II SA/Ol 269/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-07-30	
Data wpływu	2024-04-03	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie	
Sędziowie	Beata Jezielska /sprawozdawca/
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący/
Tadeusz Lipiński	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 1267; art.1; Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art.133 par.1, art.134 par.1, art.151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 nr 0 poz 775; art.7, art. 8, art.77 par.1, art.80; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 nr 0 poz 977; art.6 ust.1-2; Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 nr 0 poz 682; art.4, art.35 ust.1 pkt 1 lit. a, ust.3-5; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant starszy referent Aneta Krygielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2024 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.	
Uzasadnienie
Decyzją z 9 listopada 2023 r. Starosta O., na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej jako: P.b.), po rozpoznaniu wniosku złożonego przez S. K. i M. K., odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, bez przyłączy, na działce nr (...), obr. T., gm. S.

Organ I instancji wskazał, że postanowieniem z 2 października 2023 r. nałożono na wnioskodawców obowiązek usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w przedłożonej dokumentacji projektowej poprzez dołączenie oświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 10 P.b., dotyczącego możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej, zgodnie z warunkami określonymi w art. 7b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm.), złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oraz doprowadzenia do zgodności wnioskowanego zamierzenia budowlanego z warunkami określonymi w uchwale Nr (...) Rady Gminy S. z dnia 29 grudnia 1998 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. w obrębie geodezyjnym T. (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. (...), dalej jako: Plan) w zakresie możliwości zabudowy określonej w § 4, § 3 ust. 3 Planu. Podano, że w ramach uzupełnienia dokumentacji projektowej przedłożono oświadczenie o możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowalnego do istniejącej sieci ciepłowniczej, a ponadto załączono pismo, będące częścią odrębnej sprawy, w którym została przedstawiona interpretacja zapisów planu miejscowego dla przedmiotowej działki. Natomiast nie przedłożono projektu zagospodarowania terenu zgodnego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji wyjaśnił, że przedmiotowa działka położona jest na terenie oznaczonym w Planie symbolem 7MN – "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej adaptowany patrz § 3. Warunki zabudowy jak w § 2 i § 3. Nie dopuszcza się lokalizacji obiektów hodowlanych". Zgodnie zaś z § 3 ust. 3 Planu przez adaptację należy rozumieć: "zachowanie stanu aktualnego funkcji terenu i istniejącej zabudowy łącznie z jej przeznaczeniem, wprowadzenie dodatkowej funkcji nie kolidującej z funkcją podstawową i nie kolidującej z przeznaczeniem terenów sąsiednich oraz przebudowę, rozbudowę budynków bez możliwości nadbudowy. Zatem w ocenie organu I instancji przedmiotowe zamierzenie budowlane stoi w sprzeczności z obowiązującym Planem.

W odwołaniu od powyższej decyzji, wniesionym przez S. K., (dalej jako: skarżący), działającego we własnym imieniu oraz w imieniu M. K., zarzucono naruszenie art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu orzeczenia Sądu w przedmiocie wydzielenia działki, na której miałby zostać posadowiony przedmiotowy budynek, jak również ignorowanie orzeczeń sądów administracyjnych dopuszczających możliwość budowy na takiej działce. Wskazano, że posługiwanie się przez uchwałodawcę Planu pojęciem "adaptacja" nie wyklucza wzniesienia nowego budynku na niezabudowanej działce, utworzonej na skutek podziału spadku w drodze orzeczenia Sądu.

