Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 3 kwietnia 2024 r. sygn. akt I SA/Bd 2/24, oddalił skargę P. W. E. P. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z 20 października 2023 r., nr BDSPB02-300/2023 w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło skarżące P. zarzucając naruszenie m.in. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
- art. 60 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE. L. z 2013 r. poz. 549 nr 347) oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia RADY (WE, EURATOM) z dnia 18 grudnia 1995 r. nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący stworzył sztuczne warunki do uzyskania płatności oraz że celem nabycia udziałów w spółkach i utworzenia własnego gospodarstwa rolnego było wyłącznie osiągnięcie korzyści sprzecznych z celami polityki rolnej UE;
- art. 60 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż do sztucznego stworzenia warunków w rozumieniu powyższego przepisu nie jest wymagane kierunkowe działanie wnioskodawcy, a więc wyłączny cel jego działania, która to wykładnia wynika z wyroku TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C176/20, podczas gdy w momencie dokonywania się relewantnego stanu faktycznego, tj. w roku 2021, obowiązywała wykładnia zaprezentowana w wyroku TSUE z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12, zgodnie z którą o stworzeniu sztucznych warunków w rozumieniu powyższego przepisu można mówić, gdy wnioskodawca wykreował sztuczne warunki wyłącznie w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami wsparcia, przyjęcie zmienionej wykładni przepisu art. 60 w/w rozporządzenia stanowi naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pogwałcenie zasady jednolitości orzecznictwa sądowego polegające na pozbawieniu skarżącego zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań podmiotów prawa, poprzez przyjęcie zmienionej wykładni przepisów prawa, która nie obowiązywała w czasie relewantnego stanu faktycznego.
Pismem z 23 września 2025 r. skarżące P. wniosło o zawieszenie postępowania w związku z pytaniem prejudycjalnym Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłym w sprawie o sygn. akt I GSK 1486/22. Autor wniosku wskazał, że rozstrzygnięcie sprawy zależeć będzie od wyniku postępowania przed TSUE w sprawie udzielenia odpowiedzi na przedmiotowe pytanie.
Postanowieniem z 5 czerwca 2025 r. sygn. akt I GSK 1486/22, Naczelny Sąd Administracyjny zadał pytanie prejudycjalne o treści: "Czy użyty w przepisach art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 288/1995 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. L 95/312 z 23 grudnia 1995 r.) oraz art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L 2013.347.549) zwrot "korzyści" należy interpretować w ten sposób, że oznacza on nieprzyznanie lub wycofanie całej płatności wynikającej z sektorowego prawodawstwa rolnego, czy wyłącznie tej części płatności, która wynika ze stworzenia sztucznych warunków" oraz zawiesił postępowanie sądowe.
Z uwagi na to, że zarzuty rozpoznawanej skargi kasacyjnej odnoszą się do ww. zagadnienia prejudycjalnego, które występuje również w sprawie niniejszej, Sąd, stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), postanowił zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
