II OSK 1709/15 - Wyrok

Data orzeczenia	2017-03-28	
Data wpływu	2015-06-29	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Andrzej Jurkiewicz
Czesława Nowak - Kolczyńska
Małgorzata Masternak - Kubiak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6136 Ochrona przyrody
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o	
Hasła tematyczne	Ochrona przyrody	
Sygn. powiązane	II SA/Gd 784/14	
Skarżony organ	Sejmik Województwa	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny	
Powołane przepisy	Dz.U. 2013 nr 0 poz 627; art. 25 ust. 2, art. 27 ust. 3 pkt 1, art. 27a ust. 2, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 3; Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak Kubiak (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 784/14 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa - Dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni na uchwałę Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania; 2) zasądza od Województwa Pomorskiego na rzecz Skarbu Państwa - Dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 784/14, oddalił skargę Skarbu Państwa - Dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Sejmik Województwa [...] w dniu [...] kwietnia 2011 r. podjął uchwałę nr [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (zwanej dalej: uchwałą o NPK). W § 3 pkt 14 uchwały na terenie NPK wprowadzono zakaz używania łodzi motorowych i innego sprzętu motorowego na otwartych zbiornikach wodnych. Zakaz ten nie dotyczył wytyczonych torów wodnych do portu w [...] i przystani w [...] (§ 4 ust. 3) oraz używania łodzi o napędzie elektrycznym o mocy do 5 KM.

Dyrektor Urzędu Morskiego w Gdyni wezwał Sejmik Województwa [...] do usunięcia naruszenia prawa polegającego na naruszeniu jego ustawowych kompetencji do ustanawiania przepisów prawa miejscowego w granicach morskich wód wewnętrznych oraz ustanawiania zakazów żeglugi na morskich wodach wewnętrznych. W odpowiedzi na wezwanie Przewodniczący Sejmiku Województwa [...] oświadczył, że podjęte zostały działania w celu zmiany przedmiotowej uchwały.

Dyrektor Urzędu Morskiego wniósł skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając naruszenie art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596 ze zm. - dalej: "u.s.w.") oraz art. 4 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 i w związku z art. 42 ust.1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 934 ze zm.). Mając na względzie wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej uchwały o NPK w części obejmującej § 1 ust. 1, § 3 pkt 14, § 4 ust. 3 i ust. 5.

W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa [...] wniósł o jej oddalenie.

W motywach wyroku oddalającego skargę Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 18 pkt 20 u.s.w. do wyłącznej właściwości sejmiku województwa należy m.in. podejmowanie uchwał w innych (poza wymienionymi w art. 18) sprawach zastrzeżonych ustawami i statutem województwa do kompetencji sejmiku województwa. Jedną z takich ustaw przewidujących kompetencje sejmiku województwa jest ustawa o ochronie przyrody, która w art. 16 ust. 3 stanowi, że utworzenie parku krajobrazowego lub powiększenie jego obszaru następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, obszar, przebieg granicy i otulinę, jeżeli została wyznaczona, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku krajobrazowego lub jego części, wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Sejmik województwa ma kompetencje do tworzenia, powiększania, likwidacji i zmniejszenia parku krajobrazowego w drodze uchwały. Upoważniony został również do określenia w uchwale podejmowanej w sprawie parku krajobrazowego zakazów właściwych dla danego parku w ramach katalogu zakazów określonych w art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. W art. 17 ust. 1 pkt 14 ustawy o ochronie przyrody przewidziano, że w parku krajobrazowym może być wprowadzony zakaz używania łodzi motorowych i innego sprzętu motorowego na otwartych zbiornikach wodnych. Zakaz ten ustanowiono również w uchwale o parku krajobrazowym, dopuszczając jednak możliwość poruszania się łodziami motorowymi i innym sprzętem motorowym na wytyczonych torach wodnych do portu w [...] i przystani w [...] oraz dopuszczając możliwość używania łodzi elektrycznych o napędzie do 5 KM. Sejmik województwa, podejmując uchwałę w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, działał w granicach i na podstawie upoważnienia ustawowego.

