Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 137/16 w sprawie ze skargi K.K. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 marca 2017r. sygn. akt II SAB/Bk 137/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.K. na bezczynność Starosty S. w przedmiocie informacji publicznej, umorzył postępowanie w zakresie wniosku o nakazanie organowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej oraz w zakresie wniosku o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego; w pozostałej części oddalił skargę oraz oddalił wniosek w przedmiocie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wspomniany wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

K.K. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Starosty Powiatu S. w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2016r. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej wniósł o nakazanie organowi udzielenia wnioskowanej informacji publicznej; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów i zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wskazując, że do chwili wniesienia skargi wnioskowana informacja nie została udostępniona.

W odpowiedzi na skargę Starosta S. wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a."; oddalenie w całości, ewentualnie w części wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów w oparciu o art. 206 P.p.s.a.; oddalenie w całości wniosku o przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania. Organ wyjaśnił, że skarżący w dniu [...] sierpnia 2016r. drogą elektroniczną zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie: ile wniosków o dostęp do informacji publicznej zostało skierowanych do Starostwa Powiatowego w S. w poszczególnych latach w okresie 2010 – 2015 oraz w roku 2016 – do chwili udzielenia odpowiedzi na wniosek. Starosta wskazał, iż powyższy wniosek skarżącego został rozpoznany, wobec czego zachodzi postawa do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania skargi zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Organ wskazał, że wnioskowana informacja została udzielona skarżącemu niezwłocznie po otrzymaniu skargi, ponieważ wcześniej wniosek skarżącego nie został odnotowany w systemie, być może z przyczyn wiążących się z wdrażaniem systemu elektronicznego zarządzania dokumentacją – EZD. Wniosek skarżącego przesłany w ramach korespondencji masowej mógł też być potraktowany jako niebezpieczny spam, co skutkowało odmową przyjęcia na elektroniczną skrzynkę odbiorczą. Skarżący nie załączył potwierdzenia odbioru wniosku (czy też potwierdzenia jego przeczytania), co z dużym prawdopodobieństwem wskazuje, iż zaginięcie wniosku miało uzasadnienie w okolicznościach obiektywnych. W ocenie Starosty S. gdyby skarżący wysłał wniosek jako pojedynczy e – mail, a nie w ramach korespondencji masowej do takiej sytuacji by nie doszło.

W dalszej kolejności organ wskazując, że najprawdopodobniej wnioskodawca wystąpił z korespondencją masową wyłącznie dlatego, iż zakładał, że w ten sposób część urzędów z przyczyn nie do końca od nich zależnych pozostanie w niezawinionej bezczynności, stwierdził, iż okoliczność ta mogłaby dawać podstawę do przyjęcia, że faktycznym celem wniosku było nie uzyskanie informacji, a uzyskanie korzyści majątkowej, co uzasadnia oddalenie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie organ wyjaśnił, że nakład pracy pełnomocnika związany z prowadzeniem sprawy należy ocenić jako niekwalifikowalny, wskazując, że analogiczna skarga była składana przez pełnomocnika skarżącego co najmniej w jednej sprawie rozpatrywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. W zakresie żądania przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy przeciętnego wynagrodzenia organ wskazał, że analogiczne względy przemawiają za oddaleniem tego wniosku.

Pismem z dnia [...] stycznia 2017r. skarżący cofnął skargę w części, tj. w zakresie wniosku o nakazanie organowi udostępnienia informacji publicznej oraz w zakresie przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy przeciętnego wynagrodzenia. Podtrzymał natomiast wniosek w przedmiocie stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa oraz w przedmiocie zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W tym zakresie skarżący podniósł, że do bezczynności organu doszło z powodu nierozpoznania wniosku w terminie i faktu tego nie usprawiedliwia wadliwe funkcjonowanie systemu elektronicznego. W tym zakresie skarżący powołał się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazujące że nieudzielenie informacji z powodu wadliwie funkcjonującego systemu elektronicznego nie usprawiedliwia opóźnienia organu w udzieleniu wnioskowanej informacji.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie wniosku o nakazanie organowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej oraz w zakresie wniosku o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego; w pozostałej części oddalił skargę (pkt II) oraz oddalił wniosek w przedmiocie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt III).

