Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Protokolant st. sekr. Małgorzata Orman, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. P., Z.S. Spółka Jawna – "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy terenu postanawia : odrzucić skargę

Prezydent Miasta M. decyzją nr [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 50, art. 64 i art. 86 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 80, poz. 717/, po rozpatrzeniu wniosku "B" S.A. z siedzibą w M., ul. [...], złożonego w dniu [...] r. - ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany sposobu użytkowania budynku [...] na [...] na działce o nr [...] w M..

Od decyzji tej nie zostało wniesione odwołanie przez żadną ze stron postępowania. Natomiast w dniu [...] r. T. P., Z. S. Spółka Jawna – "A" z siedzibą w M. złożyli wniosek o "unieważnienie decyzji nr [...] o warunkach zabudowy" w uzasadnieniu wskazując, że nie zostali powiadomieni o wydaniu takiej decyzji.

Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w dniu [...] r. wezwało wnioskodawcę do sprecyzowania stanowiska – czy pismo należy traktować jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, czy jako żądanie wznowienia postępowania zakończonego powoływaną decyzją Prezydenta Miasta M.. Dnia [...] r. T. P., Z. S. Spółka Jawna – "A" wyjaśnili, że ich wniosek dotyczy żądania stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "A" S.A. w zakresie zmiany sposobu użytkowania budynku [...] na [...]. Jako przesłankę swego wniosku podali brak powiadomienia ich jako najbliższych sąsiadów inwestora o wydanej decyzji.

Decyzją z dnia [...] r. o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji Prezydenta Miasta M.. W uzasadnieniu powołano się na zasadę trwałości decyzji ostatecznych oraz brak zaistnienia w sprawie przesłanki z art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż brak udziału w postępowaniu nie został ujęty w katalogu sytuacji warunkujących dopuszczalność unieważniania decyzji administracyjnych. W pouczeniu organ orzekający wskazał, że na wydana decyzje przysługuje stronie prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zgodnie z takim pouczeniem skarżący T. P., Z. S. Spółka Jawna – "A" zaskarżyli powyższą decyzję podkreślając jej tendencyjność i podnosząc, że bez znaczenia jest w jakim trybie rozpatrywany będzie wniosek skarżących, ale skoro decyzja Prezydenta Miasta M. narusza prawo to należy ją unieważnić.

W odpowiedzi na skargę organ orzekający wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego /t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm. – zwany dalej kpa/ postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne.

W myśl art. 127 § 1 i 2 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do organu wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. W świetle art. 52 Art. 52.

§ 1.

§ 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków na decyzję lub postanowienie, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 w/w ustawy).

W zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. błędnie pouczyło stronę skarżącą o prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zamiast wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wszak zaskarżona decyzja wydana w następstwie złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta M. nr [...] z dnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "A" S.A. w zakresie zmiany sposobu użytkowania budynku [...] na [...] jest decyzją wydaną w pierwszej instancji. Stosownie natomiast do art. 112 kpa błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.

Zatem strona skarżąca w tej sytuacji uprawniona jest do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, któremu powinien towarzyszyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środka, o którym mowa w art. 127 § 3 kpa, złożony w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 58 § 2 kpa), tj. od chwili powzięcia informacji o odrzuceniu skargi

Dopiero po jego rozpatrzeniu i wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. kolejnej decyzji, już w trybie art. 138 kpa, możliwe będzie wniesienie skargi do Sądu celem merytorycznej oceny legalności wydanego rozstrzygnięcia.

Reasumując zatem powyższe okoliczności faktyczne i prawne Sąd stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy postanowił o odrzuceniu skargi.