13 czerwca 2014 r., stwierdził, że powołane przez Spółkę argumenty nie mają zastosowania do podmiotów prawa handlowego, dla których dominującymi akcjonariuszami są samorządy i Skarb Państwa, na których rzecz świadczy usługi komercyjne i otrzymuje pomoc publiczną. W jego ocenie żądana informacja nie naruszała interesów osób trzecich, tajemnicy handlowej, know – how, czy jakichkolwiek informacji publicznych. Według niego, bezczynność Spółki spowodowała, że zakres informacji, o który występował, będzie dostępny w Krajowym Rejestrze Handlowym szybciej, niż miał to gwarantować art. 61 Konstytucji RP oraz art. 10 ust.1 oraz art. 6 ust.1 pkt. 5 lit. c-e ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, choć część zarzutów formułowanych najpierw w skardze, a potem w kolejnym piśmie ma uzasadnione podstawy. Słusznie bowiem skarżący uważa, że żądane informacje są informacjami publicznymi, a sama Spółka jest zobowiązana do ich udzielenia. Sąd stwierdził, że uznanie żądanej informacji za informację publiczną wprost wynika z art. 6 ust. 1 pkt.5 lit. e ) ustawy o udostępnieniu informacji publicznej dotyczącego informacji o dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty określone w lit. a) –c) mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych oraz w dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat. Za informację o majątku publicznym ustawa uznaje również informacje o uzyskanej pomocy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt.5 lit. g). Jednak, w ocenie Sądu pierwszej instancji, nie ma podstaw do uznania bezczynności Spółki w udostępnieniu wspomnianych informacji. Obowiązek udostępniania informacji publicznej przez podmioty określone w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej realizowany jest bowiem nie tylko poprzez indywidualne udzielanie takiej informacji na wniosek, ale również poprzez publikowanie takich informacji w sposób publicznie dostępny. Udzielanie informacji publicznej na wniosek następuje tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie może zapoznać się z tą informacją w inny sposób publicznie lub powszechnie dostępny. Zdaniem Sądu, wniosek ten wynika z treści art. 1 ust. 2 ustawy stanowiącego, że jej przepisy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Powołując się na powszechnie akceptowaną wykładnię tego przepisu, Sąd wywodził, że jeżeli obowiązują odmienne regulacje ich udostępniania, będą one miały pierwszeństwo przed ustawą o dostępie do informacji publicznej. Istota odesłania, o którym jest mowa w art. 1 ust. 2 dotyczy takiej sytuacji, w której odrębna ustawa precyzuje zarówno zasady, jak i tryb dostępu do informacji publicznej, których zastosowanie wyłączać będzie zasadność ich realizacji na podstawie ustawy o dostępie do informacji. W tym przypadku, żądane informacje zawarte są w rocznych sprawozdaniach finansowych, które Spółka zobowiązana jest przekazywać do Krajowego Rejestru Sądowego i które są dostępne publicznie w tym Rejestrze, jak również są dostępne w ogólnokrajowym dzienniku urzędowym "Monitor Sądowy i Gospodarczy", stanowiącym publikator publicznie dostępny, co wynika z art. 8 i art. 8a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. 2013 r. poz. 1203 ze zm.) oraz art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r. poz. 330 ze zm.). Wynik finansowy spółki, opisany w art. 42 ust.1 ustawy o rachunkowości odzwierciedla rachunek zysku i strat stanowiący część sprawozdania finansowego (art. 45 ust. 2 pkt.2 ustawy o rachunkowości). Jeśli chodzi o dotacje oraz inne świadczenia dane te zawarte są w bilansie (Aktywa część B .II. 2. lit. b), inne (Aktywa część B. II. 2.lit.c), zobowiązania długoterminowe (Pasywa część B. II), zobowiązania krótkoterminowe (pasywa część B.III., w tym wynagrodzenia pkt.2 lit.h). Szczegółowe informacje dotyczące wynagrodzeń, łącznie z wynagrodzeniami z zysku wypłaconych lub należnych osobom wchodzącym w skład organów zarządzających, nadzorujących lub administrujących spółek handlowych (dla każdej grupy osobno) za rok obrotowy zawarte się w dodatkowych informacjach i objaśnieniach, również stanowiących część sprawozdania finansowego (art. 45 ust. 2 pkt.3 ustawy o rachunkowości). Stosownie do art. 8a ust. 2 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, każdy ma prawo otrzymać z katalogu, drogą elektroniczną, poświadczone kopie dokumentów wymienionych w ust. 1 tej ustawy. Jeśli wspomniane dane podlegają upublicznieniu, to według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, oczywista wydaje się wadliwość argumentacji Spółki o objęciu ich tajemnicą przedsiębiorstwa. Dostępność danych objętych wnioskiem oznacza natomiast, że Spółka nie pozostawała w bezczynności. W ocenie Sądu, nie ma znaczenia, że skarżący domagał się danych za okres 10 miesięcy 2013 r. Wynikająca z treści art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej zasada o możliwości udzielanie informacji publicznej na wniosek następuje tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie może zapoznać się z tą informacją w inny sposób publicznie lub powszechnie dostępny nie przewiduje w tym względzie żadnych wyjątków. Skoro wspomniane informacje są zamieszczane w sprawozdaniu, sporządzonym na dzień bilansowy i którego termin złożenia do ogłoszenia jest ściśle określony w art. 70 ust. 1 ustawy o rachunkowości, nie można domagać się tych samych danych na zasadzie ustawy o dostępie do informacji publicznej tylko z tego powodu, że wniosek dotyczy innego okresu, niż rok obrotowy.

