III SA/Kr 1122/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-18	
Data wpływu	2025-08-13	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Grzegorz Karcz /sprawozdawca/
Michał Niedźwiedź
Urszula Zięba /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6329 Inne o symbolu podstawowym 632	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna	
Sygn. powiązane	I OZ 742/25	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 323; Art. 16  ust. 6-8, art. 32  ust. 1  i 2; Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych
Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; Art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie WSA Grzegorz Karcz (spr.) WSA Michał Niedźwiedź Protokolant Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2026 r. sprawy ze skargi S. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 5 czerwca 2025 r. nr SKO.NP/4115/42/2025 w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego skargę oddala.	
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy,) decyzją z dnia 5 czerwca 2025 r. nr SKO.NP/4115/42/2025 po rozpatrzeniu odwołania S. F. (dalej: Skarżący) utrzymało w mocy wydaną przez Wójta Gminy S. (dalej: organ I instancji,) decyzję z dnia 22 kwietnia 2025 r. nr GOPS-5210.1705.10.2025 na mocy której uchylono decyzję GOPS.5210.1705.3.2018 z dnia 5 kwietnia 2018 r. w sprawie ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego przyznanego na wniosek Skarżącego począwszy od 1 grudnia 2019 r.

Kontrolowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Jak wynika z akt które organ II instancji przesłał do tutejszego sądu wraz ze skargą, Skarżący legitymując się orzeczeniem zaliczającym go na stałe do osób ze znacznym stopniem niepełnoprawności wystąpił w marcu 2018 r. o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego a organ I instancji decyzją z 5 kwietnia 2018 r. ustalił mu to prawo od 1 grudnia 2017 r. bezterminowo. Następnie decyzją z 26 listopada 2018 r. organ I instancji zmienił tę decyzję w ten sposób, że stwierdził iż zasiłek pielęgnacyjny od 1 listopada 2018 r. a następnie od 1 listopada 2019 r. przysługuje Skarżącemu w kwotach wyższych.

W styczniu 2025 r. organ I instancji dokonał weryfikacji wszystkich osób pobierających zasiłek pielęgnacyjny ustalając w trakcie tej weryfikacji, że Skarżący od dnia 1 grudnia 2019 r. jest uprawniony do dodatku pielęgnacyjnego z ZUS.

W tej sytuacji organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie uchylenia prawa do pobierania przez Skarżącego zasiłku pielęgnacyjnego ustalonego Skarżącemu decyzją z dnia 5 kwietnia 2018 r. o czym zawiadomiono Skarżącego. W trakcie zaś tego postępowania organ I instancji poinformował ZUS, że Skarżący pobierał zasiłek pielęgnacyjny choć od dnia 1 grudnia 2019 r. był uprawniony do dodatku pielęgnacyjnego i z tego względu od 1 stycznia 2025 r. wypłata tego świadczenia została wstrzymana.

Finalnie organ I instancji decyzją z 27 stycznia 2025 r. uchylił swoją decyzję z 5 kwietnia 2018 r. uchylając tym samym prawo do zasiłku pielęgnacyjnego dla Skarżącego od 1 grudnia 2017 r.

Skarżący odwołał się od tej decyzji a organ II instancji decyzją z 3 marca 2025 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji wskazując, iż wadliwość rozstrzygnięcia organu I instancji polega na tym, że Skarżący jest świadczeniobiorcą dodatku pielęgnacyjnego (z ZUS – przyp. Sądu) od 1 grudnia 2019 r. a tymczasem organ I instancji uchylił decyzję która przyznawała Skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny od 1 grudnia 2017 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji kierując się wskazaniami organu II instancji opisaną na wstępie decyzją z dnia 22 kwietnia 2025 r. uchylił swoją decyzję z 5 kwietnia 2018 r. począwszy od 1 grudnia 2019 r. a więc za okres równoległy do pobierania przez Skarżącego zarówno zasiłku pielęgnacyjnego jak i dodatki pielęgnacyjnego.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ I instancji powołał art. 61 §1 i §4, art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.Dz.U.2024.572 dalej k.p.a.) oraz art. 16, art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz.U.2024.323 ze zm. dalej u.ś.r.) i §1, §2, §9 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 6 lipca 2023 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych (Dz.U.2023.1340) oraz §1 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 sierpnia 2024 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy, wysokość świadczeń rodzinnych oraz wysokość zasiłku dla opiekuna (Dz.U.2024.1238)