Następnie Sąd pierwszej instancji wywiódł, że ze względu na obowiązujące granice [...] Parku Krajobrazowego, obejmujące część wewnętrzną Zatoki[...] , która stanowi z kolei zachodnią część Zatoki[...] , ustanowione w uchwale o NPK zakazy obowiązują na morskich wodach wewnętrznych w rozumieniu art. 4 ustawy o obszarach morskich Rzeczpospolitej Polskiej i administracji morskiej. Zgodnie z art. 4 pkt 2 tej ustawy do morskich wód wewnętrznych zaliczono część Zatoki [...] o szczegółowo określonych w tym przepisie granicach. Sąd pierwszej instancji ocenił, że błędne jest stanowisko skarżącego, iż sejmik województwa wkroczył w wyłączne kompetencje Dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni w zakresie stanowienia zakazów na obszarze morskich wód wewnętrznych. Wskazał, że w strukturze administracji publicznej dyrektor urzędu morskiego wchodzi w skład systemu organów niezespolonej administracji rządowej (art. 56 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, Dz. U. nr 31, poz. 206). Ustawą określającą kompetencje dyrektora urzędu morskiego jest ustawa o obszarach morskich. Przepis art. 38 tej ustawy stanowi, że organami administracji morskiej jest minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - jako naczelny organ administracji morskiej oraz dyrektorzy urzędów morskich - jako terenowe organy administracji morskiej, do których kompetencji należą sprawy z zakresu administracji rządowej związane z korzystaniem z morza w zakresie unormowanym niniejszą ustawą i innymi ustawami. Uszczegóławiający katalog kompetencji dyrektora urzędu morskiego zawiera przepis art. 42 ust. 2 ustawy o obszarach morskich. Z mocy z kolei art. 48 ust. 1 tej ustawy dyrektor urzędu morskiego, w zakresie nieunormowanym w przepisach, jeżeli jest to niezbędne do ochrony życia, zdrowia lub mienia, ochrony środowiska morskiego na morzu, w porcie morskim, przystani oraz w pasie technicznym, a także ochrony żeglugi i portów morskich - może ustanawiać w zakresie określonym w art. 42 ust. 2 przepisy porządkowe zawierające zakazy lub nakazy określonego zachowania się przybierające formę zarządzeń porządkowych. W ocenie Sądu pierwszej instancji katalog kompetencji sformułowany w art. 42 ust. 2 ustawy o obszarach morskich nie przewiduje kompetencji organów administracji morskiej w sprawach z zakresu ochrony przyrody. Te kompetencje zarezerwowane zostały dla organów ochrony przyrody określonych w art. 91 ustawy o ochronie przyrody, wśród których jest organ samorządowy - marszałek województwa. Z art. 48 ust. 1 ustawy o obszarach morskich nie wynika, ażeby ustawodawca upoważnił dyrektorów urzędów morskich do stanowienia przepisów porządkowych w zakresie odnoszącym się do ochrony przyrody. Hipoteza tego przepisu odwołuje się bowiem do zakresu spraw przewidzianych w art. 42 ust. 2 ustawy, poza którym pozostają kwestie związane z ochroną przyrody. Kompetencji do stanowienia zakazów z zakresu ochrony przyrody nie można, zdaniem Sądu pierwszej instancji, również wywieść z uprawnienia określonego w art. 42 ust. 2 pkt 26 ustawy o obszarach morskich, do zarządu nad morzem terytorialnym i morskimi wodami wewnętrznymi oraz nad gruntami pokrytymi tymi wodami, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. Uprawnienie to bowiem ma charakter prawnorzeczowy i związany jest z gospodarowaniem i zarządzaniem nieruchomościami oddanymi z mocy art. 217 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518), w trwały zarząd urzędów morskich. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że pomiędzy marszałkiem województwa jako organem ochrony przyrody i sejmikiem województwa jako organem uchwałodawczym województwa uprawnionym do tworzenia i likwidacji parku krajobrazowego a dyrektorem urzędu morskiego nie ma konkurencji w zakresie kompetencji w sprawach ochrony przyrody. Kompetencje te bowiem wyłącznie posiadają organy ochrony przyrody oraz organ uprawniony na mocy przepisów ustawy o ochronie przyrody do tworzenia parku krajobrazowego.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że do przyjęcia legitymacji skargowej Dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni nie wystarczyło ustalenie, że teren parku krajobrazowego, na którym obowiązuje zakaz poruszania się łodzi i sprzętu motorowego, leży w obrębie obszaru morskich wód wewnętrznych będących w zarządzie urzędu morskiego. Z uregulowań materialnoprawnych w zakresie kompetencji nie wynika, ażeby jakiekolwiek uprawnienie organu administracji morskiej tak uchwalonym zakazem zostało naruszone. W konsekwencji uchwała w sprawie [...] Parku Krajobrazowego nie ingeruje w ustawowe kompetencje oraz zadania Dyrektora Urzędu Morskiego i nie uszczupla ich. Stąd Dyrektor Urzędu Morskiego w Gdyni, wskazując na podstawę w zaskarżeniu uchwały, nie wykazał interesu prawnego, który został naruszony zaskarżoną uchwałą.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Skarb Państwa - Dyrektor Urzędu Morskiego w Gdyni, zaskarżając go w całości. Skarżący zarzucił:

1) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt. 2 P.p.s.a., tj;

- art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez brak dokonania oceny i odniesienia się do przepisów ustawy o ochronie przyrody w zakresie odnoszącym się do obowiązków dyrektora urzędu morskiego sprawującego nadzór nad ochroną przyrody na obszarach morskich Natura 2000;

- art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia wyroku, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny z jednej strony uznaje, że skarżący nie ma legitymacji skargowej, a z drugiej strony dokonuje merytorycznej oceny skargi w oparciu o przepisy prawa materialnego;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w rozumieniu art. 174 pkt. 1 P.p.s.a., tj.

- art. 25 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, poprzez jego niezastosowanie dla wód morskich objętych obszarem Natura 2000;

- art. 27 ust. 3 pkt. 1 ustawy o ochronie przyrody, w związku z § 2 pkt. 88 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. 2011 r. Nr 25, poz. 133 z późn. zm), poprzez niezastosowanie i pominięcie, tym samym nieuwzględnienie obszaru morskiego Zatoki [...] jako obszaru specjalnej ochrony ptaków;

- art. 27a ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, poprzez jego pominięcie, a tym samym nieuwzględnienie ustawowego nadzoru w zakresie ochrony przyrody nad obszarem Natura 2000 na wodach morskich przez dyrektora urzędu morskiego;

- art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, poprzez jego pominięcie, co doprowadziło do nieuwzględnienia przez Sąd wyłącznych kompetencji dyrektora urzędu morskiego jako sprawującego nadzór nad ochroną przyrody w obszarach morskich Natura 2000;

- art. 29 ust. 2 pkt. 3 w związku z ust. 8 pkt. 3a i c oraz pkt. 4 ustawy o ochronie przyrody poprzez ich niezastosowanie i pominięcie kompetencji dyrektora urzędu morskiego jako organu ochrony przyrody na obszarach morskich Natura 2000.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych skarżący podniósł, że morskie wody wewnętrzne Zatoki [...] są obszarem specjalnej ochrony ptaków mającym znaczenie dla Wspólnoty, jak również są obszarem Natura 2000. Nadzór nad tymi obszarami sprawuje dyrektor urzędu morskiego, a nie organ samorządu województwa.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Województwo [...] wniosło o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.