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że w związku z udzieleniem żądanej informacji i cofnięciem skargi w zakresie jej udzielenia i przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej i w tym zakresie postępowanie umorzył, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Jednocześnie Sąd uznał, iż w okolicznościach sprawy nie znajduje uzasadnienia żądanie stwierdzenia, iż bezczynność organu nastąpiła bez rażącego naruszenia prawa. W tym zakresie wskazał, że bezczynność organu była wynikiem wadliwie funkcjonującej poczty elektronicznej spowodowanej względami technicznymi z związku z rozpoczętym od dnia [...] stycznia 2016r. wdrażaniem systemu elektronicznego zarządzania dokumentacją EZD oraz wdrażaniem rygorów wynikających z Krajowych Ram Interoperacyjności, co było związane z relokacją serwerów, rekonfiguracją i reinstalacją jednostek roboczych wchodzących w skład systemu teleinformatycznego oraz rekonfiguracją i reinstalacją oprogramowania. W tych warunkach wniosek skarżącego nie został odnotowany w systemie, na co miało wpływ także wysłanie wniosku w ramach korespondencji masowej. Z tych też względów udzielenie informacji było możliwe dopiero z chwilą otrzymania skargi i niezwłocznie taka informacja została udzielona. W tym miejscu Sąd wskazał, że skarga do organu wpłynęła w dniu [...] grudnia 2016r., a w dniu [...] grudnia 2016r. organ udzielił wnioskowanej informacji. Zważywszy na fakt, iż żądana informacja nie dotyczyła szczególnie istotnych kwestii, których organ z różnych względów nie chciał czy nie mógł udzielić, Sąd I instancji przyjął, że nieudzielenie informacji nastąpiło z przyczyn wskazanych przez organ.

Jednocześnie w wyroku zauważono, że wysłanie wniosku w ramach korespondencji masowej na adres e – mail stwarza ryzyko jej nieodebrania z uwagi na możliwość potraktowania jej przez system jako spam. Stąd też dla uniknięcia takiej sytuacji zainteresowany winien korespondencję wysłać w ramach pojedynczego e – maila, z której to możliwości skarżący nie skorzystał. Z tego też względu – w ocenie Sądu – nie można uznać, iż ryzyko nieodebrania korespondencji wysłanej na adres e – mail w każdym wypadku obciąża adresata (organ) i przypisać mu zaniedbania wadliwej organizacji pracy czy też odpowiedzialność za nieprawidłowe funkcjonowanie poczty elektronicznej, zwłaszcza w sytuacji, gdy system był w fazie wdrażania. Sąd stwierdził, że brak jest zatem podstaw do przypisania organowi bezczynności w udzieleniu wnioskowanej informacji publicznej i z tego powodu skarga w tym zakresie podlegała oddaleniu ze skutkiem nieuwzględnienia wniosku o zasądzenie kosztów postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł K.K. reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie punktu II i III, i podnosząc następujące zarzuty naruszenia prawa:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, a to art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. poz. 1066 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.u.s.a.", art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w związku z art. 227 K.p.c., art. 231 K.p.c. oraz art. 233 § 1 K.p.c. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego polegającą na uznaniu za wiarygodne zaprzeczenia faktu doręczenia wiadomości e – mail skarżącego do organu, pomimo uznania za prawdziwy fakt wysłania tej wiadomości, który to fakt pociąga za sobą domniemanie skutecznego jej doręczenia oraz przyjęcie, iż skarżący nadał swój wniosek w ramach korespondencji masowej, pomimo braku jakichkolwiek dowodów mogących na to wskazywać;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, a to art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a, art. 149 § 1a P.p.s.a. oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016r. poz. 1764), przywoływanej dalej jako "u.d.i.p.", poprzez oddalenie skargi w zakresie wniosku o stwierdzenie bezczynności, która nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej udostępnił ją z naruszeniem ustawowego terminu;