Uzasadniając decyzję organ I instancji podniósł, że w toku ponownego rozpatrywania sprawy zgodnie ze wskazówkami organu odwoławczego zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z zapytaniem dotyczącym okresu uprawnienia do pobierania przez Skarżącego dodatku pielęgnacyjnego otrzymując informację zwrotną z dnia 17 kwietnia 2025 r., że Skarżący jest uprawniony do dodatku pielęgnacyjnego z ZUS od 1 grudnia 2019 r. co potwierdza dane pozyskane wcześniej z systemu dziedzinowego. W związku z tym po ponownej weryfikacji całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie należało uchylić decyzję z dnia 5 kwietnia 2018 r. w sprawie ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego przyznanego na wniosek Skarżącego począwszy od 1 grudnia 2019 r. tj. za okres równoległego pobierania przez Skarżącego zarówno zasiłku pielęgnacyjnego jak i dodatku pielęgnacyjnego.

Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji zarzucając jak we wcześniejszym odwołaniu, naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 1, ust. 9 u.ś.r. oraz art. 8 i art. 9, art. 7, 77, 80 k.p.a. z podkreśleniem, że mimo złożenia 19 marca 2025 r. wniosku o umorzenie całości kwoty pobranych świadczeń wniosek ten nie został rozpoznany co powoduje, że będzie potrącane mu to świadczenie. Ponadto podniósł, że zasiłek pielęgnacyjny pobierał na podstawie decyzji z 16 listopada 2018 r. a nie z 5 kwietnia 2018 r. o że w decyzji ten nie było żadnych pouczeń od kiedy zasiłek mu nie przysługuje a ponieważ został przyznany bezterminowo więc Skarżący był przekonany ze mu się on należy bez żadnych ograniczeń.

Organ II instancji nie uwzględnił tym razem odwołania i opisaną na wstępie decyzją z dnia 5 czerwca 2025 r. i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej decyzji Organ II instancji powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 16 u.ś.r.

Uzasadniając decyzję organ II instancji wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami w przypadku zbiegu dwóch osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje. Innymi słowy nie można pobierać tych dwóch świadczeń równocześnie a ponieważ ustalono, że Skarżący począwszy od 1 grudnia 2019 r. jest uprawniony do dodatku pielęgnacyjnego z ZUS więc w takiej sytuacji organ I instancji zobligowany był uchylić decyzję przyznającą Skarżącemu prawo do zasiłku pielęgnacyjnego.

Organ II instancji nie przychylił się do argumentacji Skarżącego o braku pouczeń podnosząc że stosowne pouczenia znalazły się w decyzji z 5 kwietnia 2018 r. Wyjaśnił również, że decyzja z listopada 2018 r. nie przyznawała Skarżącemu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego a jedynie zmieniała jego wysokość.

Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 16 ust. 7 i 8 u.ś.r. gdy organ rentowy uzyska informację o zbiegu pobierania przez uprawnionego tych konkurencyjnych świadczeń za ten sam okres, to wówczas ma obowiązek zastosowania instytucji potrącenia pobranych tytułem zasiłku pielęgnacyjnego kwot za okres za który przyznano dodatek pielęgnacyjny i że w takiej sytuacji nie wydaje się żadnych decyzji. Wskazał również, że w sprawie niniejszej organ I instancji poinformował ZUS pismem z 15 stycznia 2025 r. o takiej sytuacji lecz z uwagi na złożone przez Skarżącego odwołania realizacja tych potrąceń przez ZUS nie była możliwa.