Skargę kasacyjną złożył A. F.. Zaskarżył wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1) art. 1 ust. 2 i art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, iż informacje, których od Targi Lublin S.A. w Lublinie domagał się skarżący, mogą zostać udzielone w innym trybie i są dostępne, co wyłącza zastosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej;

2) art. 134 §1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji pominięcie okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie;

3) art. 141 § 4 P.p.s.a. tj. błąd w ustaleniach faktycznych jakich dokonał Sąd w trakcie procedowania poprzez uznanie, że błędne stanowisko Targi Lublin S.A. w Lublinie, zgodnie z którym treść zapytania z dnia 25 listopada 2013 r. oraz zakres żądanych informacji uprawniało zobowiązaną Spółkę do zajęcia stanowiska jak w pismach (mail) z dnia 25 oraz 26 listopada 2013 r., co stoi w rażącej sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym w toku postępowania;

4) art. 141 § 4 P.p.s.a. tj. błąd w ustaleniach faktycznych jakich dokonał Sąd w trakcie procedowania poprzez uznanie, że treść zapytania z dnia 25 listopada 2013 r. oraz zakres żądanych informacji jakich domagał się skarżący jest tożsama z informacjami jakie Spółka przekazuje do Krajowego Rejestru Sądowego zgodnie z postanowieniami ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1203 ze zm.) oraz ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r. poz. 330 ze zm.) co stoi w rażącej sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym w toku postępowania;

5) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nielogiczny i zawierający wewnętrznie sprzeczne ustalenia i wnioski, mające istotny wpływ na treść orzeczenia;

6) art. 151 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki jego zastosowania i w konsekwencji naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej bez niezbędnej zwłoki;

7) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne uznanie za wystarczające i spełniające wymogi stanowisko Targi Lublin S.A. podczas gdy w świetle stanowiska zobowiązanego z dnia 25 listopada 2013 r. winien on wydać decyzję o odmowie dostępu do informacji publicznej i w konsekwencji naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a to w szczególności art. 6,7,9 oraz 107 § 1 i 3 poprzez brak jakiegokolwiek uzasadnienia ze strony zobowiązanej Spółki swojego zachowania w zakresie w jakim podlega ona rygorom określonym dla organów administracji publicznej;

8) art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi podczas gdy z uzasadnienia orzeczenia jednoznacznie wynika, iż nie było ku temu przesłanek;

9) art. 58 §1 pkt 1 P.p.s.a. wobec jego niezastosowania w sytuacji gdy Sąd jednocześnie stwierdził, iż zobowiązany nie pozostawał w bezczynności ponieważ informacje żądane przez skarżącego udostępniane są w innym trybie i tym samym wniosek skarżącego nie podlega regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w skardze kasacyjnej.