Decyzją z 2 lutego 2024 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała sprzeczność planowanej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym w zakresie podstawowego przeznaczenia, który przedmiotowy teren inwestycyjny przeznacza pod zachowanie stanu aktualnej funkcji terenu i istniejącej zabudowy łącznie z jej przeznaczeniem. Podano, że w Planie nie ustalono warunków dla projektowanej zabudowy, lecz umożliwiono jedynie przebudowę i rozbudowę istniejącej zabudowy zgodnie z warunkami określonymi w § 2 ust. 4 pkt 3, 4, 6, 7, 8 i 12. Natomiast pod nową zabudowę przeznaczone są inne tereny, oznaczone w planie odpowiednimi symbolami: 1MP - projektowany pensjonat do 20 miejsc noclegowych, 2ML, 3ML- projektowana zabudowa letniskowa, jeden budynek na jednej działce wydzielonej liniami obowiązującymi, 8MN - teren przeznaczony pod budowę jednego budynku mieszkalnego. Dla projektowanej na tych terenach nowej zabudowy plan ustala w § 2 i 3 warunki architektoniczne, a w załączniku graficznym ustala linie nieprzekraczalnej zabudowy. Teren oznaczony w planie miejscowym symbolem 7MN zapisów dopuszczających nową zabudowę nie posiada, a mowa jest jedynie o adaptacji już istniejącej zabudowy. Podkreślono również, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie w zaświadczeniu organu gminnego wydanego na potrzeby sporządzenia aktu notarialnego sprzedaży nieruchomości. Podniesiono, że okoliczność wtórnego podziału działki również nie zmienia przeznaczenia tego terenu w myśl Planu. Świadczyć może jedynie o tym, że jest to działka, która spełnia wymagania działki budowlanej i posiada dostęp do drogi publicznej. Jednakże w celu umożliwienia realizacji zamierzonej inwestycji Plan na tym terenie winien ulec zmianie.

W skardze na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 10 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewłaściwe określenie braku zgodności złożonego projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

- art. 80 k.p.a., wyrażającego zasadę swobodnej oceny dowodów, poprzez nieodniesienie się do całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym zbagatelizowanie zaświadczenia z 15 listopada 2022 r. oraz opinii prawnej z 1 marca 2023 r.;

- art. 8 § 1 i § 2 k.p.a., dotyczącego zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie interesu prawnego skarżącego w sytuacji, gdy organ władzy publicznej w zaświadczeniu potwierdził przeznaczenie działki na teren zabudowy mieszkaniowej oraz naruszenie w ten sposób praw skarżącego;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty z 9 listopada 2023 r., w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie;

- art. 35 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie wykonał w terminie obowiązku usunięcia nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z 2 października 2023 r., a w szczególności nie doprowadził do zgodności wnioskowanego zamierzenia budowlanego z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy powyższa niezgodność nigdy nie zaistniała;

- art. 4 P.b. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. poprzez niewłaściwą wykładnię, a przez to niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w przypadku wątpliwości organu co do zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego istnieje zasada zakazu wznoszenia zabudowań.

W uzasadnieniu wniesionej skargi podniesiono, że 15 listopada 2022 r. Wójt Gminy S. wydał zaświadczenie, potwierdzające, że zgodnie Planem przedmiotowa działka jest ze wskazanym przeznaczeniem: 7MN - teren zabudowy mieszkaniowej. Wyjaśniono, że działka nr (...) powstała w wyniku wtórnego podziału działki nr (...) na pięć nowych działek, który to podział wynikał z postanowienia Sądu Rejonowego w (...) z 27 lutego 2024 r. o stwierdzeniu nabycia spadku. W ocenie skarżącego nie występuje niezgodność wnioskowanego zamierzenia budowlanego z Planem, na którą wskazują organy, a w związku z tym nie było konieczności usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w pkt 2 postanowienia z 2 października 2023 r., zaś pozostałe braki zostały uzupełnione. Skarżący powołał się także na przedłożoną w toku postępowania opinię architekta oraz opinię prawną. Wskazał, że działka pozostaje aktualnie niezabudowana, a jednocześnie podstawowym przeznaczeniem tej działki jest "teren zabudowy mieszkaniowej". Zatem nie można twierdzić, że teren ten zagospodarowany jest zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a powstanie nowego budynku będzie niezgodne z jego przeznaczeniem. Podniesiono, że cały obszar geodezyjny T. objęty jest planem zagospodarowania, na którym funkcjonują w bliskim sąsiedztwie działki zabudowane zabudową jednorodzinną, a organ nie dopuszcza na wskazanych działkach prowadzenia zabudowy mieszkaniowej mimo, że w sąsiedztwie funkcjonują właśnie tak zabudowane działki. W ocenie skarżącego to, że na działce nr (...), z której została wydzielona działka nr (...), usytuowany jest budynek mieszkalny a obowiązujący plan miejscowy zakazuje usunięcia tego budynku i dopuszcza jego adaptację do aktualnych potrzeb, nie wyklucza budowy nowych budynków mieszkaniowych na pozostałych działkach objętych oznaczeniem 7MN. Zgodnie bowiem z § 4 Planu i opisem przeznaczenia terenu 7MN odnoszącym się do działki nr (...) uchwała ta wprost przewiduje zabudowę takiej działki, zgodnie z warunkami zabudowy ujętymi w § 2 i § 3 Planu. Podano, że Plan miejscowy przewiduje tereny, na których budowa budynków mieszkaniowych jednorodzinnych została zakazana, ale w przypadku działki nr (...) i właściwego dla niej symbolu 7MN taki zakaz nie istnieje. W ocenie skarżącego organy nie wypełniły ciążących na nich obowiązków, naruszając normy materialne i procesowe i nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 35 P.b. Zgodnie z ust. 1 pkt 1 lit. a) tego artykułu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 3 i 5 pkt 1 P.b.). Z kolei w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.).