Kończąc organ II instancji wyjaśnił, że choć ZUS kwoty te ma potrącić to Skarżący jest uprawniony do złożenia wniosku do organu I instancji o umorzenie świadczenia nienależnego tyle że taki wniosek rozpoznawany jest w odrębnym trybie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowa Skarżący sformułował zarzuty:

1) naruszenia art. 7, 77, 80 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa) poprzez:

a) niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności prawidłowości pouczenia o braku prawa do pobierania zasiłku w przypadku nabycia uprawnienia do dodatku pielęgnacyjnego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziło do błędnego przyjęcia, że Skarżący miał świadomość, że zasiłek mu się nie należy, w sytuacji gdy Skarżący w ogóle nie miał takiej świadomości a co za tym idzie świadczenie nie zostało pobrane nienależnie;

b) wadliwości w ocenie dowodów w szczególności wadliwość oceny, a w zasadzie pominięcie decyzji z dnia 26 listopada 2018 r. w której w pkt 2 organ wskazał, iż zasiłek pielęgnacyjny w okresie od 1.11.2019 r. zostaje przyznany skarżącemu bezterminowo, brak w tej decyzji jakiegokolwiek pouczenia o tym, ze w ogóle i w jakich okolicznościach Skarżący może stracić, czy tez traci prawo do tego zasiłku, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziło do błędnego przyjęcia, że Skarżący miał świadomość że zasiłek mu się nie należy, w sytuacji gdy Skarżący w ogóle nie miał takiej świadomości. Decyzja ta zawiera jedynie analogiczne pouczenie jak w pkt 1 decyzji z dnia 5.04.2018 r., brak jest odpowiednika pkt 2,3, 4, co potwierdza, iż Skarżący nie byt prawidłowo pouczony i miał prawo być przekonanym, ze zasiłek mu się należy. Co za tym idzie świadczenie nie zostało pobrane nienależnie;

c) nie uwzględnienie przez organ wieku skarżącego, jego wyksztalcenia, braku świadomości prawnej oraz sytuacji zdrowotnej, choroby - osoba w podeszłym wieku, z wyksztalceniem podstawowym, schorowana (rak żołądka) - powinna być w sposób jasny czytelny poinformowana, powinna otrzymać czytelne pouczenie na decyzji z dnia 26 listopada 2018 r., kiedy zasiłek przestanie przysługiwać, tym bardziej ze na decyzji jest zwrot o jego przyznaniu go bezterminowo. Miało to istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziło do błędnego przyjęcia, ze Skarżący miał świadomość że zasiłek mu się nie należy, w sytuacji gdy Skarżący w ogóle nie miat takiej świadomości. Co za tym idzie świadczenie nie zostano pobrane nienależnie;

d) organ w ogóle nie odniósł się do choroby skarżącego - złośliwego nowotworu żołądka potwierdzonego dokumentacją medyczną dołączoną organom do akt postepowania, która to choroba zbiegła się w czasie z podwójnym pobieraniem świadczeń. Trudno oczekiwać od człowieka, który walczy o życie, ze będzie badał prawidłowość postępowania organów, które powinny stać na straży praworządności;

e) brak oceny całości materiału dowodowego - organ I instancji nie przekazał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie pisma złożonego do akt, do tej sygnatury z 19 marca 2025 r. Mimo iż skarżący sygnalizował o tym piśmie w swoim odwołaniu do organu II instancji, organ widział ze dokumentu brak, a mimo to nie wystąpił o to pismo, nie zbadał go. Było to pismo z szeregiem dokumentów, miało to istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organ nie znal całego materiału dowodowego

2) naruszenie art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa) poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Skarżący nie został w ogóle pouczony, ze nie może pobierać zasiłku pielęgnacyjnego i dodatku, co spowodowało, iż ponosi on szkody z powodu nieznajomości prawa. Znamienne jest, ze dopiero po ponad 5 latach organ I instancji wszczął postępowanie i domaga się teraz zwrotu kwoty aż 13.166,24 zł, podczas gdy przez cały czas miat dostęp do systemu i po pierwsze mógł od razu to sprawdzić w pierwszym miesiącu pobierania obydwu świadczeń, a po drugie poinformować od razu skarżącego o zaistniałej sytuacji. Organ II instancji w ogóle tego uchybienia nie dostrzegł, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziło do utrzymania w mocy niekorzystnej decyzji Wójta Gminy S.