Przed dalszymi uwagami konieczne jest spostrzeżenie, że wnoszący kasację nie doprecyzował, które z podniesionych zarzutów mają charakter procesowy, a które materialny. Wadliwość ta, pozostająca w sprzeczności z wymogami art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 P.p.s.a., nie uniemożliwia jednak odniesienia się do podstaw skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności rozważeniu podlegają zarzuty mające charakter procesowy.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji rozpoznawał skargę na bezczynność (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Abstrahując od oceny jaki charakter miały zagadnienia będące przedmiotem pytań wnioskodawcy, należy przyjąć, że także w przypadku zajęcia przez adresata wniosku stanowiska, według którego żądana informacja publiczna nie podlega udostępnieniu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (w dacie wniesienia skargi: Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.), ale w trybie dostępu określonym inną ustawą, wnioskodawcy przysługuje skarga na bezczynność (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2984/12, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W razie podzielenia przez sąd administracyjny stanowiska zaskarżonego podmiotu, skarga na bezczynność podlega oddaleniu, a nie odrzuceniu. Nie ma podstaw do odrzucenia skargi na bezczynność na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Dopuszczalność skargi na bezczynność wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej Sąd pierwszej instancji rozstrzyga przecież nie o zasadności środka prawnego wniesionego na podstawie innej ustawy i rozpatrywanego w innym trybie (w niniejszej sprawie nie chodzi przecież o środek prawny wniesiony w trybie rejestrowym wynikającym z ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym). Sąd bada, czy zasadne jest twierdzenie skarżącego o bezczynności podmiotu, w kontekście obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jedną z przesłanek obowiązku udostępnienia informacji na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest brak negatywnej przesłanki z art. 1 ust. 2 ustawy. Ustalenie negatywnej przesłanki skutkuje oceną o braku obowiązku, ten zaś w konsekwencji powoduje brak bezczynności. Skoro zaś nie ma bezczynności podmiotu w udostępnieniu informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, to nie ma podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. W takiej sytuacji sąd oddala skargę (art. 151 P.p.s.a.).

Zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi nie ma charakteru samodzielnego. Jego zasadność zależy od tego, czy doszło do innych, podniesionych w skardze kasacyjnej, naruszeń materialnych lub proceduralnych.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd pierwszej instancji orzekł w granicach sprawy, które to granice wyznacza w sprawie ze skargi na bezczynność zakres zaskarżenia. Ten przedmiot został wyartykułowany w skardze jako odmowa dostępu do informacji publicznej w zakresie:

1) wyników finansowych Spółki za 10 miesięcy 2013 r.,

2) krótko zobowiązań finansowych Spółki za 10 miesięcy 2013 r.,

3) długoterminowych zobowiązań finansowych Spółki za 10 miesięcy 2013 r.,

4) wysokości otrzymanej przez Spółkę pomocy publicznej za 10 miesięcy 2013 r.,

5) wysokości wynagrodzeń Zarządu Spółki za 10 miesięcy 2013 r.

