Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. Sp. z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 922/24 w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w Z. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 8 lutego 2024 r. nr DRP.WPAIII.411.642.2024.MJR L.dz.4649.73X0050L4 w przedmiocie wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję; 3. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz F. Sp. z o.o. w Z. 1 240 (jeden tysiąc dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) wyrokiem z 2 lipca 2024 r., sygn. V SA/Wa 922/24 oddalił skargę F. Sp. z o.o. w Z. (dalej: spółka lub skarżąca) na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Fundusz lub organ) z 8 lutego 2024 r., nr DRP.WPAIII.411.642.2024.MJR, L.dz.4649.73X0050L4 w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

W stanie faktycznym sprawy spółka złożyła wniosek o wypłatę jej miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2023 r. W formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc nie złożono oświadczeń wskazujących na znajdowanie się spółki w trudnej sytuacji ekonomicznej. Jednakże z dokumentacji będącej w posiadaniu organu wynikało, że Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia, XIV Wydział Gospodarczy ds. Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych, na wniosek spółki, postanowieniem z 14 stycznia 2021 r., otworzył w stosunku do niej postępowanie sanacyjne.

Następnie, na wezwania Funduszu, zarządca spółki przedłożył: bilans oraz rachunek zysków i strat sporządzone na 30 września 2023 r.; listę płac za wrzesień 2023 r. wraz z potwierdzeniami wypłat wynagrodzeń za ten miesiąc; oświadczenie o formie i dacie wypłaty wynagrodzeń za wrzesień 2023 r. pozostałym pracownikom niepełnosprawnym zgłoszonym do SODiR; oświadczenie o sytuacji ekonomicznej jednostki gospodarczej z 28 listopada 2023 r. Ponadto zarządca poinformował, iż na dzień udzielenia odpowiedzi spółka nie utraciła zdolności do wykonywania swoich bieżących zobowiązań w czasie przekraczającym 3 miesiące, zobowiązania pieniężne spółki nie przekraczały wartości majątku i stan ten nie wystąpił w okresie ostatnich 24 miesięcy.

Prezes Zarządu PFRON decyzją z dnia 8 lutego 2024 r. odmówił spółce wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2023 r. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył przepisy art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 573 ze zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji zawodowej), a następnie wyjaśnił, że znaczenie w sprawie ma fakt, iż Fundusz bada czy przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej na podstawie informacji i dokumentów przedstawionych na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy.

W ocenie organu analiza sprawy wykazała, że spółka na dzień wystąpienia z wnioskiem o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2023 r. spełniła przesłankę "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji" określoną w art. 2 pkt 18 lit. c) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE 2023 nr 167, poz. 1; dalej: rozporządzenie 651/2014), gdyż w ww. dacie wobec spółki prowadzone było, na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. XIV GR 31/20, postępowanie sanacyjne. Postępowanie to, otwarte w dniu 14 stycznia 2021 r., a na dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie zostało zakończone.

Oddalając skargę spółki WSA w Warszawie stwierdził, że na dzień 17 października 2023 r., tj. na dzień złożenia wniosku za wrzesień 2023 r., wobec spółki toczyło się postępowanie restrukturyzacyjne, które nie zostało prawomocnie zakończone, a zatem skarżąca w chwili wystąpienia z wnioskiem spełniała przesłankę przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji wynikającą z art. 2 pkt 18 lit. c) rozporządzenia 651/2014.

Na powyższe ustalenia nie miała wpływu podnoszona przez skarżącą okoliczność, że wobec spółki Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi wydał postanowienie z dnia 13 września 2023 r., sygn. akt XIV GRs 1/21 o zatwierdzeniu układu, bowiem stało się ono prawomocne dopiero 24 stycznia 2024 r. Postępowanie restrukturyzacyjne zostaje zakończone z dniem uprawomocnienia się postanowienia o zatwierdzeniu układu albo o odmowie zatwierdzenia układu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, w której zaskarżyła orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucono naruszenie:

1. Prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 4 lit. c) i art. 59 rozporządzenia 651/2014 w zw. z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że skarżącej nie przysługuje dofinansowanie do wynagrodzenia pracowników, niepełnosprawnych z uwagi na przesłankę negatywną pozostawania przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji, podczas gdy właściwa wykładnia ww. przepisów nakazuje, aby tej przesłanki negatywnej nie stosować w stosunku do podmiotów, które nie znajdowały się w trudnej sytuacji w dniu 31 grudnia 2019 r., lecz znalazły się w takiej sytuacji w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2021 r., co miało miejsce w przypadku skarżącej;

b. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 pkt 18 lit. c) rozporządzenia 651/2014 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 15 maja 2015 roku - Prawo restrukturyzacyjne w zw. z art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że skarżąca pozostawała w trudnej sytuacji również po wydaniu postanowienia o zatwierdzeniu układu z dnia 13 września 2023 roku do czasu uzyskania prawomocności z dniem 24 stycznia 2024 roku.

2. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:

a. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 81a § 1 k.p.a., art. 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 9, art. 10 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasady legalizmu, pogłębiania zasady zaufania do działania organów administracji publicznej, zasady prawdy obiektywnej, zasady udzielania informacji i wyjaśnienia zasadności przesłanej oraz zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony poprzez:

- brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności niniejszej sprawy;

- dokonanie oceny dowodów oraz okoliczności faktycznych sprawy w sposób wybiorczy i niebudzący zaufania do organów administracji publicznej;

- oparcie ustaleń na domniemaniach,

- wykładnię przepisów z pominięciem wykładni systemowej i celowościowej;

- niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ się kierował rozpoznając niniejszą sprawę;

- rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych przepisów stanowiących podstawę odmowy wypłaty dofinansowania na niekorzyść strony;

b. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na sporządzeniu lakonicznego, ogólnikowego i niejasnego uzasadnienia niezawierającego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w tym powodów niezastosowania przez Sąd art. 1 ust. 4 lit. c) i art. 59 rozporządzenia 651/2014.

Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Oprócz tego spółka wniosła o zasądzenie na swoją rzecz od organu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że z mocy art. 1 ust. 4 lit. c) rozporządzenia 651/2014 akt ten, co do zasady, nie znajduje zastosowania do podmiotów znajdujących się w trudnej sytuacji, niemniej jednak na zasadzie wyjątku nie odnosi się to do tych podmiotów, które znajdowały się w trudnym położeniu na dzień 31 grudnia 2019 r., a popadły w taki stan w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej. W tym aspekcie zaznaczenia wymaga, że zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów.

Spór pomiędzy stronami postępowania sądowego na gruncie niniejszej sprawy koncentruje się wokół problematyki związanej z zastosowaniem, jak również wykładnią przepisów prawa materialnego regulujących dopuszczalność udzielenia pomocy publicznej w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Tak więc istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia tego czy Sąd pierwszej instancji zasadnie pominął przepis art. 1 ust. 4 lit. c) rozporządzenia 651/2014, ograniczając się wyłącznie do oceny spełnienia przez skarżącą przesłanki "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji" w rozumieniu art. 2 pkt 18 lit. c) tego rozporządzenia. Do tego zagadnienia odnosi się materialnoprawny zarzut skargi kasacyjnej, w którym spółka podniosła właśnie naruszenie art. 1 ust. 4 lit. c) rozporządzenia 651/2014 poprzez jego niezastosowanie.

Ocena dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej w niniejszej sprawie wymagała dokonania kompleksowej wykładni przepisów rozporządzenia 651/2014, w szczególności art. 2 pkt 18 lit. c) oraz art. 1 ust. 4 lit. c) tego aktu. W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca – z uwagi na otwarcie wobec niej postępowania sanacyjnego – spełnia przesłanki uznania jej za przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji, w rozumieniu art. 2 pkt 18 lit. c) rozporządzenia 615/2014. Okoliczność ta nie może być jednak uznana za wystarczającą do odmowy przyznania pomocy, albowiem przepis ten ma charakter definicyjny i nie przesądza samodzielnie o skutkach prawnych w zakresie dopuszczalności udzielenia wsparcia.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma natomiast art. 1 ust. 4 lit. c) rozporządzenia 615/240, który określa zakres zastosowania tego aktu i zawiera zarówno normę generalną wyłączającą możliwość przyznania pomocy przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji, jak i normę szczególną (in fine), dopuszczającą odstępstwo od tej zasady.

Norma ta (szczególna) stanowi, że ograniczenie to nie znajduje zastosowania wobec przedsiębiorstw, które nie znajdowały się w trudnej sytuacji w dniu 31 grudnia 2019 r., lecz znalazły się w niej w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.