Strona skarżąca formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół postanowień art. 25 ust. 2, art. 27 ust. 3 pkt 1, art. 27a ust. 2, art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późn. zm. – dalej: "ustawa o ochronie przyrody"), których wadliwa wykładnia i niewłaściwe zastosowanie doprowadziło do nieprawidłowej oceny przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej uchwały. Mając zatem na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty poddane zostaną kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej może zostać nałożony na ocenę zarzutu naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd Wojewódzki uznał, że w sytuacji, gdy [...] Park Krajobrazowy swoim obszarem obejmuje częściowo morskie wody wewnętrzne, to wyłączne kompetencje w sprawach ochrony przyrody na wodach morskich ma organ ochrony przyrody jakim jest sejmik województwa i marszałek województwa. W ocenie Sądu kompetencje dyrektorów urzędów morskich mają charakter odrębny i niezależny od kompetencji sejmiku województwa, realizującego cele ochrony przyrody, poprzez objęcie określonego obszaru (nawet znajdującego się w trwałym zarządzie urzędu morskiego - czyli na morskich wodach wewnętrznych), jedną z form ochrony przyrody, a także, że sejmik może tam wyłącznie wprowadzać mechanizmy ochrony przyrody, zgodnie z zasadami przewidzianymi w ustawie o ochronie przyrody. Należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że Sąd Wojewódzki pominął całkowicie fakt, że Zatoka[...] , będąca morskimi wodami wewnętrznymi, jest objęta obszarem Natura 2000. Zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody obszar Natura 2000 może obejmować część obszarów objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ustawy. [...] Park Krajobrazowy jest jedną z form ochrony przyrody w świetle ustawy o ochronie przyrody, a swoim obszarem obejmuje częściowo wody Zatoki[...] .

Minister Środowiska w rozporządzeniu z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. z 2011 r. Nr 25, poz. 133 z późn. zm), wydanym na na podstawie art. 27a ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, wyznaczył Zatokę [...] jako obszar specjalnej ochrony ptaków (§ 2 pkt. 88 rozporządzenia). Zatoka [...] znajduje się zatem na liście utworzonej przez Ministra Środowiska. W świetle obowiązującego stanu prawnego morskie wody wewnętrzne Zatoki [...] są obszarem specjalnej ochrony ptaków mającym znaczenie dla Unii (Wspólnoty), jak również są obszarem Natura 2000. Z treści art. 27a ust. 2 ustawy o ochronie przyrody wynika jednoznacznie, że nadzór nad obszarem Natura 2000, lub obszarem mającym znaczenie dla Unii (Wspólnoty), znajdującym się na liście utworzonej przez Ministra Środowiska w rozporządzeniu, sprawuje dyrektor urzędu morskiego, o ile obszar znajduje się na wodach morskich. Zatem błędne jest stanowisko przyjęte przez Sąd Wojewódzki, że kompetencje w sprawach ochrony przyrody w parku krajobrazowym ma wyłącznie organ ochrony przyrody, czyli sejmik województwa. Dyrektor Urzędu Morskiego sprawuje nadzór nad ochroną przyrody na wskazanych powyżej obszarach specjalnej ochrony ptaków i Natura 2000 na wodach morskich. Fakt, że obszary te znajdują się w granicach nadmorskiego parku krajobrazowego, nie wyłącza ustawowego szczególnego nadzoru dyrektora urzędu morskiego nad formami ochrony przyrody na wodach morskich. Co więcej, ustawa o ochronie przyrody w art. 28 ust. 1 stanowi, że dla obszaru Natura 2000 sprawujący nadzór nad tym obszarem, sporządza projekt planu zadań ochronnych na 10 lat oraz projekt planu ochrony na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy.