3) naruszenie art. 7a, 81a kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa) poprzez rozstrzygniecie wątpliwości związanej z pouczeniem na niekorzyść skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziło do wydania nieprawidłowej decyzji.

4) naruszenie art. 30 ust 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, ze świadczenie - zasiłek pielęgnacyjny został pobrany nienależnie, podczas gdy skarżący pobierając te świadczenie nie był należycie pouczony o braku prawa do jego pobierania, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia. W decyzji z dnia 26.11.2018 r. brak jest pouczenia, ze zasiłek nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku, a ta decyzja by la dla skarżącego wiążąca, bowiem zmieniała poprzednią decyzję. Co za tym idzie świadczenie nie zostało pobrane nienależnie

W oparciu o te zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a także o zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę uwypuklił, iż nie miał świadomości, że nie może pobierać zasiłku pielęgnacyjnego bo nie został o tym pouczony. Ponadto, jest w podeszłym wieku, nie ma wiedzy prawnej, ma wyksztalcenie podstawowe a przy tym był przekonany, że skoro przyznano mu zasiłek bezterminowo i jest wypłacany przez organ, to wszystko jest prawidłowo, bo gdyby miał wiedzę o tym że nie może pobierać dwóch świadczeń to by tego pilnował.

W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2026.143 dalej: p.p.s.a.) uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy to uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części (art. 145 §1 p.p.s.a.). Z kolei jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach to uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 §2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zacząć należy od tego, że zarzuty oraz argumentacja skargi, ukierunkowane na wykazanie wad prowadzonego przez organy postępowania dowodowego oraz nieadekwatności ustalonych jego wyników w relacji do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie mogły odnieść skutku, bo w istocie zarzuty te sprowadzały się do polemiki z ustalonym przez organ stanem faktycznym, który autorka skargi powiązała z naruszeniem szeregu przepisów, regulujących postępowanie dowodowe. Tymczasem w ocenie sądu, w rozpoznanej sprawie organy zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny. Innymi słowy. stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego a w szczególności w art. 7, 77, 80 k.p.a.

Z prawidłowo poczynionych przez organy w sprawie niniejszej ustaleń wynika, że Skarżący, urodzony 18 października 1946 r., jest osobą niepełnosprawną, legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i od dnia 1 grudnia 2017 r. był uprawniony do zasiłku pielęgnacyjnego. Jednocześnie od 1 grudnia 2019 r. jest uprawniony do dodatku pielęgnacyjnego. Fakt ten potwierdza bowiem pozyskana przez organ I instancji w toku ponownie prowadzonego postępowania zgodnie ze wskazaniem organu odwoławczego informacja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 kwietnia 2025 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że w sprawie niniejszej zaistniała przesłanka z przepisu art. 16 ust. 6 u.ś.r. będącego tzw. normą kolizyjną. W myśl przywołanego przepisu ustawy zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego. Wskazując na ten przepis należy zwrócić uwagę, że ustawodawca jednoznacznie określił, że osoba, której przysługuje dodatek pielęgnacyjny nie może być beneficjentem zasiłku pielęgnacyjnego. Zasiłek pielęgnacyjny i dodatek pielęgnacyjny są bowiem przeznaczone na pokrywanie przez osoby otrzymujące te świadczenia wydatków wynikających z niepełnosprawności uniemożliwiającej takim osobom samodzielne funkcjonowanie. Cel i charakter oraz funkcja obu świadczeń są przy tym podobne, dlatego też w art. 16 ust. 6 u.ś.r. uregulowano kwestię zbiegu uprawnień w ten sposób, że świadczenia te wykluczają się wzajemnie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2021 r., I SA/Wa 1825/20, CBOSA).