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest ściśle sformalizowane i opiera się na analizie przedłożonego przez inwestora projektu budowalnego, który musi spełniać określone wymogi. Przy czym, zakres uprawnień organów w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest ograniczony treścią art. 35 ust. 1 i ust. 4 P.b. Właściwy organ w pierwszej kolejności bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jeśli na terenie objętym inwestycją taki plan nie obowiązuje, to z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przypadku planu miejscowego organ architektoniczno-budowlany jest zobowiązany poddać dokładnej analizie jego zapisy i ocenić przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany pod kątem jego zgodności z ustaleniami tego planu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to właśnie plan miejscowy określa w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Brak takiej zgodności uniemożliwia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślić przy tym należy, że ustawodawca, określając w treści art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) P.b. wymaganą relację pomiędzy projektem budowlanym a ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, posługuje się pojęciem "zgodności", co oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność", czy też "brak sprzeczności" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA). Przy czym podkreślić należy, że ocena zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonywana jest przez organ architektoniczno-budowlany, a nie przez organ gminy.

W ocenie Sądu, orzekające w niniejszej sprawie organy dokonały prawidłowej oceny stwierdzając, że planowane przedsięwzięcie, polegające na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego zlokalizowanego na działce nr (...), obręb T., gmina S., narusza ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy działka, na której skarżący zaplanował przedmiotową inwestycję, jest działką niezabudowaną, która – jak podał skarżący - powstała w wyniku wtórnego podziału działki nr (...) na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w (...) z 27 lutego 2014 r. o stwierdzeniu nabycia spadku. Przedmiotowa działka znajduje się w obrębie jednostki urbanistycznej oznaczonej w Planie symbolem 7MN opisanej jako: "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej adaptowany patrz § 3. Warunki zabudowy jak w § 2 i § 3. Nie dopuszcza się lokalizacji obiektów hodowlanych". Zgodnie zaś z zapisami § 3 pkt 3 Planu stosowane w ustaleniach pojęcie "adaptacja" należy rozumieć jako: 1) zachowanie stanu aktualnego funkcji terenu i istniejącej zabudowy łącznie z jej przeznaczeniem; 2) wprowadzenie dodatkowej funkcji nie kolidującej z funkcją podstawową i nie kolidującej z przeznaczeniem terenów sąsiednich; 3) przebudowę, rozbudowę budynków bez możliwości nadbudowy. Powyższe regulacje obowiązują na całym obszarze opracowania, jeżeli ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej.