Tak sformułowane żądanie zostało rozpatrzone przez Sąd pierwszej instancji. Nadto, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd, wbrew regule z art. 134 § 1 P.p.s.a., przyjął, że jest związany zarzutami i wnioskami skargi.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Po pierwsze, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wymagane tym przepisem elementy: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Po drugie, w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest zobowiązany do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej regulacji prawnej. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej nie można natomiast badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności samego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 998/07, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Poprzez omawiany zarzut nie można zatem skutecznie podważać stanowiska merytorycznego wobec wniosku zajętego przez Spółkę w pismach (mail) z dnia 25 oraz 26 listopada 2013 r. Po trzecie, przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w zakresie ustaleń faktycznych, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (patrz: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSA i wsa 2010/3/39). Takie stanowisko co do stanu faktycznego Sąd pierwszej instancji wyraził. Sąd odnotował przecież, że Spółka przekazuje do Krajowego Rejestru Sądowego informacje dotyczące roku obrachunkowego, a nie krótszych okresów, ale uznał, że informacja za okresy krótsze, w tym przypadku za 10 miesięcy, nie podlega udostępnieniu w trybie wnioskowym. Trafność stanowiska Sądu, także co ustaleń faktycznych, nie może być natomiast skutecznie kwestionowana poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W sytuacji, gdy informacja nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1, czy też, jak w niniejszej sprawie, na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 877/11; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2984/12; wyrok NSA, niepublikowane, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Nie ma także mowy o naruszeniu przez Spółkę przepisów art. 6, art. 7 oraz art. 107 § 3 K.p.a., skoro postępowanie o udostępnienie informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest postępowaniem administracyjnym regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy tego Kodeksu, zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stosuje się do decyzji, o których mowa w art. 16 ust. 1.

Odnosząc się zaś do materialnej podstawy kasacji, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest sformułowany zbyt ogólnie. Przepis art. 6 ust. 1 zawiera wiele jednostek redakcyjnych wskazujących na różne aspekty pojęcia informacji publicznej. Wnoszący kasację nie określił w omawianej podstawie kasacji, jaki przepis został naruszony i w jaki sposób. Opis naruszenia odnosi się tylko do art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niezależnie od tego zauważyć można, że Sąd pierwszej instancji nie zakwestionował publicznego charakteru żądanej przez skarżącego informacji.

Nie doszło również do naruszenia art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 2, przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". Zasady i tryb dostępu do informacji zawartych w sprawozdaniach finansowych regulują przepisy ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1203 ze zm.). Wynika to z art. 8 ust. 1-3 oraz art. 8a ust. 1 pkt 5 i ust. 2 tej ustawy. Regulację tę uzupełniają przepisy art. 42 ust. 1, art. 45 ust. 2 pkt 2 oraz art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U z 2013 r. poz. 330 ze zm.) wraz z przepisami Załącznika Nr 1 do ustawy o rachunkowości.

Skoro informacje dotyczące wyniku finansowego Spółki, zobowiązań, wysokości otrzymanej pomocy publicznej oraz wynagrodzeń osób wchodzących w skład Zarządu są dostępne na zasadach i w trybie przewidzianym w tym trybie, to nie podlegają one udostępnieniu w drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 877/11; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2984/12; wyrok NSA z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt I OSK 31/14, niepublikowane, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, niepublikowane, treść [w:] http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Pogląd ten jest zgodny ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13 (ONSA i wsa 2014/3/38). Według tej uchwały, nałożenie na Narodowy Fundusz Zdrowia obowiązku zamieszczenia na stronie internetowej wyłącznie informacji, o których mowa w art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), nie oznacza, że do informacji niewymienionych w tym przepisie nie stosuje się ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W niniejszej sprawie nie chodzi o informacje niewymienione w przepisach nakładających na podmiot obowiązek ich zamieszczenia w Rejestrze.

Jednocześnie, przyjęcie określonych w ustawie o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz ustawie o rachunkowości zasad oznacza, że udostępnianie informacji zawartych w sprawozdaniach finansowych następuje zgodnie z terminami udostępniania sprawozdań. Podstawową regułą jest zaś zamieszczanie w Rejestrze rocznych sprawozdań finansowych (art. 8a ust. 1 pkt 5 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz art. 45 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 2 i art. 3 pkt 9 ustawy o rachunkowości).

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.