Skoro tak to zaistniała podstawa do zmiany decyzji przyznającej Skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny w oparciu o art. art. 32 ust. 1 u.ś.r. zgodnie z którym organ właściwy oraz wojewoda mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń. W orzecznictwie przyjmuje się, że inną okolicznością, mającą wpływ na prawo do świadczeń, która daję podstawę do uchylenia decyzji o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego w trybie art. 32 ust. 1 u.ś.r. jest ustalenie, że doszło do jednoczesnego pobierania zarówno zasiłku pielęgnacyjnego, jak i dodatku pielęgnacyjnego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 3 marca 2022 r., II SA/Rz 1797/21, CBOSA).

Odnosząc się do podnoszonego w skardze braku świadomości Skarżącego o nieuprawnionym pobieraniu przezeń zasiłku pielęgnacyjnego Sąd zwraca uwagę, że wbrew zarzutom skargi Skarżący został prawidłowo pouczony o braku możliwości pobierania tych świadczeń równocześnie i konieczności zgłoszenia organom przypadku uzyskania świadczenia. Po pierwsze, w formularzu wniosku o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, który Skarżący podpisał w dniu 14 marca 2018 r. zawarte było wyraźne pouczenie, że zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz na podstawie innych. Po drugie, w decyzji z dnia 5 kwietnia 2018 r. o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego wyraźnie pouczono Skarżącego, że nie przysługuje on osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego. Co więcej w pouczeniu tym wyraźnie też wskazano, że w przypadku nabycia uprawnień do dodatku pielęgnacyjnego przy emeryturze lub rencie należy niezwłocznie poinformować o tym organ wypłacający zasiłek pielęgnacyjny w celu zaprzestania realizacji wypłaty zasiłku. Po trzecie, także w decyzji z dnia 26 listopada 2018 r. o zmianie decyzji z dnia 5 kwietnia 2018 r. przyznającej Skarżącemu prawo do zasiłku pielęgnacyjnego w części dotyczącej wysokości świadczenia znalazło się pouczenie, że w przypadku wystąpienia zmian mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych jest zobowiązana do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych. Jak również, że nienależnie pobrane świadczenia rodzinne podlegają zwrotowi. Z powyższego wynika zatem, że wbrew stanowisku skargi, Skarżący miał świadomość, że uzyskanie dodatku pielęgnacyjnego z ZUS ma znaczenia dla sprawy o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego i że pobieranie dodatku pielęgnacyjnego będzie miało wpływ na prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. To po pierwsze. A po drugie w świetle tych pouczeń nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego

Kończąc Sąd zwraca uwagę, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 32 ust. 1 u.ś.r. organy nie miały możliwości unicestwienia pozadecyzyjnego i bezegzekucyjnego mechanizmu zwrotu zasiłku pielęgnacyjnego nienależnie pobranego albowiem mechanizm ten wynika z mocy samego prawa a więc z art. 16 ust. 7 i 8 u.ś.r., które przewidują, że osobie której przyznano dodatek pielęgnacyjny za okres, za który wypłacono zasiłek pielęgnacyjny Zakład Ubezpieczeń Społecznych lub inny organ emerytalny lub rentowy, który przyznał dodatek pielęgnacyjny, wypłaca emeryturę lub rentę pomniejszoną o kwotę odpowiadającą wysokości wypłaconego za ten okres zasiłku pielęgnacyjnego i przekazuje tę kwotę na rachunek bankowy organu właściwego przy czym przekazanie kwoty odpowiadającej wysokości zasiłku pielęgnacyjnego uznaje się za zwrot świadczeń nienależnie pobranych. Jednocześnie, prawidłowo w związku z tym organ II instancji poinformował Skarżącego, że jest on uprawniony do złożenia wniosku do organu I instancji o umorzenie tyle że taki wniosek rozpoznawany jest w odrębnym trybie.

Uwzględniając to wszystko Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z prawidłowym zastosowaniem przepisów postępowania, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym oraz prawidłowo zastosowaną normą prawa materialnego i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.