Przepis ten ma niewątpliwie charakter normy szczególnej (lex specialis), modyfikującej zakres zastosowania ogólnego zakazu udzielania pomocy publicznej podmiotom znajdującym się w trudnej sytuacji, a jego pominięcie, co zasadnie podnosi spółka w ramach jednego z materialnych zarzutów swojej skargi kasacyjnej, prowadzi do niepełnej i wadliwej subsumpcji stanu faktycznego pod normy prawa materialnego.

Wykładnia językowa art. 1 ust. 4 lit. c) rozporządzenia 615/2014 prowadzi do wniosku, że ustawodawca unijny powiązał skutki prawne tej regulacji wyłącznie z momentem powstania trudnej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa. Przepis ten nie zawiera natomiast żadnego odniesienia do momentu ubiegania się o pomoc ani do okresu jej udzielania, co wyklucza możliwość wprowadzania dodatkowych ograniczeń czasowych w drodze wykładni. W konsekwencji nieuprawnione jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym możliwość zastosowania omawianego wyjątku miałaby być ograniczona wyłącznie do pomocy udzielanej w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. Taka interpretacja prowadziłaby do nadania przepisowi znaczenia, którego nie sposób wywieść z jego normatywnej treści.

Powyższe znajduje potwierdzenie również w wykładni systemowej. Przepis art. 1 rozporządzenia 651/2014 określa bowiem zakres jego zastosowania (scope), a zatem decyduje o tym, czy dany podmiot w ogóle może korzystać z przewidzianych w nim mechanizmów pomocy. Przepis art. 2 pkt 18 rozporządzenia 651/2014 pełni natomiast funkcję definicyjną i nie może być stosowany w oderwaniu od regulacji zawartych w art. 1 ust. 4 lit. c) tego aktu.

W tym miejscu należy podkreślić, że przepisy dotyczące pomocy publicznej należy interpretować jako spójny system norm, w którym regulacje wyłączające oraz przewidziane od nich wyjątki muszą być stosowane łącznie. Pominięcie normy szczególnej, mogącej wyłączyć zastosowanie normy generalnej, stanowi zaś naruszenie prawa materialnego przez jego niezastosowanie.

Nie bez znaczenia w rozpoznawanym przypadku pozostaje także wykładnia celowościowa analizowanego przepisu. Norma zawarta w art. 1 ust. 4 lit. c) in fine rozporządzenia 615/2014 została wprowadzona w związku z nadzwyczajną sytuacją gospodarczą wywołaną pandemią COVID-19 i miała na celu umożliwienie przedsiębiorstwom dotkniętym skutkami tego kryzysu korzystania z pomocy publicznej, mimo formalnego spełnienia przesłanki "trudnej sytuacji".

W tym kontekście należy ponadto odnieść się do tego, że w odpowiedzi na wybuch pandemii COVID-19 Komisja Europejska wydała komunikat – Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz.Urz. UE C 91I z 20.03.2020, s. 1 ze zm.), w którym określiła specjalne reguły odnośnie dopuszczalności pomocy publicznej. Komunikat był wielokrotnie zmieniany, w celu dostosowania do zmieniających się warunków wywołanych pandemią. W szczególności Komisja zwraca w nim uwagę na to, że dla celów przeciwdziałania skutkom pandemii (oprócz środków opartych na postanowieniach tego komunikatu) państwa członkowskie mogą opracować, bez udziału Komisji (a zatem bez konieczności notyfikowania pomocy zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE), środki wsparcia zgodne z GBER – por. motyw 13 omawianego komunikatu. Jak wynika z motywu 9 rozporządzenia zmieniającego 2020: "Z uwagi na gospodarcze i finansowe skutki pandemii COVID-19 dla przedsiębiorstw oraz w celu zapewnienia spójności z ogólną reakcją polityczną Komisji, zwłaszcza w latach 2020–2021, należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 651/2014. W szczególności przedsiębiorstwa, które znalazły się w trudnej sytuacji w wyniku pandemii COVID-19, powinny w ograniczonym okresie w dalszym ciągu kwalifikować się do pomocy na gruncie rozporządzenia (UE) nr 651/2014. [...] Te wyjątkowe przepisy powinny mieć zastosowanie w ograniczonym okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 30 czerwca 2021 r.". W motywie 2 rozporządzenia zmieniającego 2021 Komisja zwróciła natomiast uwagę, że okres kwalifikowania się do pomocy, o której mowa w GBER, jest wydłużany do 31.12.2021 r., co należy rozumieć w taki sposób, że GBER ma zastosowanie do przedsiębiorstw, które nie znajdowały się w trudnej sytuacji w dniu 31.12.2019 r., lecz znalazły się w takiej sytuacji w okresie od 1.01.2020 r. do 31.12.2021 r. Omawiany wyjątek związany z pandemią COVID-19 ma zatem obecnie wymiar wyłącznie historyczny (Kaznowski Andrzej, Stasiak Mikołaj, Komentarz do rozporządzenia nr 651/2014 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu, wyd. IV – dost. w systemie LEX 2025).

Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłaby do pozbawienia tej regulacji jej funkcji, ograniczając jej zastosowanie w sposób nieznajdujący oparcia w treści przepisu.

Z tych względów należy przyjąć, że w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo nie znajdowało się w trudnej sytuacji na dzień 31 grudnia 2019 r., a znalazło się w niej w okresie wskazanym w art. 1 ust. 4 lit. c) rozporządzenia 615/2014, to wyłączenie możliwości udzielenia pomocy publicznej nie znajduje zastosowania, niezależnie od daty ubiegania się o tę pomoc.

W realiach niniejszej sprawy okoliczności te pozostają bezsporne, co oznacza, że odmowa przyznania skarżącej dofinansowania została oparta na nieprawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji niezasadnym niezastosowaniu istotnego przepisu, tj. art. 1 ust. 4 lit. c) rozporządzenia 615/2014. Tym samym zasadny jest zarzut pierwszy z materialnoprawnych zarzutów skargi kasacyjnej.

Jeżeli zaś chodzi o drugi z tej kategorii zarzutów to w tym wypadku stwierdzić należy, że nie znajduje on uzasadnionych podstaw. W tym wypadku zgodzić się bowiem należy ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, ze zagadnienia związane z zawarciem układu, w ramach postępowania sanacyjnego, a zwłaszcza z konsekwencjami jego zatwierdzenia przez właściwy sąd, pozostają bez wpływu na ocenę dopuszczalności udzielenia podmiotowi będącego jego stroną wsparcia ze środków publicznych. Przeciwnych poglądów nie sposób wywieść z wykładni art. 2 pkt 18 lit. c) rozporządzenia 615/2014, który w ogóle nie odnosi się do skutków zawarcia układu, rozpatrywanych w kontekście wyznaczników definicji przedsiębiorstwa pozostającego w trudnej sytuacji. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku przywołanych przez skarżącą kasacyjnie regulacji Prawa restrukturyzacyjnego.

Za zasadne nie mogły zostać uznane zarzuty procesowe, gdyż (w przypadku zarzutu nr 2b) Sąd I instancji w uzasadnieniu jasno i jednoznacznie przedstawił swoje stanowisko i je wyjaśnił. Jego zaś zasadności nie można rozpatrywać w kontekście art. 141 § 4 p.p.s.a.

Jeżeli zaś chodzi o zarzut 1a) to w tym wypadku należy jedynie nadmienić, ze WSA w Warszawie oparł swoje stanowisko na nieprawidłowej, jak to wyżej stwierdzono, wykładni art. 1 ust. 4 lit c) rozporządzenia 651/2014, zaś kwestie procesowe miały w tym wypadku wtórne znaczenie.

Wobec powyższego, tj. stwierdzenia dopuszczenia się przez WSA w Warszawie błędnej wykładni art. 1 ust. 4 lit c) rozporządzenia 651/2014, a konsekwencji nieprawidłowego zastosowania tej regulacji, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok, a uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną rozpoznał skargę na decyzję Prezesa Zarządu PFRON z 9 stycznia 2024 r.

W tym ostatnim zakresie Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, z uwagi na nieuprawnione niezastosowanie w sprawie art. 1 ust. 4 lit. c) rozporządzenia 615/2014, a także niedokonanie jego wykładni.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ obowiązany będzie dokonać wykładni art. 1 ust. 4 lit. c) rozporządzenia 651/2014 w świetle jego funkcji oraz systemowej relacji do art. 2 pkt 18 lit. c) tego rozporządzenia oraz ocenić czy uwzględnienie art. 1 ust. 4 lit. c) rozporządzenia 651/2014 doprowadzi do wniosku, że wyłączenie pomocy publicznej nie znajduje zastosowania wobec skarżącej.

Na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935), a także art. 193, art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził na rzecz skarżącej kasacyjnie od Prezesa Zarządu PFRON 1 240 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w wysokości 560 zł (100 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi kasacyjnej, 100 tytułem opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia i 360 zł tytułem zastępstwa procesowego przez radcę prawnego) oraz 680 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem I instancji (200 zł tytułem wpisu od skargi i 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego).