Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Sp. z o.o. Sp. k. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 200/24 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 200/24, oraz zwrotu uiszczonego wpisu w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. Sp. k. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 listopada 2023 r. nr BP.502.369.2022.0155.GD11.478770 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia i brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 lutego 2025 r. odrzucił skargę kasacyjną P. Sp. z o.o. Sp. k. w W. (strona skarżąca, skarżąca, spółka) od wyroku tego Sądu z dnia 24 lipca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 200/24, oddalającego skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (organ) z dnia 7 listopada 2023 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia i brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie oraz zwrócił skarżącej uiszczony od niej wpis.

Sąd I instancji wyjaśnił, że zarządzeniem z 22 listopada 2024 r. skarżąca została wezwana do nadesłania oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego /KRS/ (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wydruku komputerowego), obejmującego swym zakresem dzień oraz osoby upoważnione do udzielenia pełnomocnictwa, a także została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Wezwanie zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącej w dniu 6 grudnia 2024 r. (k. 101 akt sądowych). Pismem z 13 grudnia 2024 r. pełnomocnik skarżącej nadesłał dowód uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej oraz wydruk aktualny KRS spółki P. Sp. z o.o. Sp. k. w W.. WSA stwierdził, że w wyznaczonym terminie nie przedstawiono odpisu KRS spółki P. sp. z o.o. w W..

Uzasadniając odrzucenie skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki stwierdził że z nadesłanego na wezwanie odpisu aktualnego KRS (rejestru przedsiębiorców) dla P. Sp. z o.o. Sp. k. w W.wynika, że jest ona spółką komandytową, której wspólnikiem jest P. Sp. z o.o. w W. Pełnomocnictwo do występowania w sprawie podpisał M. J., działając w imieniu i na rzecz P. Sp. z o.o. Sp. k. w W.. Zdaniem WSA w Warszawie, skoro skarżąca pomimo stosownego wezwania nie przesłała odpisu KRS dotyczącego spółki P. Sp. z o.o. w W., z którego wynikałby sposób reprezentacji tej pierwszej, to Sąd nie był zobligowany do wzywania skarżącej w trybie art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) do uzupełnienia braków formalnych pisma z 13 grudnia 2024 r. Zdaniem Sądu I instancji brak właściwego załącznika w postaci odpisu KRS komplementariusza nie stanowi braku formalnego tego pisma, lecz brak merytoryczny odpowiedzi na wezwanie, którą stanowiło to pismo, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 p.p.s.a.

Zażalenie na powołane na wstępie postanowienie wniosła spółka, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do rozpoznania wraz ze skargą kasacyjną.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono pominięcie okoliczności, iż:

1. wezwaniem z dnia 3 grudnia 2024 roku pełnomocnik miał wykazać de facto, że na dzień składania skargi osoby, które udzieliły pełnomocnictwa "są zdolne do reprezentowania spółki" oraz że pełnomocnik "istotnie posiada w ramach tego pełnomocnictwa do reprezentowania spółki w postępowaniu ze skargi kasacyjnej", "co został" (tak w oryginale) "wykazane załączonymi do pisma z dnia 13 grudnia 2024 roku, wobec czego nie było podstaw do wydania postanowienia o odrzuceniu skargi";

2. skarga nie posiadała braków umożliwiających nadanie jej dalszego biegu i przekazanie do rozpoznania;

3. pismo z dnia 3 grudnia 2024 roku nie wskazywało na inny podmiot niż P.Sp. z o.o. Sp. k. w W., co przeczy twierdzeniu, że pismo zawierało zrozumiałą treść, "bo nie wynikało z niego że zobowiązanie ma dotyczyć P. Sp. z o.o. w W.".

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w jego petitum.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zażalenie – niezależnie od jego istotnych wad konstrukcyjnych – podlegało oddaleniu jako bezzasadne.

Zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna poza wymaganiami, o których mowa w art. 176 § 1 p.p.s.a., powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony. Przepis ten zawiera odesłanie do przepisów ustanawiających ogólne wymogi formalne dla pism procesowych, w tym do art. 46 i 47 p.p.s.a. Jeżeli chodzi o wymogi formalne w zakresie wykazania umocowania do podejmowania czynności procesowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym za osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową (art. 28 § 1 p.p.s.a.), należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie NSA zasadnie przyjmuje się, że skoro przepisy art. 29 w zw. z art. 28 § 1 p.p.s.a. wyraźnie zastrzegają, że organy lub osoby uprawnione do działania w postępowaniu przed sądem administracyjnym w imieniu osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych mających zdolność sądową mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, to pomimo niezupełności regulacyjnej art. 46 p.p.s.a., należy uznać, że obowiązek procesowy wynikający z art. 29 p.p.s.a. jest instrumentalnie związany z obowiązkiem dołączenia do pisma procesowego wszczynającego określone postępowanie (np. kasacyjne lub zażaleniowe) dokumentu, z którego wynika umocowanie do działania w imieniu osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową przez osobę lub osoby, które występują jako jej organ, przedstawiciel ustawowy (statutowy) lub inny podmiot ustawowo umocowany do działania. Brak terminowego przedłożenia tego rodzaju dokumentu na wezwanie sądowe, skierowane na podstawie art. 49 § 1 (lub art. 177a) w zw. z art. 29 i art. 28 § 1 p.p.s.a., jest zatem brakiem formalnym sensu largo pisma procesowego (zob. postanowienie NSA z dnia 5 marca 2024 r., II GZ 40/24; postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2024 r., II GZ 167/24). Skarga kasacyjna, której braku formalnego, o którym mowa w art. 176 § 2 w zw. z art. 29 i art. 28 § 1 p.p.s.a., nie usunięto w ustawowym terminie, podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. art. 177a w zw. z art. 176 § 2 w zw. z art. 29 i art. 28 § 1 p.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi kasacyjnej, o którym mowa art. 29 i art. 28 § 1 w zw. z art. 176 § 2 p.p.s.a., w postaci przedłożenia odpowiedniego dokumentu, z którego wynika umocowanie do działania w imieniu spółki z o.o. (P. Sp. z o.o. w W.), będącej komplementariuszem spółki komandytowej (P. Sp. z o.o. Sp.k. w W.), a więc wspólnikiem reprezentującym tę pierwszą spółkę, pomimo jednoznacznego wskazania w treści skierowanego do profesjonalnego pełnomocnika procesowego, będącego adwokatem, wezwania z dnia 3 grudnia 2024 r. do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej przez przedłożenie odpisu pełnego KRS "obejmującego swym zakresem dzień oraz osoby upoważnione do udzielenia pełnomocnictwa". Przedłożony w wykonaniu wezwania z dnia 3 grudnia 2024 r. odpis aktualny KRS z dnia 13 grudnia 2024 r. w zakresie strony skarżącej (P. Sp. z o.o. Sp.k. w W., KRS nr [...]) nie zawierał bowiem danych dotyczących osoby (osób), która według stanu na dzień udzielenia pełnomocnictwa procesowego (30 października 2024 r.) była upoważniona jako członek zarządu do działania w imieniu komplementariusza strony skarżącej (P. Sp. z o.o. w W., KRS nr [...]), a tym samym do udzielenia pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania w postępowaniu kasacyjnym przed NSA skarżącej spółki komandytowej.

W związku z powyższym obowiązkiem Sądu a quo było wykonanie kompetencji, o której mowa w art. 178 w zw. z art. 177a p.p.s.a.

Mając na względzie powyższe przesłanki, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.