Projekt planu ochrony dla obszaru morskiego, sporządza dyrektor urzędu morskiego na podstawie art. 29 ust. 2 pkt. 2 ustawy o ochronie przyrody. Plan ochrony sporządzany przez dyrektora urzędu morskiego dla obszarów morskich zawiera dane dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych, jeśli są niezbędne dla utrzymania lub odtworzenia właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt dla których wyznaczono obszar Natura 2000, zgodnie z art. 29 ust. 8 pkt. 4 ustawy. Plan ochrony zawiera także określenie warunków utrzymania lub odtworzenia właściwego stanu ochrony przedmiotów ochrony obszaru Natura 2000, odnoszących się w szczególności do innych form ochrony przyrody pokrywających się z obszarem Natura 2000 (art. 29 ust. 8 pkt. 3a ustawy). Plan ochrony ustanowiony dla parku krajobrazowego w granicach obszaru Natura 2000, uwzględniający zakres, o którym mowa w art. 29, staje się planem ochrony dla tej części obszaru Natura 2000. Biorąc pod uwagę przywołane przepisy ustawy o ochronie przyrody, należy podkreślić, że stanowisko Sądu Wojewódzkiego, przyjęte w zaskarżonym wyroku, iż kompetencje w zakresie ochrony przyrody na wodach morskich posiada marszałek województwa, jako jedyny organ ochrony przyrody, jest błędne i niezgodne z przywołanymi wyżej przepisami ustawy o ochronie przyrody. Z woli ustawodawcy nadzór nad ochroną przyrody na obszarach morskich, objętych Naturą 2000 i kompetencje do ustanawiania form ochrony przyrody na morskich obszarach Natura 2000 ma wyłącznie dyrektor urzędu morskiego. Zauważyć przy tym trzeba, że również z przepisów art. 42 i art. 48 ustawy o obszarach morskich i administracji morskiej wynika, że dyrektor urzędu morskiego ma kompetencje do ustanawiania zakazów żeglugi na obszarach morskich. Kompetencje te mają charakter odrębny i niezależny od kompetencji sejmiku województwa realizującego cele ochrony przyrody, ale w zakresie i na obszarze innym, niż ochrona przyrody na obszarach morskich i to na obszarach morskich stanowiących obszar Natura 2000.

Na obszarach morskich stanowiących obszar Natura 2000 organem nadzorującym ochronę przyrody, ustanawiającym formy ochrony przyrody, tworzącym plany eliminacji zagrożeń stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt jest wyłącznie dyrektor urzędu morskiego. Trzeba też wziąć pod uwagę, że teren wód morskich Zatoki [...] znajduje poza granicami gmin nadmorskich województwa [...] i znajduje się w trwałym zarządzie dyrektora urzędu morskiego.

Zaskarżona uchwała w sposób realny i bezpośredni narusza interes prawny dyrektora urzędu morskiego i uniemożliwia realizację ustawowych zadań skarżącego w zakresie ochrony przyrody na morskim obszarze Natura 2000. Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku stwierdził, źe kompetencje dyrektorów urzędów morskich są związane z szeroko pojętym korzystaniem z morza, ale nie przewiduje się kompetencji organów administracji morskiej w sprawach z zakresu ochrony przyrody oraz, że poza kompetencjami organów administracji morskiej jest określenie warunków związanych z poruszaniem się jednostek pływających na wodach morskich, dla realizacji celu jakim jest ochrona przyrody. Przytoczone powyżej przepisy ustawy o ochronie przyrody oraz ich analiza normatywna przeczy ocenie przyjętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku. Sąd stwierdził, że dla uznania legitymacji skargowej dyrektora urzędu morskiego nie wystarczyło ustalenie, iż teren parku krajobrazowego, na którym obowiązuje kwestionowany zakaz poruszania się łodzi, leży w obszarze wód morskich będących w zarządzie urzędu morskiego. Ponadto stwierdził, iż z uregulowań materialnoprawnych w zakresie kompetencji nie wynika, ażeby jakiekolwiek uprawnienie organu administracji morskiej tak uchwalonym zakazem zostało naruszone. Zatem można tu dostrzec wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia, gdyż z jednej strony Sąd uznaje, że brak jest legitymacji skargowej, bo z uregulowań materialnoprawnych nie wynika, aby organ naruszył kompetencje skarżącego, a z drugiej strony Sąd dokonał merytorycznej oceny skargi.

Przedmiotowa skarga kasacyjna dostarcza zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej zarzutów, w związku z czym, działając na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. NSA orzekł, jak w sentencji wyroku.

Ponownie kontrolując legalność zaskarżonej uchwały Sąd pierwszej instancji weźmie pod uwagę powyższą ocenę prawną. Orzekając o zgodności z prawem zaskarżonej uchwały Sąd zbada jej prawidłowość materialnoprawną i kompetencyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.