3) naruszenie prawa materialnego, a to art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dla skutecznego złożenia wniosku o dostęp do informacji publicznej z użyciem poczty elektronicznej konieczne jest nadanie go z użyciem opcji "potwierdzenia doręczenia", podczas gdy przepisy u.d.i.p. takiego wymogu nie formułują.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji uznał za bezsporne, iż skarżący wysłał do organu wniosek o dostęp do informacji publicznej z użyciem wiadomości e – mail. Przedmiotem sporu mającym zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy jest – w ocenie Sądu I instancji – fakt doręczenia tej wiadomości organowi. W ramach postępowania dowodowego Sąd ocenił dowody, to jest wydruk wiadomości e – mail skarżącego, wydruk z jego skrzynki nadawczej oraz treść odpowiedzi na skargę przedstawionej przez organ. Oceniając te dowody Sąd doszedł do przekonania, iż nie pozwalają one na uznanie, iż doszło do doręczenia wiadomości e – mail w dniu [...] sierpnia 2016r. Zdaniem skarżącego pogląd ten jest błędny i nie powinien się ostać, bowiem sądowi umknęła okoliczność, iż w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego fakt wysłania wiadomości e – mail rodzi domniemanie, iż została ona doręczona i odebrana przez organ. W realiach niniejszej sprawy, wobec niekwestionowania prawdziwości wydruku wiadomości e – mail skarżącego, brak było podstaw do uznania za prawidłową oceny materiału dowodowego przyjętej przez Sąd I instancji tj. że wiadomość e – mail nie została skutecznie doręczona organowi. Ponadto – zdaniem skarżącego kasacyjnie – Sąd nie wyjaśnił w żaden sposób, na jakiej podstawie opiera swoje ustalenie, iż skarżący nadał swój wniosek w ramach "korespondencji masowej".

W zakresie drugiego zarzutu skargi skarżący kasacyjnie podniósł, że konsekwencją błędnie przeprowadzonego postępowania dowodowego, które stało się przedmiotem zarzutu pierwszego skargi, było uznanie, iż organ nie popadł w bezczynność i udzielił informacji publicznej z zachowaniem ustawowego terminu. Tymczasem zważywszy na zasadność zarzutu pierwszego należy także uznać, że informacja publiczna została udzielona skarżącemu przez organ z naruszeniem ustawowego terminu. Tym samym oddalenie skargi w tym zakresie było pozbawione podstaw.

Uzasadniając z kolei trzeci zarzut skargi kasacyjnej podniesiono, że z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku można wyprowadzić konkluzję, iż wnioskiem skutecznie złożonym z użyciem poczty elektronicznej jest tylko taki wniosek, który został nadany z użyciem opcji "potwierdzenia doręczenia". W ocenie skarżącego kasacyjnie taka wykładnia art. 10 ust. 1 u.d.i.p. jest nieuprawniona, bowiem u.d.i.p. wymogu takiego nie wprowadza. Z tego powodu niedopuszczalne było uznanie, że skarżący złożył skutecznie swój wniosek dopiero z chwilą doręczenia organowi skargi na bezczynność.

Z powyższych względów autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej punktu II i III, oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku; ewentualnie na podstawie art. 188 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i rozpoznanie skargi co do istoty poprzez stwierdzenie, iż Starosta Powiatu S. dopuścił się bezczynności, która nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Ponadto skarżący kasacyjnie oświadczył, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy i wnosi o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.

Przechodząc do analizy zarzutu postawionego w skardze kasacyjnej wypada w pierwszej kolejności wskazać, iż skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, który musi spełniać wymagania szczegółowo wskazane w P.p.s.a. Można ona zostać oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny ze względu na ograniczenia wynikające chociażby z art. 183 § 1 P.p.s.a., nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy podanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd I instancji. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych. Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 P.p.s.a. prowadzi bowiem do konkluzji, że nie jest możliwe rozpoznanie merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (vide: uchwała NSA z dnia 26 października 2009r. sygn. akt I OPS 10/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to możliwe jednak tylko wtedy gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Przy czym uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego, przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (vide: wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1289/08; wyrok NSA z dnia 22 września 2010r. sygn. akt II FSK 764/09; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013r. sygn. akt II FSK 2208/11; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017r. sygn. akt I OSK 1592/17; wyrok NSA z dnia 2 września 2016r. sygn. akt I OSK 735/15 www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 P.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji podniesienia obu podstaw kasacyjnych, zasadą jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 2005r. sygn. akt FSK 618/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Przechodząc do oceny zasadności poszczególnych zarzutów kasacyjnych wypada wskazać, iż przepis art. 1 P.u.s.a. jest przepisem ustrojowym normującym zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i jako taki co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Przepis ten, wskazując na podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne, mógłby stanowić samodzielną i skuteczną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdyby sąd I instancji przyjął inne, niż legalność, kryterium kontroli. Wykazując naruszenie tego przepisu strona winna wykazać, iż sąd dokonując kontroli działalności administracji publicznej wyszedł poza kryterium legalności. Natomiast na taki sposób naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. skarga kasacyjna nie wskazuje. W orzecznictwie podnosi się, że sąd I instancji mógłby naruszyć art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa (vide: wyrok NSA z dnia 8 marca 2013r. sygn. akt II GSK 2307/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ) lub poprzez wykroczenie poza właściwość sądu albo zastosowaniu środka nieznanego ustawie (vide: wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2013r. sygn. akt II GSK 2147/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Żadna z ww. okoliczności nie została przywołana w skardze kasacyjnej, a Sąd I instancji rozpoznał sprawę przez pryzmat przepisów wskazanych w uzasadnieniu wyroku opierając się na kryterium zgodności z prawem (legalności). Natomiast to, czy dokonana przez Sąd kontrola była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem przepisu art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. (vide: wyrok NSA z dnia 27 marca 2013r. sygn. akt I GSK 1790/11; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013r. sygn. akt I FSK 753/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Z kolei wskazany jako naruszony przepis art. 3 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten także ma charakter ustrojowy, określając w sposób generalny cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i nie odnosi się wprost do sposobu procedowania przed sądem administracyjnym. Tym samym w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej i nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego bez powiązania z innymi przepisami procesowymi (vide: wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008r. sygn. akt I FSK 277/07; wyrok NSA z dnia 4 września 2008r. sygn. akt I OSK 266/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Powyższy zarzut powiązany został z zarzutem naruszenia przepisów art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w związku z art. 227 K.p.c., art. 231 K.p.c. oraz art. 233 § 1 K.p.c., a także art. 141 § 4 P.p.s.a., a zatem wypada odnieść się do zasadności tychże zarzutów.

Zarzut kasacyjny naruszenia art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w związku z ww. przepisami K.p.c. może być skutecznie podnoszony tylko wówczas, kiedy sąd I instancji prowadził postępowanie dowodowe w oparciu o przepis art. 106 § 3 P.p.s.a., przy jednoczesnym wykazaniu, że zastosowane przez ten sąd kryteria oceny wiarygodności przeprowadzonych dowodów były wadliwe. Natomiast w sytuacji gdy sąd I instancji nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. – a z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie – stawianie zarzutu naruszenia art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami K.p.c. stanowi oczywistą wadliwość skargi kasacyjnej uniemożliwiającą merytoryczną ocenę postawionego zarzutu (vide: wyrok NSA z dnia 5 maja 2011r. sygn. akt II FSK 2035/09; wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2011r. sygn. akt II OSK 723/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Za pomocą zarzutu naruszenia przepisów art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w związku z ww. przepisami K.p.c. nie można natomiast skutecznie kwestionować wyników postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przed organem (vide: wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2017r. sygn. akt II GSK 1941/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011, uwaga 7 do art. 141). Z sytuacja tego rodzaju nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem Sąd I instancji w sposób wyraźny odniósł się każdego z wniosków skargi precyzyjnie przytaczając motywy dokonanego sposobu ich rozstrzygnięcia. Ewentualna wadliwość zaprezentowanej przez Sąd I instancji motywacji nie stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a.

