Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 789/15 o odrzuceniu skargi kasacyjnej R. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 789/15 o odrzuceniu skargi R. S., D. T., C. I., T. S., E. W., A. S. w sprawie o nakazanie Prezydentowi W. przesłania dokumentów do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych postanawia: oddalić zażalenie. 4

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę kasacyjną R. S. od postanowienia tego Sądu z dnia 7 grudnia 2015 r. o odrzuceniu skargi w tej sprawie.

Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: odpis postanowienia z dnia 7 grudnia 2015 r. odrzucającego skargę, doręczono skarżącemu oraz jego pełnomocnikowi ustanowionemu na zasadzie prawa pomocy – w dniu 14 grudnia 2015 r. (k. 361 i 362 akt). W dniu 29 grudnia 2015r. do akt sprawy wpłynęła opinia pełnomocnika skarżącego o bezzasadności wnoszenia skargi kasacyjnej od ww. postanowienia. Następnie Sąd I instancji postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r. odrzucił skargę kasacyjną od postanowienia z dnia z dnia 7 grudnia 2015 r. wniesioną osobiście przez stronę skarżącą (k. 414 akt). Zażalenie na to postanowienie zostało odrzucone postanowieniem z dnia 4 lutego 2016 r. (k. 453 akt), a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OZ 355/16, oddalił wniesione nań zażalenie. Pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. Wicedziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych we W. poinformował Sąd, że nowym pełnomocnikiem skarżącego wyznaczono radcę prawnego K. T. Pismem z dnia 3 lutego 2017 r. skarżący R. S. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 7 grudnia 2015 r., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. W uzasadnieniu wskazał, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, ponieważ poprzednio zastępujący go pełnomocnik – pomimo wyraźnego żądania – odmówił wniesienia skargi kasacyjnej. Dopóki nie wyznaczono nowego pełnomocnika, nie miał on możliwości wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z 7 grudnia 2015 r., a więc dopiero ustanowienie nowego pełnomocnika umożliwiło wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W ocenie Sądu pierwszej instancji błędny jest pogląd wyrażony we wniosku o przywrócenie terminu, jakoby do chwili wyznaczenia nowego pełnomocnika "z urzędu" dla skarżącego trwała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżący był reprezentowany w sprawie w terminie otwartym do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 7 grudnia 2015 r. przez profesjonalnego pełnomocnika, który uznał że brak jest podstaw do jej wniesienia. Zażalenie skarżącego na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2017r., sygn. I OZ 850/17.

Zaskarżonym obecnie postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną z dnia 3 lutego 2017 r., na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.

Zażalenie na to postanowienie złożył R. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 178 P.p.s.a. poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że skarga kasacyjna z dnia 3 lutego 2017 r. została wniesiona z uchybieniem terminu, podczas gdy pełnomocnik wyznaczony z urzędu złożył ją w ciągu 30 dni od dnia odebrania z Okręgowej Izby Radców Prawnych informacji o jego ustanowieniu;

2) art. 87 § 1 w zw. z art. 177 § 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, że wyznaczenie nowego pełnomocnika z urzędu w sprawie nie stanowi przesłanki do złożenia zasadnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Na podstawie powyższych zarzutów skarżący postulował uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przyznanie od organu na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych, która nie została opłacona w całości ani w części.

Zdaniem autorki skargi kasacyjnej od momentu wyznaczenia dla skarżącego nowego pełnomocnika z urzędu winien rozpocząć bieg nowy termin na złożenie skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 7 grudnia 2015 r. Bowiem od odebrania przez pełnomocnika informacji o jego wyznaczeniu w sprawie, rozpoczął się dla niego (biorąc pod uwagę stan sprawy) termin do wniesienia skargi kasacyjnej od zapadłego wyroku. Dlatego też skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu z dnia 9 lutego 2017 r., że wyznaczenie nowego pełnomocnika z urzędu w sprawie nie stanowi przesłanki do złożenia zasadnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., stanowi, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Termin do wniesienia skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a., wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnikowi skarżącego doręczono postanowienie z dnia 7 grudnia 2015 r. wraz z uzasadnieniem w dniu 14 grudnia 2015 r., zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął 13 stycznia 2016 r. Skarga kasacyjna złożona przez R. S. dopiero w dniu 3 lutego 2017 r. podlegała zatem odrzuceniu, jako wniesiona po upływie terminu. Termin ten nie został przywrócony, a rozstrzygnięcie w tym zakresie jest prawomocne. Dlatego wszelkie zarzuty w tej materii są obecnie bezprzedmiotowe. W szczególności dotyczące braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, gdyż nie mają wpływu na wynik obecnego postępowania, skoro prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2017 r. oddalono zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu I instancji z dnia 9 lutego 2017 r. oddalające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji. Nie orzekł Sąd o wynagrodzeniu z tytułu pomocy prawnej świadczonej z urzędu, gdyż w tym zakresie wyłącznie właściwe są wojewódzkie sądy administracyjne.

-----------------------

2