Z powyższych postanowień Planu jednoznacznie wynika, że na przedmiotowym obszarze nie jest dopuszczalna nowa zabudowa, nawet jeśli ma ona charakter zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Skoro bowiem w Planie przedmiotowy teren został określony jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej adaptowanej, przy czym wskazano jednoznacznie, co rozumie się pod pojęciem adaptacji, to nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że wnioskowana zabudowa jest dopuszczalna, gdyż plan nie zawiera zakazu tego rodzaju zabudowy. Należy bowiem podkreślić, że z postanowienia § 3 pkt 3 Planu wynika, że adaptacja to zachowanie stanu aktualnego funkcji terenu i istniejącej zabudowy łącznie z jej przeznaczeniem. Jedyne odstępstwa od tej zasady przewidziano w § 3 pkt 3 ppkt 2 i 3 i polegają one na wprowadzeniu dodatkowej funkcji nie kolidującej z funkcją podstawową i nie kolidującej z przeznaczeniem terenów sąsiednich, a także na przebudowie i rozbudowie budynków, bez możliwości ich nadbudowy. Nie jest także zasadne twierdzenie skarżącego o dopuszczalności nowej zabudowy z uwagi na wskazanie - w opisie terenu o symbolu MN7 – "Warunki zabudowy jak w § 2 i 3". Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 3 pkt 6 P.b. budowa to nie tylko wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, ale także odbudowa, rozbudowa czy nadbudowa obiektu budowlanego. Skoro zatem w Planie dopuszczono dla przedmiotowego terenu możliwość przebudowy i rozbudowy istniejących budynków, to należało także określić warunki dla tak rozumianej zabudowy, co uczyniono poprzez odesłanie do wskazanych postanowień Planu. Nie można także podzielić argumentacji skarżącego, że gdyby Plan zakazywał zabudowy mieszkaniowej, to taki zakaz znalazłby się w Planie, tak jak wprowadzono to odnośnie do obiektów hodowlanych. Należy bowiem podnieść, że całościowa analiza postanowień Planu wskazuje, że na tych obszarach, na których uchwałodawca lokalny dopuścił nową zabudowę, wyraźnie określił to w części opisowej Planu (np. w odniesieniu do terenu 1MP, 2ML, 3ML i innych). Zatem jeśli w Planie dopuszczona byłaby dla przedmiotowego terenu nie tylko adaptacja istniejących budynków, ale także posadowienie nowych, to zostałoby to w Planie wyraźnie określone. Natomiast zupełnie chybiona jest argumentacja, że skoro przedmiotowa działka powstała z podziału działki, na której zlokalizowany jest budynek mieszkalny, to umożliwienie jej zabudowy będzie stanowić realizację zapisów planu. Nie można bowiem dopasowywać postanowień Planu do stanu faktycznego zaistniałego po jego wejściu w życie, a nie ulega wątpliwości, że w dacie tej działka skarżącego nie była wydzielona. Ponadto należy wskazać, że w § 2 pkt 11 Planu wprowadzono zakaz wtórnego podziału działek wyznaczonych w planie liniami wewnętrznego podziału. Wprawdzie art. 95 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2024 poz. 1145) umożliwia sądowi dokonanie podziału nieruchomości także niezależnie od ustaleń planu miejscowego, ale okoliczność ta nie może mieć wpływu na zmianę postanowień Planu, czy też na ich interpretację.

Nie sposób zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że postanowienia Planu umożliwiają wszelkie działania inwestycyjne na przedmiotowym terenie. Powołane wyżej uregulowania dotyczą budynków już istniejących, a nie projektowanych, gdyż adaptować można tylko coś, co już istnieje. Przy czym z wyżej podanych względów oceny tej nie może zmienić stanowisko prezentowane w tej kwestii przez Wójta Gminy, nawet jeśli zostało zawarte w zaświadczeniu.

Podkreślić przy tym należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organu, który je ustanowił, co wynika wprost z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP. Organy administracji architektoniczno-budowlanej związane są zatem ustaleniami zawartymi w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto stosownie do art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W myśl zaś art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a stosownie do art. 4 P.b. każdy ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z treści powyższych przepisów wynika, że zarówno prawo do zabudowy, jak i prawo do zagospodarowania terenu nie mają charakteru nieograniczonego. W orzecznictwie sądowym wskazano wyraźnie, że art. 4 P.b. nie daje uprawnienia do przesądzenia przez właściciela o przeznaczeniu zabudowy nieruchomości gruntowej na cel wyznaczony według własnej woli. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ogranicza tę swobodę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r., II OSK 259/12, CBOSA).

W tych okolicznościach Sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu nie doszło do naruszenia powołanych przepisów P.b., jak również przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., gdyż organy dokonały prawidłowych i kompletnych ustaleń faktycznych, pozwalających na prawidłowe zastosowanie przepisów P.b. oraz prawa miejscowego, o czym świadczy analiza motywów wydanej w sprawie decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.