Wszystkie ww. okoliczności prowadzą do wniosku o bezzasadności zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w związku z art. 227 K.p.c., art. 231 K.p.c., art. 233 § 1 K.p.c. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Naruszenia tych przepisów skarżący kasacyjnie upatruje w przekroczeniu ustawowego terminu rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W powyższym zakresie wypada wskazać, iż zarzut naruszenia powyższych przepisów podnoszony jest w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a zatem należy przyjąć, iż koncentruje się na procesowych aspektach tej regulacji. Podkreślenie to jest istotne bowiem przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p., określając termin udostępnienia informacji publicznej i gwarantując szybkość realizacji prawa do informacji publicznej, ma także aspekty materialnoprawne. Natomiast w aspekcie procesowym przepis ten wiąże termin rozpoznania wniosku z faktem jego skutecznego złożenia, nie regulując samodzielnie kwestii związanych z faktem złożenia wniosku. Oznacza to, że zarzut uchybienia temu terminowi skutkujący niezasadnym zastosowaniem przez Sąd I instancji przepisu art. 151 w związku z art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a., mógłby być skutecznie podnoszony tylko jako konsekwencja podważenia stanowiska, zaakceptowanego w postępowaniu sądowym, iż wniosek skarżącego o dostęp do informacji publicznej z dnia [...] sierpnia 2016r. nie został skutecznie złożony w tej dacie lecz dopiero w dniu [...] grudnia 2016r. Zakwestionowanie prawidłowości oceny tego faktu wymagałaby jednak wskazania, jako naruszonego, przepisu regulującego kwestie składania wniosków o udostępnienie informacji publicznej, tj. art. 10 u.d.i.p. i powiązania go z zarzutem naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p., oraz umotywowania tak postawionego zarzutu, czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono. Nie mogły zatem odnieść skutku zarzut naruszenia art. 151 w związku z art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Bezzasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania petryfikuje ustalenia faktyczne, które legły u podstaw zaskarżanego wyroku i nie pozwala przyjąć innych okoliczności faktycznych niż te, które zostały wskazane przez Sąd I instancji jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia.

Przechodząc natomiast do zarzutu prawa materialnego należy wskazać, iż art. 10 ust. 1 u.d.i.p. został uznany przez skarżącego za naruszony wskutek jego błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, iż "dla skutecznego złożenia wniosku o dostęp do informacji publicznej, składanego z użyciem poczty elektronicznej, konieczne jest nadanie go z użyciem opcji "potwierdzenia doręczenia", podczas gdy u.d.i.p. takiego wymogu nie formułuje". Zarzut ten nie może być uznany za zasadny – i to niezależnie od wadliwości jego sformułowania niewskazującej na sposób rozumienia powyższej normy przez skarżącego – gdyż Sąd I instancji w żadnym miejscu uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie zaprezentował powyższego poglądu. Wskazał natomiast, iż wniosek o dostęp do informacji publicznej z dnia [...] sierpnia 2006r. dotarł w istocie do organu w dniu [...] grudnia 2016r. wraz ze skargą na bezczynność organu, a przyczyną tego, iż nie dotarł wcześniej mogła być modernizacja infrastruktury technicznej służącej do obsługi korespondencji e – mail i korzystanie przez skarżącego z "masowej komunikacji" podczas wysyłania korespondencji. Tym samym wypada uznać, iż zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 u.d.i.p., polegający na przyjęciu, iż dla skutecznego złożenia wniosku o dostęp do informacji publicznej konieczne jest nadanie go z użyciem opcji "potwierdzenia doręczenia" został postawiony nieadekwatnie do okoliczności niniejszej sprawy, a przez to jest bezzasadny.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem w oparciu o art. 184 P.p.s.a.

Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.